Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με το σταυρό στο χέρι! Θυμάμαι τον εαυτό μου ως πολιτικό ον, από τα χρόνια του Δημοτικού Σχολείου.

Μεγαλώνοντας σε ένα ορεινό χωριό της Ημαθίας, τα Ριζώματα και έχοντας την τύχη και οι δύο παππούδες μου ( ο Χαρίσης και ο Γιάννης), να είναι καλοί αφηγητές ιστοριών του παρελθόντος, των ηρωϊκών, αλλά και σκληρών και βίαιων εθνικών αγώνων, όπως του Μακεδονικού Αγώνα, των Βαλκανικών πολέμων, της Μικρασιατικής εκστρατείας (συμμετείχαν και οι δύο ως στρατευμένοι πολεμιστές), του Εαμικού Έπους του λαού μας, πάντοτε θαύμαζα «τους ήρωες» των αφηγήσεων τους.

Δεν ήταν άλλοι από τους ανθρώπους που με την διαδρομή τους, έδειχναν έναν άλλο δρόμο, απέναντι στον πολιτικό φαρισαϊσμό, στον κυνισμό και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό.

Ανθρώπους – πολιτικούς, όπως «ο Μαύρος Καβαλάρης – Νικόλαος Πλαστήρας» τον οποίο είχε την τύχη, ο παππούς Χαρίσης, να γνωρίσει από κοντά.

Η διαδρομή του αείμνηστου κεντροαριστερού, με τους όρους του σήμερα πολιτικού, όπως ο Νικόλαος Πλαστήρας, ήταν μία κλασσική πορεία πολιτικού ανδρός που πορεύτηκε πολιτικά «με τον σταυρό στο χέρι». Ανιδιοτελής, πατριώτης, ειρηνοποιός, συμβιβαστικός, δοτικός! Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί ήταν μερικά μόνο από τα εγκωμιαστικά επίθετα που μπορούσε να προσάψει κάποιος αντικειμενικός ιστορικός για τον αείμνηστο στρατηλάτη και πολιτικό.

Έναν πολιτικό που τα έδωσε όλα για την πατρίδα και τον λαό της και δεν πήρε τίποτα! Πέθανε πάμφτωχος και ζήτησε να κηδευτεί με το στρατιωτικό χιτώνιο του.

Δίδαξε με την ζωή του και την πορεία του, τι εστί ηθική πολιτική διαδρομή! Αλλά με τους όρους της πολιτικής αποτελεσματικότητας, αποδείχτηκε αναποτελεσματικός.

Ειδικά την περίοδο των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, όταν προσπάθησε να ειρηνεύσει την χώρα και να καταργήσει την ποινή του θανάτου, για τους αριστεροφρονούντες και έχοντες δράση στην πλευρά του Δημοκρατικού Στρατού.

Δεν μακροημέρευσε και στις εκλογές του 1952, δεν κατάφερε να εκλεγεί καν βουλευτής.

Δεν δικαιώθηκε πολιτικά αλλά δικαιώθηκε από την ιστορία, που τον κατάταξε στο Πάνθεον των εμβληματικών πολιτικών προσωπικοτήτων που ανέδειξε η Ελλάδα.

Χωρίς ίχνος πολιτικού κυνισμού και ιδιοτέλειας, είχε «την αφέλεια» να οραματιστεί μία διαφορετική Ελλάδα, για τους πολλούς, ειρηνική και κοινωνικά δίκαιη και όλα αυτά «με το σταυρό στο χέρι». Ο Νικόλαος Πλαστήρας δίδαξε πολιτικό ήθος, αφήνοντας ισχυρή πολιτική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές πολιτικών.

Τα σύγχρονα πολιτικά πεπραγμένα στην πατρίδα μας, αποδεικνύουν όμως, ότι μία ανάλογη πολιτική πορεία, δεν αποτελεί πρότυπο των περισσοτέρων πολιτικών και κυρίως αυτών που έχουν βρει πολιτική στέγη σε κόμματα – σημαίες ευκαιρίας και όχι αρχών.

Έτσι φαινόμενα όπως «οι ανεξαρτητοποιήσεις» και οι μεταγραφές σε άλλους πολιτικούς χώρους (πολλές φορές όχι όμορους με τα υποτιθέμενα πιστεύω τους), να έχουν πάρει χαρακτήρα πολιτικής χιονοστιβάδας και να θεωρούνται ως ένα «κανονικό πολιτικό φαινόμενο». Δηλαδή , σήμερα ανήκεις σε έναν άλφα πολιτικό χώρο και κεραυνοβολείς τους πολιτικούς σου αντιπάλους και αύριο βρίσκεσαι ανερυθρίαστα σε έναν βήτα χώρο – αυτόν που στηλίτευες ως ανεπαρκή και επιζήμιο για την χώρα.

Ποδοσφαιροποίηση λοιπόν της πολιτικής ζωής και «μεταγραφές με ελευθέρας» «μεταγραφές αεροδρομίου» και «με υποσχετική». Η ελληνική κοινωνία, σε πολύ μεγάλο βαθμό, συνηθισμένη πλέον από την σωρεία αυτών των φαινομένων , αρχίζει να τα θεωρεί «κανονικότητα» και το λιγότερο να τα ανέχεται.

Υπάρχει όμως και ένα μέρος του λαού και κύρια των νέων ανθρώπων που στέκονται σκωπτικά ή και επικριτικά στην ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής, είτε απέχοντας από τις πολιτικές διεργασίες είτε προσφεύγοντας «σε μαγικές συνταγές» είτε αντιδρώντας με τρόπο αντισυμβατικό.

Έχουμε ως τραγικό πολιτικό αποτέλεσμα, μία κρίση πολιτικών αξιών, άνευ προηγουμένου.

Αυτή η κρίση αξιών είναι και πολιτική κρίση και αντίστροφα, ένα από τα χαρακτηριστικά της πολιτικής κρίσης, είναι και η κρίση αξιών.

Δικαιούνται λοιπόν οι πολιτικοί να αλλάζουν στρατόπεδο; Να αλλάζουν «φανέλα». Προφανώς και υπάρχει το ελεύθερο φρόνημα και η ελεύθερη βούληση! Ελάχιστες φορές και το «δημόσιο ή το εθνικό συμφέρον» . Αλλά ο πολιτικός κατά κύριο λόγο πρέπει να ενδιαφέρεται για την υστεροφημία του! Μπορεί να δικαιωθεί πολιτικά, μπορεί να αναβαθμιστεί, να γίνει «ηχηρό όνομα» στην πολιτική σκηνή αλλά η ιστορία θα είναι αδέκαστη.

Εκείνη κρίνει με τον δικό της μοναδικό τρόπο και η κρίση της ενίοτε είναι αμείλικτη! Υ.Γ.1 Κανόνας απαράβατος, ότι στην πολιτική «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα». Τα μέσα που χρησιμοποιούμε για την επίτευξη του πολιτικού σκοπού, έχουν αντίκτυπο , σε εμάς, στην κοινωνία, στην πατρίδα. Όλοι και όλα κρίνονται! Υ.Γ.2 Εν μέσω «καύσωνα», σας ζαλίζω και εγώ με τις «ανησυχίες μου».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους