(dédié à tous les 14 juillet de tous les temps, d'ici et d'ailleurs)* αφήνοντας πίσω προχτές, την 33η μου "20ή του Ιούλη" (επαναπατρίστηκα στην Κύπρο 11 χρονών), αλλά κυρίως ζώντας την 3η στη σειρά...

Πλήρες Κείμενο:

(dédié à tous les 14 juillet de tous les temps, d'ici et d'ailleurs)* αφήνοντας πίσω προχτές, την 33η μου "20ή του Ιούλη" (επαναπατρίστηκα στην Κύπρο 11 χρονών), αλλά κυρίως ζώντας την 3η στη σειρά 20/7 στο πετσί μου, στην αναλγησία της ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης να πάρουν θέση στο φλέγον ζήτημα της παραίτησής μου (από το ελληνικό παράρτημα) του Στρατού της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν μπορώ παρά να απαντήσω με πλήρη ενσυναίσθηση αλλά και αλγηδονία, λίγο μετά αλλά και λίγο πριν: (δεν θα σχολιάσω τις δηλώσεις σας περί "παράνομης κατοχής", "εισβολής", "ανθρώπινων δικαιωμάτων" κ.ο.κ. - δεν είμαι ειδικός, άλλωστε.

Είμαι όμως μια Κύπρια Μάνα, που για 3η συνεχή 20ή του Ιούλη, περιμένω μια ελληνική ή έστω στρατιωτική απάντηση στην από 14/4/2024 παραίτησή μου από την Εθνική Φρουρά του Στρατού της Δημοκρατίας, ακούγοντας παράλληλα την πολιτική ρητορική Ελλάδας και Κύπρου να αποσιωπά μια τεράστια αλήθεια.

Και σε αυτήν τους την προσπάθεια να μετατοπίζουν το βάρος της συζήτησης από το "αδελφικό" (εκεί που θα έπρεπε να είναι) στο "γεωπολιτικό" (που παρακολουθούμε όλοι έκτοτε, με αμείωτο ενδιαφέρον να οδηγεί όπου ήθελε οδηγήσει)). Στο αρχαίο δράμα, η ισορροπία του κόσμου αποκαθίσταται επειδή έρχεται η "Τίσις" (τιμωρία), κάνοντας τον θεατή να νιώσει την "Κάθαρσις" (λύτρωση). Στη Νήσο μου, το 1974 η Ύβρις διαπράχθηκε ξεκάθαρα και διπλά: το προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή που το διαδέχθηκε.

Τονίζοντας τη χρονική σειρά των γεγονότων - ο γέγονε γέγονε -, και μονολογώντας πάντα εσωτερικά, αναρωτιέμαι: Ως πότε θα περνάτε το τραύμα αναλλοίωτο από γενιά σε γενιά; Ως πότε η δημοκρατική μητέρα Ελλάδα θα αποφεύγει το βαθύ, θεσμικό και εθνικό #mea #culpa απέναντι στην Κύπρο; Ως πότε η μαμά πατρίδα θα αφήνει τον κυπριακό ελληνισμό μετέωρο, να στρέφει προς τα μέσα το αδικαίωτο αυτό συλλογικό τραύμα, μεταφράζοντάς το σε μακαριακούς/γριβικούς (ή/και υπερπηδώντας μια πίστα) σε αμερικανούς και ΝΑΤΟ; Ως πότε θα αντιμετωπίζετε, πατρίδες μου, το 1974 ως το έγκλημα της προδοσίας μιας "παρένθεσης" - δηλαδή των επίορκων αξιωματικών και της Χούντας του Ιωαννίδη; Του ελληνικού κράτους δεν ήταν κι αυτοί; Και ονομάζοντάς τους "επίορκους", το βαθύ θεσμικό παράδοξο του Στρατού της Δημοκρατίας της Νήσου, με όλον τον σεβασμό στην Εθνική Φρουρά, παραμένει το ίδιο, 52 χρόνια μετά: Χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ μια επίσημη και έμπρακτη ανάληψη της ιστορικής αυτής ευθύνης, πώς μπορεί η διαδοχή στην ηγεσία της "Εθνικής Φρουράς" να συνεχίζεται έκτοτε με όρους πλήρους κανονικότητας; Συνεχίζοντας 50 έτη μετά, την ίδια απράμιλλη κανονικότητα στην παραίτηση Κύπριας αξιωματικού, εν έτει 2024; Να γίνετε Αργείοι Αρκοκυπραίοι.

Να γίνετε η Έξοδος της κυπριακής τραγωδίας.

Αν σας περνά.

Μέχρι προχτές επιλέξατε να παραμείνετε μέρος της, με συνθήματα και γεωπολιτικά αφορίσματα. Η Κύπρος αξίζει, το λιγότερο, μια έμπρακτη κίνηση ιστορικής αυτογνωσίας από την Αθήνα.

Και όσο αυτή δεν έρχεται, η Κύπρος δεν θα κλείσει ποτέ τις εσωτερικές της πληγές: Προδοσία/ ανοιχτό και αδικαίωτο πένθος / αίσθηση αδελφικής πικρίας / κανονικοποίηση της αβεβαιότητας / ο κληρονομημένος διχασμός.

Εξ ιδίων τα αλλότρια.

Καρτερώ μέρα νύχτα.

Οδεύοντας προς ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ. *αφιερωμένο σε όλες τις 14 του Ιούλη όλων των εποχών, από δω κι απ' αλλού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους