Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Le Figaro : Ερχεται η αστυνομία της πληροφορίας O ιδρυτής των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα εκφράζει την ανησυχία του για διολίσθηση του καθεστώτος Μακρόν προς τον περιορισμό των ελευθεριών.

Η έκθεση της Γερουσίας για τη ρύθμιση της πληροφορίας στον ψηφιακό χώρο, η οποία δημοσιοποιήθηκε στις αρχές Ιουλίου, αποτελεί άμεση απειλή για την ελευθερία της έκφρασης.

Με το πρόσχημα της καταπολέμησης της «παραπληροφόρησης», επινοεί μια νέα αόριστη έννοια, ένα νέο αδίκημα : την «εσωτερική παρέμβαση» — όρος που χρησιμοποίησε ο κεντρώος γερουσιαστής Λοράν Λαφόν για να συνοψίσει το κείμενο κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου — και προτείνει ουσιαστικά τη δημιουργία ενός Παρατηρητηρίου Παραπληροφόρησης.

Μην προσπεράσετε αδιάφορα αυτή τη φρασεολογία, η οποία μέχρι τώρα ήταν συνηθισμένη σε καθεστώτα αυταρχικά και καταπιεστικά.

Δεν πρόκειται για έναν μακρινό, αφηρημένο ή θεωρητικό κίνδυνο.

Πρόκειται για μια συγκεκριμένη και άμεση απειλή, η οποία εγκαθίσταται μέσα στους θεσμούς μας με το χαμόγελο της καλής συνείδησης.

Δεν φωνάζει.

Δεν εκφοβίζει ανοιχτά.

Μιλά για «γκρίζες ζώνες», για «ανεξάρτητο παρατηρητήριο». Και έτσι θεμελιώνει τις βάσεις ενός ελέγχου της γνώμης, ο οποίος εδώ και πολύ καιρό δεν τολμούσε πλέον να εμφανιστεί τόσο καθαρά.

Αυτός ο μηχανισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αστυνομία της πληροφορίας που δεν λέει το όνομά της.

Μια ήπια, χαμογελαστή, φαινομενικά ουδέτερη αστυνομία, αλλά αστυνομία παρ’ όλα αυτά.

Δεν χτυπά ακόμη.

Κατατάσσει, επισημαίνει, προτείνει, επηρεάζει τους αλγορίθμους, υποδεικνύει τους «κακούς μαθητές». Αύριο μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα.

Και ποιος θα αποφασίζει τι αποτελεί «παρέμβαση» ; Η εκάστοτε εξουσία ; Οργανώσεις με συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση ; Πανεπιστημιακοί που έχουν ήδη τη δική τους αλήθεια και περιμένουν απλώς την ευκαιρία να την επιβάλουν ; Η ιστορία είναι γεμάτη από μηχανισμούς που ξεκινούν στο όνομα της αρετής και καταλήγουν στη φίμωση.

Η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι πολυτέλεια.

Δεν είναι ένα προνόμιο μιας ευημερούσας κοινωνίας.

Είναι το ίδιο το νεύρο της δημοκρατίας.

Το οξυγόνο της.

Προϋποθέτει το δικαίωμα να κάνεις λάθος, το δικαίωμα να σοκάρεις, το δικαίωμα να λες πράγματα που άλλοι θεωρούν απαράδεκτα, υπερβολικά ή επικίνδυνα.

Προϋποθέτει πάνω απ’ όλα ότι κανείς, ποτέ, δεν κατέχει το μονοπώλιο της αλήθειας.

Κι όμως, αυτό ακριβώς προετοιμάζει αυτή η έκθεση: ένα σύστημα όπου το κράτος, μέσω ενδιάμεσων φορέων, θα μπορεί να καθορίζει τα όρια του επιτρεπτού λόγου, του «σωστού», του αποδεκτού.

Όχι άμεση λογοκρισία.

Όχι κάψιμο βιβλίων.

Αλλά φωνές που θα γίνονται αθόρυβα μη ακουστές, που θα σπρώχνονται στο περιθώριο, κατηγορούμενες ότι υπηρετούν κάποιες σκοτεινές δυνάμεις.

Είναι πιο καθαρό.

Πιο σύγχρονο.

Αλλά απείρως πιο επικίνδυνο, επειδή γίνεται στο όνομα του καλού.

Όταν διαβάζω ότι αυτό το «Ανεξάρτητο Παρατηρητήριο Παραπληροφόρησης» θα περιλαμβάνει στις τάξεις του αναγνωρισμένες οργανώσεις, μπορώ εύκολα να φανταστώ ποιους θα καλέσουν.

Και πρώτα απ’ όλα, φυσικά, τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα (RSF), τους οποίους ίδρυσα μαζί με τρεις άλλους δημοσιογράφους το 1985 και των οποίων υπήρξα γενικός γραμματέας για περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια.

Μια οργάνωση η οποία, όπως πολλές άλλες, πέρασε από την υπεράσπιση των δημοσιογράφων που αντιστέκονταν σε πραγματικούς δικτάτορες, πραγματικούς λογοκριτές, σε έναν αγώνα για την επιβολή μιας πολιτικής ορθότητας βαμμένης στα χρώματα της νέας αριστεράς, η οποία επιχειρεί να επιβάλει τους κανόνες της στα πανεπιστήμια και όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Eχει κανείς την εντύπωση ότι ο κύριος εχθρός της ελευθερίας του Τύπου δεν είναι πλέον τα κινεζικά, ρωσικά ή ιρανικά καθεστώτα, αλλά μια γαλλική συντακτική ομάδα που τολμά να μιλά για τη μετανάστευση, την ανασφάλεια ή τον ισλαμισμό.

Μια προδοσία του πνεύματος με το οποίο ιδρύθηκε η RSF.

Μια προδοσία όλων εκείνων που, σε όλο τον κόσμο, εξακολουθούν να διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να ενημερώσουν.

Αυτή η εμμονή με ένα «πολιτικά ορθό» στον χώρο των μέσων ενημέρωσης κερδίζει έδαφος, όπως φαίνεται και από αυτή τη νέα έκθεση της Γερουσίας.

Και όχι μόνο ανάμεσα στα στρατεύματα των «woke», αλλά και σε ένα τμήμα τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς που νοσταλγεί μια εποχή κατά την οποία πίστευαν ότι είχαν λόγο στο τι μπορούσαν να λένε τα μέσα ενημέρωσης.

Αυτή η εποχή έχει τελειώσει.

Θα πρέπει να το αποδεχθούν.

Οι δημοσιογράφοι δεν έχουν πλέον το μονοπώλιο της πληροφορίας.

Οι πιο ελεύθεροι και οι πιο ταλαντούχοι το βλέπουν θετικά : γνωρίζουν τι προσφέρουν σε ποιότητα και σοβαρότητα.

Και δεν χρειάζονται κανένα νέο γραφειοκρατικό κατασκεύασμα για να τους προστατεύσει από κάτι που κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει με σαφήνεια.

Η ελευθερία του Τύπου δεν είναι το δικαίωμα να σκέφτεσαι «σωστά». Δεν είναι το δικαίωμα να διαδίδεις μόνο τις απόψεις που θεωρούν αποδεκτές μια πολιτική, μιντιακή ή ακαδημαϊκή ελίτ.

Είναι το δικαίωμα να ενοχλείς, να σοκάρεις, να αναστατώνεις.

Η δημοκρατία δεν χρειάζεται φύλακες της αλήθειας.

Δεν χρειάζεται παρατηρητήρια της ορθής σκέψης.

Χρειάζεται ελεύθερους πολίτες, σκληρές συζητήσεις, ακόμη και υπερβολικές αντιπαραθέσεις, και έναν μόνο σαφή και παλιό κανόνα: τον νόμο περί Τύπου του 1881. Le Figaro 21/7/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους