Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο,τι καλύτερο διάβασα για την Οδύσσεια του Νολαν 👇 Η τέχνη δεν είναι μουσειακό έκθεμα που πρέπει να μένει αποστειρωμένο.

Είναι ζωντανός οργανισμός.

Και κάθε φορά που κάποιος την πιάνει στα χέρια του, την ξαναγεννά.

Αυτό δεν είναι ασέβεια, είναι η ίδια η φύση της τέχνης.

Και φυσικά, όσοι κάνουν την "Οδύσσεια" ταινία, δεν είναι υποχρεωμένοι να την αντιγράψουν αναλλοίωτη.

Μόνο και μόνο η αλλαγή του μέσου, αλλά και η τόση χρονική απόσταση από το πρωτότυπο αρκούν.

Το να παίρνεις ένα κείμενο, ένα άγαλμα, έναν πίνακα ή ένα θεατρικό έργο και να το κάνεις δικό σου, να του προσδίδεις τη δική σου ματιά, τα δικά σου συναισθήματα και τις δικές σου αγωνίες, αυτό είναι δημιουργία.

Το να το αναπαράγεις αυτούσιο, χωρίς να αλλάξεις απολύτως τίποτα, δεν είναι η ουσία της τέχνης.

Είναι απλή αναπαραγωγή.

Ενδεχομένως και κλεψιά.

Αυτό εννοούσε και ο Μπόρχες όταν έγραφε πως κάθε συγγραφέας δημιουργεί τους προγόνους του.

Κάθε νέα ανάγνωση αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το πρωτότυπο.

Η διακειμενικότητα είναι η ίδια η ιστορία της τέχνης.

Δεν υπάρχει παρθενογένεση.

Όλοι δανείζονται, μεταμορφώνουν, επανερμηνεύουν.

Και το να απαιτούμε από έναν σύγχρονο καλλιτέχνη να αναπαραστήσει την αρχαιότητα με βάση τις σημερινές φυλετικές κατηγορίες είναι σαν να μιλάμε για κότες και να εννοούμε δεινόσαυρους.

Ναι, υπάρχει εξελικτική συγγένεια.

Όχι, δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ειδικά όταν μιλάμε για ταινία. Φαντασίας! Άλλωστε η ουσία της Ελένης δεν ήταν ποτέ το χρώμα της.

Όπως τόνιζε και ο Λιαντίνης, ο Όμηρος δεν περιγράφει μια γυναίκα με συγκεκριμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά δημιουργεί το σύμβολο του κάλλους.

Προφανώς ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να μη του αρέσει η ταινία.

Η αισθητική είναι προσωπική υπόθεση και εκεί δεν υπάρχει σωστό ή λάθος.

Αλλά όταν η κριτική ξεκινά και τελειώνει στο χρώμα του δέρματος των ηθοποιών ή σε μια φαντασιακή ιδέα περί "φυλετικής καθαρότητας" των αρχαίων Ελλήνων, τότε δεν μιλάμε πλέον για αισθητική κριτική.

Μιλάμε για πολιτική τοποθέτηση που χρησιμοποιεί την τέχνη ως πρόσχημα.

Όσο για τη woke κουλτούρα, προσωπικά δεν τη συμπαθώ ιδιαίτερα.

Όχι γι' αυτά που υποστηρίζει θεωρητικά, αλλά γιατί συχνά δίνει το τέλειο πάτημα σε κάθε λογής φαντασμένο να εξωτερικεύσει ανήθικες ιδεολογίες.

Μαλάκες, η τέχνη εξελίσσεται.

Η επιστήμη εξελίσσεται.

Οι κοινωνίες εξελίσσονται, υποθέτω.

Ας εξελιχθούμε κι εμείς λίγο ως ανθρωπότητα.

Ας ήταν Κινέζος ο Δίας.

Ταϊλανδέζα η Ωραία Ελένη.

Ισπανός ο Οδυσσέας.

Η ουσία δεν βρίσκεται εκεί.

Η ουσία βρίσκεται στο πώς ένας δημιουργός θα πάρει ένα προϋπάρχον έργο και θα το μεταμορφώσει μέσα από τη δική του ματιά, κρατώντας ζωντανό τον διάλογο με το πρωτότυπο. Αυτό είναι η τέχνη. Και αυτό έκανε ο Νόλαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους