Το 2008 ήμουν ήδη πολύ μεγάλος, όποτε στο μυαλό μου είχαν ήδη "παγιωθεί" πράγματα για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Πράγματα που ήταν έτσι, και δεν πίστευα ότι θα αλλάξουνε ποτέ κι ας περάσουν 100 χρόνια...
Το 2008 ήμουν ήδη πολύ μεγάλος, όποτε στο μυαλό μου είχαν ήδη "παγιωθεί" πράγματα για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Πράγματα που ήταν έτσι, και δεν πίστευα ότι θα αλλάξουνε ποτέ κι ας περάσουν 100 χρόνια.
Ένα από αυτά η Εθνική Ισπανίας.
Ανέκδοτο την είχαμε τότε, όπως και την Εθνική Αγγλίας (που παραμένει ανέκδοτο μέχρι σήμερα). Πήγαινε σε τουρνουά μεγάλα μόνο για να πάει, έφτανε έως τους 16 (αν ήταν τυχερή 8αδα) αλλά ήξερες ότι με κάποιον τρόπο θα πάει σπίτι.
Κάποιες φορές την λυποσουν (πχ το 2004 που έμεινε έξω στην ισοβαθμία με την ... Ελλάδα), κάποιες ήταν απλά φυσικό (όπως το 2006 με Γαλλία), και κάποιες η Ισπανία γινόταν μέχρι και συμπαθής (όπως αυτή του 2002 με την Κορέα που έγινε της Κορέας). Από το 2008 και μετά, εθνικά έχει κατακτήσει τα πάντα.
Δύο φορές πρωταθλήτρια κόσμου (οι πιο πολλές από κάθε άλλον τον 21ο αιώνα) και τρία Euro (οι πιο πολλές από κάθε άλλον εδώ και 30 χρόνια). Το ποδόσφαιρο της δεν το πάω, ίσα ίσα αυτές οι εξαντλητικές πάσες μέχρι την μεταμόρφωση του μυαλού σε πουρέ μου σπάνε τα νεύρα, προτιμώ το άμεσο ποδόσφαιρο.
Αλλά έχει αλλάξει ΌΛΗ την ροή του ποδοσφαίρου σε μια 20ετια, και πλέον σε όποιον λες ότι υπήρξε ανέκδοτο σε κοιτάει περίεργα.
Σε λίγα χρόνια η Ισπανία θα είναι ότι η Βραζιλία για τις γενιές πριν από την δικιά μας.
Αν "ανοίξεις" λίγο το μονοπλάνο, θα δεις ότι η 20ετια δεν είναι μόνο η μπάλα.
Στο μπάσκετ οι Ισπανοί μέχρι το 2006 είχαν 0 τρόπαια, και από τότε πήραν τρία Ευρωπαϊκά και δύο παγκόσμια Κύπελλα.
Συλλογικά ως το 2006 Ευρωπαϊκά για τους Ισπανούς έφερνε η Ρεάλ, και σπάνια κανας άλλος.
Από το 2006 οι Ισπανοί επικρατούν, και εκτός της Ρεάλ έχουν πάρει η Μπαρτσελόνα, η Σεβίλλη (δυναστεύει το Γιουρόπα), η Βιγιαρεάλ, και έχει πάει και δύο τελικούς η Ατλέτικο.
Στο μπάσκετ επίσης.
Αν κοιτάξεις και άλλο άθλημα, όπως τέννις, η βόλλευ ή γενικά ρε παιδί μου θα δεις ότι από το 2006 και μετά, οποία πέτρα και αν σηκώσεις, έναν Ισπανό θα βρεις.
Και τα συμπεράσματα είναι δύο.
Το πρώτο ότι όσο αντιπαθητικοί και να είναι, εκεί κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990 κάτι έκαναν καλά.
Σε υποδομές; Σε εκπαίδευση; Σε όλα; Κάτι όμως έκαναν παρά πολύ καλά.
Δεν γίνεσαι εύκολα το κορυφαίο αθλητικό έθνος από ανέκδοτο.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι μεγαλώνεις αισθητά.
Όταν όλα όσα ήξερες ως δεδομένα ως τα είκοσι σου έχουν έρθει "τούμπα" πλέον, τότε ναι, είσαι πια πολύ μεγάλος.
Και η Ισπανία έτσι με κάνει να νιώθω.
Γιατί αν εκείνο το βράδυ που πήραν το Γιούρο με γκολ του Τόρες, μου έλεγαν ότι σε 20 χρόνια θα είναι υπερδύναμη, θα έκανα τεράστια γέλια... Υ.Γ : Θα ακολουθήσει κείμενο και για Μέσσι
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους