Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τον θεατρικό θεατή στον καταναλωτή (Δεν είναι αγένεια. Είναι παρακμή.) Παρακολουθώ μια παράσταση, εξαιρετική παράσταση.

Μπροστά μου και λοξά κάθεται κάποια που έχει ανοίξει το κινητό της και κοιτάζει τα μηνύματα.

Μου διασπάει την προσοχή.

Η ενασχόλησή της με το κινητό δεν είναι στιγμιαία, συνεχίζεται γιατί θεωρεί αναγκαίο να απαντήσει στα μηνύματα.

Αρχίζει να αναδεύεται μέσα μου ο Τζένγκις Χαν.

Δεν είναι η πρώτη φορά.

Όλο και περισσότερο το θεατρικό κοινό υιοθετεί συμπεριφορές αναψυκτηρίου στα θέατρα.

Στέλνουν μηνύματα, ανοίγουν το κινητό, πολλές φορές πια απαντάνε κιόλας στις κλήσεις, δεν κλείνουν τα κινητά ακόμα κι αν έχουν προειδοποιηθεί, τρώνε μέσα στις αίθουσες, μιλάνε στον διπλανό τους και μόλις πέσει η αυλαία ορμάνε προς την έξοδο πριν προλάβουν οι ηθοποιοί να υποκλιθούν για δεύτερη, τρίτη φορά, σαν να τελείωσε άλλη μία υπηρεσία που πλήρωσαν και δικαιούνται να εγκαταλείψουν αμέσως.

Το θέατρο υπήρξε πάντοτε ένας χώρος κοινής σιωπής.

Ένας τόπος που δεκάδες και εκατοντάδες άγνωστοι συμφωνούσαν για δύο ώρες, να αφήσουν στην είσοδο τον εαυτό τους και να παραδοθούν σε μια ιστορία.

Σήμερα αυτή η άτυπη συμφωνία έχει καταρρεύσει.

Οι παραστάσεις είτε σε κλειστό θέατρο είτε τώρα το καλοκαίρι σε ανοιχτά θέατρα θυμίζουν αρένες κατανάλωσης που οι θεατές καταβροχθίζουν με γυμνά χέρια το θέαμα.

Δεν μιλάω για έλλειψη καλών τρόπων αλλά για κάτι πολύ χειρότερο.

Είναι η μετατροπή του θεατή σε καταναλωτή που επειδή αγόρασε εισιτήριο θεωρεί δικαίωμα του να αδιαφορεί για τους πάντες.

Παλιότερα το θέατρο ήταν μια επίσημη έξοδος που σεβόσουν, που φρόντιζες το ντύσιμό σου, ετοιμαζόσουν για κάτι σημαντικό.

Σήμερα είμαστε έτοιμοι να πάμε με τα εσώρουχα στο θέατρο ή με τις πυτζάμες.

Η ευγένεια θεωρείται αφέλεια, ο σεβασμός παλιομοδίτικος, η αυτοσυγκράτηση προσβολή της ατομικής ελευθερίας.

Η γαϊδουριά έχει αποκτήσει κοινωνική νομιμοποίηση.

Οι θεατές έχουν πάψει να αντιλαμβάνονται ότι ο δημόσιος χώρος δεν τους ανήκει αποκλειστικά και ότι ο πολιτισμός αρχίζει ακριβώς εκεί που τελειώνει ο παρτακισμός.

Το ανησυχητικό είναι ότι πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως η ανάρμοστη συμπεριφορά τους έχει κάτι επιλήψιμο.

Δεν ντρέπονται, γιατί έχει χαθεί η τσίπα.

Δεν ζητάνε συγγνώμη, γιατί θεωρούν αυτονόητο ότι όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να ανεχθούν την παρουσία τους.

Η κατρακύλα αρχίζει όταν χάνεται η συναίσθηση ότι η παρουσία μας οφείλει να σέβεται τον κοινό χώρο και τους ανθρώπους που τον υπηρετούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους