Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν γραφτό οι Joy Division να μην φτάσουν ποτέ στη Στοκχόλμη.

Μέχρι το 1985, όμως, ένιωθα ότι η προσωπική μου Αγία Τριάδα είχε, κατά κάποιον τρόπο, συμπληρωθεί: Bauhaus, Joy Division και Cure.

Άλλοι μέσα από συναυλίες, άλλοι μέσα από αμέτρητα bootlegs που έλιωσαν στο πικάπ.

Η χθεσινή εμφάνιση των Cure ήδη γράφει τη δική της, αμφιλεγόμενη ιστορία στα κοινωνικά καφενεία του διαδικτύου.

Επιτρέψτε μου, όμως, να επαναλάβω τα ίδια σκληρά λόγια που είχα γράψει πριν από χρόνια για τον αγαπημένο μας Peter Murphy: κάπου ώπα, ρε μάγκες.

Αν δεν ξέρετε πού πάνε τα τέσσερα, γιατί φωνάζετε; Οι Cure έπαιξαν ένα σετ που κινήθηκε με φυσικότητα ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.

Έπαιξαν τραγούδια που στέκονται ισάξια δίπλα στα πιο παγωμένα, γοτθικά έργα τους.

Η μπάντα έμοιαζε δεμένη, ο Robert Smith επικοινωνούσε διαρκώς με τους μουσικούς του και, ναι, ακούγονταν σχεδόν εξωπραγματικά καλοί.

Κι όμως, γύρω μου έβλεπα ανθρώπους να ψάχνουν κάποιον άγνωστο για να σχολιάσουν κάτι. Οτιδήποτε.

Από το setlist μέχρι το πόσο «ακούγονται σαν δίσκος». Δεν ξέρω.

Ίσως να τα χάνω.

Ίσως πάλι να συνεχίζω να αντιμετωπίζω αυτές τις συναυλίες με εκείνη τη γαμημένη "πίστη" που είχα όταν ήμουν δεκαπέντε. Fuck this. Oh-oh-oh, I want to change it all.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους