Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι είναι το μαγαζί για τη Σταυρίνα; Και εδώ παίρνω τον λόγο εγώ.

Κλείνω τα μάτια και με κατακλύζουν εικόνες. Άπειρες.

Δεν υπάρχουν πολλές μέρες της ζωής μου που να μην έχουν μέσα τους το Bon Bon.

Ίσως γιατί, με έναν τρόπο, γεννήθηκα εδώ.

Φέτος το Bon Bon κλείνει 36 χρόνια κι εγώ είμαι μόλις 34. Μεγάλωσα στο μεγάλο του σαλόνι, ανάμεσα σε ανθρώπους, ιστορίες, γέλια και στιγμές που έγιναν κομμάτι της ψυχής μου.

Όσο όμως το αγαπούσα, άλλο τόσο το φοβόμουν.

Δεν είναι εύκολο να είσαι η κόρη του Σπύρου. Του Σπύρου που δεν δημιούργησε απλώς ένα μαγαζί, αλλά μια ιστορία.

Που ήξερε όλο τον κόσμο και όλος ο κόσμος τον αγαπούσε.

Χρειάστηκε να πάρω απόσταση για να βρω τη δική μου θέση.

Να ανακαλύψω τι μπορούσα να προσφέρω εγώ στο Bon Bon.

Και τότε έφτιαξα το πρώτο μου κόσμημα.

Άνοιξα την καρδιά μου και μίλησα μέσα από τη δημιουργία.

Εκεί κατάλαβα πως αυτή ήταν η φωνή μου.

Αυτό περίμενε ο κόσμος από εμένα.

Και αυτό ήθελα κι εγώ να δώσω.

Σιγά σιγά ήρθαν περισσότερες ευθύνες.

Οι συλλογές, τα σχέδια, οι φωτογραφίσεις, το site, τα social media.

Κάθε δημιουργία είχε κάτι από την ψυχή μου.

Και ύστερα, η ζωή άλλαξε απότομα. Το Bon Bon χρειάστηκε να αλλάξει κεφάλαιο και βρέθηκα να κρατώ στα χέρια μου τα πάντα.

Κάθε μικρή λεπτομέρεια.

Κάθε απόφαση.

Και μαζί, το βάρος ενός ονόματος με μεγάλη ιστορία.

Σήμερα ξέρω πως το Bon Bon δεν είναι απλώς η δουλειά μου.

Είναι τα παιδικά μου χρόνια, η εφηβεία μου, η ενηλικίωσή μου.

Είναι το μέρος που με είδε να μεγαλώνω, να φοβάμαι, να δημιουργώ, να πέφτω και να σηκώνομαι.

Με κρατάει ζωντανή… κι εγώ, κάθε μέρα, προσπαθώ να κρατώ ζωντανό εκείνο.

Με την ίδια αγάπη. Με τον ίδιο σεβασμό. Και με την υπόσχεση να συνεχίσει να γράφει ιστορία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους