Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σιωπή των Αμνών στην Κουμουνδούρου: Μόνο ο Αντίλαλος και τα Φαντάσματα Έμειναν Πίσω Κανείς.

Ψυχή ζώσα.

Ίσως καμιά αδέσποτη γάτα να κάνει απολογισμό, αλλά κι αυτή βαριέται.

Αναπόδραστα, τα φώτα σβήνουν, οι πόρτες ασφαλίζουν, τα ρολά κατεβαίνουν και το λουκέτο καταφθάνει σαν λυτρωτικός επίλογος σε σαπουνόπερα που κράτησε πολύ παραπάνω από όσο άντεχαν τα νεύρα μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό «μαγαζί γωνία» εξάντλησε το ρόλο του και τώρα κοιτάζει το ταβάνι.

Αφού διασπάστηκε ξανά, ξανά και ξανά –μέχρι που η ίδια η διάσπαση έγινε επίσημη συνήθεια και μοναδική «σταθερή» του– τώρα διαλύεται με τον πιο θεαματικό τρόπο.

Αναμενόμενο, βέβαια.

Μόνο που η αυτοκαταστροφική του αποσύνθεση θυμίζει πάρτι αποφοίτησης λυκείου όπου έμειναν μόνο οι τρεις τύποι που δεν είχαν πού να πάνε.

Την κατρακύλα του στην ευτέλεια συνοδεύουν με μεγαλοπρέπεια οι συμπεριφορές των εναπομεινάντων.

Με «ξεπούλημα αρχών» και περιφρόνηση της ψήφου, άλλοι παραιτούνται γιατί νιώθουν ότι το καράβι βουλιάζει, και άλλοι –με υστερόβουλη λύσσα– ανεξαρτητοποιούνται, περιμένοντας πώς και πώς να τους κάνει κάποιο νεοπαγές κόμμα «like» για να χωθούν σε καμιά εκλόγιμη θέση.

Κατάντησαν να στέλνουν βιογραφικό τύπου «εμπειρία σε διασπάσεις και τοξικά tweet» στη γραμματεία του κάθε νεόκοπου αρχηγού.

Στη σιωπή των ημικατεδαφισμένων γραφείων τους, ακόμη και το τρίξιμο μιας πόρτας ακούγεται σαν αποχαιρετισμός... ή σαν κάποιος που το σκάει με τα τελευταία κλαμπάκια του ταμείου.

Στους έρημους χώρους στροβιλίζονται πια μόνο σκόρπιες οι σκιές μιας ιδεοληπτικής λαίλαπας που νόμιζε ότι θα αλλάξει τον κόσμο, αλλά τελικά άλλαξε απλώς ταπετσαρία στα γραφεία. Το Μουσείο της Μόδας και της... Αριστεράς Για να θυμόμαστε τη διαχειριστική ανεπάρκεια, την παροιμιώδη ανικανότητα και τις τυχοδιωκτικές ζαριές τους.

Γιατί όχι, άλλωστε; Μας χάρισαν και στιγμές ανεπανάληπτου political styling.

Προφανώς σε μια μερίδα οπαδών θα λείψουν τα επικά look της εποχής: Το κοψομέσιασμα του Λαφαζάνη στου Κρεμλίνο Το άδειο φλοράλ πουκάμισο του Βαρουφάκη Το κενό περιεχομένου κόκκινο σακίδιο του Τσακαλώτου Το ξιπασμένο μοβ παλτό της Κωνσταντοπούλου Η ξεκάλτσωτη, λάιβ ινσταγκραμική πόζα του Κασσελάκη Το κοτεράτο μαγιό του Τσίπρα Το καλύτερο; Καθένας από αυτούς έχει πλέον το δικό του κόμμα.

Έναςτιός-ένας, άνοιξαν υποκατάστημα.

Και ψάχνουν εκλογική πελατεία στους νοσταλγούς της «πρώτης φοράς αριστερά», λες και μιλάμε για συλλέκτες vintage κασετών.

Οι 8 Σπαρτιάτες της Κουμουνδούρου Εν τω μεταξύ, στον ορίτζιναλ ΣΥΡΙΖΑ της εχθροπάθειας, της τοξικότητας και των εσωκομματικών μαχαιρωμάτων στην πλάτη, ξέμειναν αμανάτι οι τελευταίοι των Μο Αικανών: Μόλις 8 από τους 48 βουλευτές που εξέλεξε το 2023.

Έμειναν να κοιτάζονται μεταξύ τους στα άδεια έδρανα.

Ανάμεσά τους; Ο «13-0» καταδικασμένος για παράβαση καθήκοντος Παππάς. Η Δούρου, της ψευτομάγκικης ατάκας «στραβής στη βάρδια μου» στις πολύνεκρες τραγωδίες της Μάνδρας και του Ματιού.

Ο «αψύς» τσιγαροθεριακλής μαντιναδολόγος Πολάκης, που μπαινοβγαίνει στα δικαστήρια λες και κάνει κάρτα εισόδου σε γυμναστήριο.

Το πολιτικό τους μέλλον; Ακαθόριστο, όσο και το πότε ακριβώς θα τελειώσει το μετρό Θεσσαλονίκης.

Το πιο πιθανόν είναι ότι ο μόνος που νοιάζεται για τη συντήρησή τους είναι ο τάχα αποκαθαρμένος, «άχαστος» πρώην ηγέτης τους, ο Αλέξης.

Χρειάζεται το κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ για να φορτώνει εκεί τις παλιές του τριτοκοσμικές αμαρτίες.

Να παρουσιάζει τους άλλοτε κολλητούς συνεργάτες του ως «κουτσά άλογα» και βαρίδια, ενώ ο ίδιος παριστάνει τον ουδέτερο παρατηρητή από το νέο του πολιτικό παρατηρητήριο στη Βασιλίσσης Αμαλίας.

Τσάμπα ο κόπος, όμως. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξατμίζεται πολιτικά, αφήνοντας τον ιδιοτελή, δήθεν αμόλυντο Τσίπρα γυμνό από προσχήματα και άλλοθι.

Άλλωστε, η συλλογική μνήμη δεν κάνει σκόντο.

Ανεξάρτητα από το τι θα απογίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο προ-προ-προηγούμενος αρχηγός του θα βρει κι αυτός τον λογαριασμό του.

Τουλάχιστον, μέχρι να βγει η ψυχή του κόμματος, θα πορεύεται οικονομικά με την κρατική επιχορήγηση.

Μένει μόνο να μας πουν τα νέα γραφεία στη Λεωφόρο Αμαλίας ποιο ακριβώς, λαμπρό... fund τα χρηματοδοτεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους