Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια μερίδα φιλάθλων που με κάνει να νιώθω ότι η ίδια η λογική έχει πάθει ολικό "βραχυκύκλωμα". Όχι επειδή απλώς διαφωνούν μαζί σου – η διαφωνία, άλλωστε, είναι απολύτως θεμιτή.

Αλλά επειδή προσπαθούν να διαγράψουν γεγονότα που αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του αθλήματος, λες και η ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί μέσα από μια απλή δημοσίευση στα κοινωνικά δίκτυα. Ο Μέσι, στα γήπεδα του Κατάρ, δεν κατέκτησε απλώς το Μουντιάλ.

Έκλεισε οριστικά το τελευταίο κεφάλαιο που έλειπε από τη σπουδαιότερη καριέρα που έχει δει ποτέ το ποδόσφαιρο.

Τα κατέκτησε όλα.

Σήκωσε κάθε τρόπαιο.

Έσπασε κάθε ρεκόρ.

Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος μετά το Μουντιάλ, η πίεση πλέον έχει εξαφανιστεί.

Η ιστορία του έχει ολοκληρωθεί και δεν νιώθει πια εκείνο το αβάσταχτο άγχος που τον κυνηγούσε όλα αυτά τα χρόνια της διαρκούς αναζήτησης.

Ακόμη και η παραμονή του στην εθνική ομάδα δεν ήταν κάτι δεδομένο.

Επέστρεψε όμως.

Όχι επειδή νιώθει την ανάγκη να αποδείξει κάτι, αλλά επειδή αισθάνθηκε ότι το σύνολο τον έχει ακόμα ανάγκη.

Επέστρεψε για να μας χαρίσει έναν "τελευταίο χορό" – τον χορό ενός παίκτη που πλησιάζει τα 40, σε μια ηλικία όπου οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ανήκουν ήδη στο παρελθόν.

Και ύστερα, εμφανίζεται ο καθένας... Άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει ποτέ την ιστορία του παιχνιδιού, που δεν το κατανόησαν πραγματικά, και νομίζουν ότι με ένα σχόλιο μπορούν να σβήσουν μια κληρονομιά που χτίστηκε μέσα από είκοσι χρόνια ατόφιας ιδιοφυΐας.

Λες και η ιστορία περιμένει την έγκρισή τους για να αποφανθεί: "Είναι τελικά ο Μέσι θρύλος ή όχι;". Φίλε μου... Η ιστορία δεν ζητάει την άδεια κανενός.

Και οι θρύλοι δεν χρειάζονται πιστοποιητικά αναγνώρισης από ανώνυμους λογαριασμούς.

Ο θρύλος παραμένει θρύλος, είτε τον χειροκροτείς είτε του γυρνάς την πλάτη.

Είτε τον λατρεύεις είτε τον μισείς.

Γιατί η αλήθεια δεν αλλοιώνεται από τα προσωπικά μας συναισθήματα.

Αυτό που προκαλεί πραγματική θλίψη είναι ότι κάποιοι δεν βλέπουν πια ποδόσφαιρο για να το απολαύσουν.

Το παρακολουθούν με τη μοναδική ελπίδα να δουν να αποτυγχάνει ο παίκτης που αντιπαθούν.

Βλέπουν τους αγώνες περιμένοντας στη γωνία για να χλευάσουν, και όχι με τη ματιά του ανθρώπου που αγαπάει το άθλημα.

Εκεί ακριβώς πεθαίνει το ποδόσφαιρο και γεννιέται ο φανατισμός.

Ο αληθινός φίλαθλος δεν φοβάται να αναγνωρίσει το μεγαλείο του αντιπάλου.

Γι' αυτό, όταν έρθει η ώρα να αποσυρθεί ο Κριστιάνο, θα σταθώ όρθιος και θα τον χειροκροτήσω για όσα προσέφερε στο παιχνίδι, ανεξάρτητα από τις οπαδικές μου προτιμήσεις.

Το ίδιο κάνει κάθε αυθεντικός εραστής του ποδοσφαίρου.

Όπως εκατομμύρια Βραζιλιάνοι σέβονται τον Μαραντόνα, παρόλο που τους "πλήγωσε" τόσες φορές.

Και όπως εκατομμύρια Αργεντινοί υποκλίνονται στον Πελέ, παρότι φορούσε τη φανέλα του "αιώνιου" αντιπάλου.

Γιατί οι πραγματικά μεγάλοι είναι πάνω από τους συλλόγους.

Πάνω από τα χρώματα.

Πάνω από την τοξικότητα.

Αυτή είναι η αληθινή ψυχή του ποδοσφαίρου: να διαφέρουμε στις προτιμήσεις μας, αλλά να συμφωνούμε στον σεβασμό προς το μεγαλείο.

Το να μετατρέπεις, όμως, το μίσος για έναν παίκτη σε ιδεολογία, προσπαθώντας να υποβαθμίσεις τα επιτεύγματά του απλώς και μόνο επειδή δεν φόρεσε τη φανέλα της δικής σου ομάδας, δεν είναι άποψη.

Είναι απόδραση από την πραγματικότητα.

Στο φινάλε... απόλαυσε όποιον θέλεις.

Υποστήριξε όποιον θέλεις.

Διαφώνησε με όποιον θέλεις.

Αλλά μην αυταπατάσαι ότι η ιστορία θα πατήσει "παύση" για να ζητήσει την άδειά σου.

Η ιστορία έχει ήδη γραφτεί.

Και όσα έχουν χαραχτεί πάνω στο πράσινο χορτάρι, δεν πρόκειται ποτέ να σβηστούν από λέξεις που πληκτρολογούνται πίσω από την οθόνη ενός κινητού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους