Όταν μάτωσε η Αθήνα για τη Μακεδονία Σαν σήμερα, 22 Ιουλίου 1943, έγινε η πολύνεκρη και αιματηρή διαδήλωση της Αθήνας του 1943, με στόχο να μην επεκταθεί η βουλγαρική ζώνη κατοχής σε Μακεδονία και...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν μάτωσε η Αθήνα για τη Μακεδονία Σαν σήμερα, 22 Ιουλίου 1943, έγινε η πολύνεκρη και αιματηρή διαδήλωση της Αθήνας του 1943, με στόχο να μην επεκταθεί η βουλγαρική ζώνη κατοχής σε Μακεδονία και Θράκη. Οι Γερμανοί άνοιξαν πυρ κατά χιλιάδων άοπλων και κουρελιασμένων διαδηλωτών... Οι Γερμανοί ήταν αρκετά προβληματισμένοι με την ανταρτική δράση της ελληνικής Αντίστασης επειδή απασχολούσαν αρκετά κι επίλεκτα στρατεύματα για την αντιμετώπισή της.

Σχεδίαζαν να παραχωρήσουν τα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης στους συμμάχους τους, Βουλγάρους, προκειμένου να «απελευθερωθούν» από τον συγκεκριμένο χώρο ευθύνης τους. Οι Βούλγαροι θα πραγματοποιούσαν έτσι το αιώνιο όνειρό τους: την έξοδο στο Αιγαίο και τη δημιουργία της «Μεγάλης Βουλγαρίας». “Οι πορείες συγκλίνανε προς την Πανεπιστημίου.

Ο ένας έπαιρνε δύναμη από τον άλλο.

Φωνές, τραγούδια, συνθήματα “έσκιζαν” τον αέρα και όλοι αισθάνονταν νικητές”. Μαρία Καρρά, στέλεχος μαθητικής ΕΠΟΝ.

Η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη.

Το ανθρώπινο τείχος των διαδηλωτών κατέκλυζε τους δρόμους των Αθηνών με αποφασιστικότητα.

Σύντομα όμως, θα βρισκόταν ενώπιον των γερμανικών αρμάτων μάχης. Οι Γερμανοί ήταν τρομερά εκνευρισμένοι καθώς θεωρούσαν τη στάση των συμμάχων τους, Ιταλών, πολύ χαλαρή.

Πράγματι οι Ιταλοί, δεν επεδείκνυαν εν γένει την ίδια σκληρότητα και απανθρωπιά με τους Γερμανούς.

Οι αδίστακτοι Γερμανοί δε δίστασαν να ανοίξουν πυρ στο ψαχνό, κατά του συγκεντρωμένου πλήθους, που όμως δεν έσπαγε μα, πολλοί απ’ αυτό επιτίθονταν στους κατακτητές με ό,τι έβρισκαν. «Έξι ώρες οι Γερμανοί ούρλιαζαν από λύσσα, γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι ήταν δυνατόν να κινηθεί ένας τεράστιος όγκος 400 χιλιάδων ανθρώπων με τέτοιο συντονισμό και ακρίβεια.

Έξι ώρες, μάτωναν οι δρόμοι της Αθήνας, από το αίμα των καλύτερων παιδιών της», αφηγείται ο Μίνως Σταυρίδης, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της διαδήλωσης.

Ο πιο γνωστός θάνατος του συλλαλητηρίου ήταν αυτός της Παναγιώτας Σταθοπούλου. Η Σταθοπούλου, μέλος της ΕΠΟΝ και 17 χρονών, προσπάθησε να σταματήσει ένα γερμανικό άρμα μάχης και καθώς του ορμούσε, εκείνο έριξε στο ψαχνό και η νεαρή έπεσε ηρωικά.

Μια άλλη νεαρή παράλληλα, η δεκαεννιάχρονη Κούλα Λίλη, επίσης μέλος της ΕΠΟΝ, επιχείρησε να επιτεθεί σε έναν Γερμανό πολυβολητή αλλά έπεσε κι αυτή νεκρή από τα πυρά των κατακτητών.

Αποτίμηση της διαδήλωσης Η διαδήλωση βάφτηκε στο αίμα.

Σύμφωνα με τα έντυπα και τις πηγές της Αντίστασης, οι νεκροί ήταν 30, οι τραυματίες 200 και οι συλληφθέντες 500.

Όμως το αποτέλεσμα δικαίωσε το αίμα του λαού.

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση θορυβήθηκε από τις μεγάλες λαϊκές και εθνικές κινητοποιήσεις και εγκατέλειψε την ιδέα της εδαφικής παραχώρησης της Μακεδονίας και της Θράκης στους Βουλγάρους.

Ήταν ακόμα μια νίκη εις βάρος των κατακτητών.

Η νίκη του συλλαλητηρίου ήταν εφάμιλλη με εκείνη του μεγάλου συλλαλητηρίου του 1942, όπου ο λαός της Αθήνας είχε διαδηλώσει λυσσαλέα κατά της πολιτικής επιστράτευσης των νέων Ελλήνων από τους Γερμανούς.

Το μήνυμα του συλλαλητηρίου όμως είναι άλλο.

Οι διαδηλωτές έβαλαν την ελευθερία και την εθνική τους υπερηφάνεια πάνω από τη ζωή τους.

Βάδισαν άοπλοι, με ψυχή, κατά πάνοπλων εχθρών.

Λέει η Μαρία Καρρά: «Εκείνο που ήταν πολύ χαρακτηριστικό ήταν ότι ήμασταν όλοι άοπλοι.

Πηγαίναμε να πολεμήσουμε και να διεκδικήσουμε από έναν κατακτητή σιδερόφραχτο, καλοντυμένο, καλοταϊσμένο και φανατικό.

Εμείς πηγαίναμε άοπλοι, κουρελιασμένοι, ξεπαπούτσωτοι πολλές φορές, αλλά…πηγαίναμε!» Η διαδήλωση μέσα από τα μάτια του Ηλία Βενέζη Ο Μικρασιάτης λογοτέχνης, Ηλίας Βενέζης στο διήγημά του 22 Ιουλίου 1943 περιγράφει με τρομερό τρόπο τα γεγονότα της διαδήλωσης. «Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα.

Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει.

Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει.

Κι η σπίθα ανάβει…να κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει.

Ο λαός γονατίζει.

Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Ύμνο στην Ελευθερία. ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά. «Όχι πια άλλο! Όχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!» Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε.

Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα.

Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν.

Όχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά! Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε.

Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του.

Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της. Τραγουδούσαν τον Ύμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν». (Πηγές: mixanitouxronou, maxmag)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους