Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο "θείος Σπύρος" ήταν ένας ωραίος άντρας, ξανθός, γυμνασμένος, σχεδόν πάντα χαμογελαστός.

Βάζω τα εισαγωγικά γιατί δεν είμαι ακόμη βέβαιος ότι ήταν θείος εξ αίματος ή κάποιος γνωστός της οικογένειας.

Το σίγουρο που θυμάμαι είναι ότι ήταν στα καράβια και ήταν Ολυμπιακός.

Και προσπαθούσε να με κάνει και εμένα Ολυμπιακό, εκεί γύρω στα 7-8 χρόνια μου.

Αμ δε. Ακλόνητος Παναθηναϊκός εγώ, παρά τις δελεαστικές προσφορές του.

Παναθηναϊκός και Λίβερπουλ. Ήδη.

Με μια αφίσα, όχι μεγαλη, μάλλον φωτογραφία Α4 ηταν από κάποιο περιοδικό, μια εικόνα πάντως του Κέβιν Κιγκαν κολλημένη με σελοτέιπ στο γραφείο μου.

Την είδε. "Παω ταξίδι και το καράβι θα πιάσει Λίβερπουλ.

Τι να σου φέρω;', ρωτάει. "Ενα κασκόλ της ομάδας", απαντάω. "Θα γίνεις Ολυμπιακός τότε;". 'Οχι!". Πέρασε ο καιρός και μια μέρα εμφανίστηκε ο "θείος Σπύρος". Μου έφερε το κασκόλ και ένα σκουφάκι της Liverpool, ερυθρόλευκα, μάλλινα, μαζί και ένα αγγλικό περιοδικό για το ποδόσφαιρο, δεν θυμάμαι ποιο.

Το(ν) λάτρεψα. Αλλά Ολυμπιακός δεν έγινα.

Έγινα όμως Αμβούργο δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Κιγκαν πήγε από το ένα λιμάνι στο άλλο.

Τον κασκόλ και τον σκούφο τα έχω ακόμη. Θείε Σπύρο, χωρίς εισαγωγικά, δεν ξέρω πού είσαι και αν είσαι, καθότι χαθήκαμε από εκείνα τα χρόνια, αλλά σε ευχαριστώ.

Μπορεί να μην έγινα Ολυμπιακός ποτέ αλλά έκανα κολλητό έναν άλλο Σπύρο, πιο Ολυμπιακό και από σένα. Θυμάσαι Spiros Kolevris ;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους