«Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας», συνήθιζε να λέει ένα θείος μου, κάθε φορά που συναντιόμασταν σε εκείνα τα ανυπόφορα (από τη ζέστη αλλά και τη συνύπαρξη) οικογενειακά τραπέζια του...

Πλήρες Κείμενο:

«Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας», συνήθιζε να λέει ένα θείος μου, κάθε φορά που συναντιόμασταν σε εκείνα τα ανυπόφορα (από τη ζέστη αλλά και τη συνύπαρξη) οικογενειακά τραπέζια του Αυγούστου, απαριθμώντας πάντα όλες τις νέες ξενοδοχειακές μονάδες που είχαν ανοίξει στη χώρα μας, για τις οποίες είχε φροντίσει φυσικά να ενημερωθεί.

Τέλος, πάντα ο θείος μου φρόντιζε να αναφερθεί και στην περιβόητη ελληνική φιλοξενία, η οποία όπως έλεγε ήταν «ίδια για τον κάθε τουρίστα που θα επιλέξει την Ελλάδα για τις διακοπές του». Κάθε χρόνο και κυρίως το καλοκαίρι δεκάδες χιλιάδες τουρίστες από/με διαφορετικά υπόβαθρα (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά κ.α.) επισκέπτονται τη χώρα μας για να ζήσουν αυτήν την «ελληνική φιλοξενία» για την οποία μιλούσε ο θείος μου.

Τι γίνεται, όμως, όταν η φιλοξενία αυτή αναμετράται με την κουήρ ταυτότητα; Ένα δύσκολο ερώτημα που για να απαντηθεί πρέπει να διαχειριστούμε πολύπλοκες έννοιες όπως είναι η άκρατη τουριστική εμπορευματοποίηση, ο αστικός εξευγενισμός και η αναγνώριση των ΛΟΑΤΚΙ+ τουριστών ως «οικονομικό κεφάλαιο». Ακόμη και έτσι όμως, υπάρχει ένα θέμα που φαίνεται να επιστρέφει κάθε φορά που διαχειριζόμαστε το κουήρ κομμάτι: το θέμα της ασφάλειας.

Έγραψα ένα άρθρο (λινκ στα σχόλια) που πλαισιώνει το θέμα αυτό μέσα από τις καταγγελίες ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων από το εξωτερικό που επισκέφθηκαν τη χώρα μας και έπεσαν θύματα ομοτρανσφοβικών επιθέσεων.

Σας προσκαλώ να το διαβάσετε κλείνοντας (ειρωνικά) με μια παλιότερη φράση της υπουργού Τουρισμού. «Η Ελλάδα είναι ένας ασφαλής και φιλικός προορισμός για όλους».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους