Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επικήδειος λόγος για τη συναγωνίστρια Άλκηστη Ιγνατίου, απο την Επαρχιακή Γραμματέα ΠΟΓΟ Λευκωσίας – Κερύνειας, Αφροδίτη Λούγκρου.

Αγαπημένη μας συναγωνίστρια Άλκηστη, Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, αρκετά σοκαρισμένοι , για να σου πούμε το στερνό αντίο.

Είμαστε όλοι εδώ: τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, οι φίλοι και οι φίλες σου, όλοι εμείς που είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί σου στο μετερίζι του αγώνα για ένα δίκαιο και ειρηνικό κόσμο.

Σήμερα αποχαιρετούμε μια γυναίκα που έζησε τη ζωή της με πληρότητα, αξιοπρέπεια και αγάπη.

Μια γυναίκα, μια συναγωνίστρια, που δεν μέτρησε τα χρόνια της ζωής της, αλλά τον τρόπο που έζησε τη ζωή της. Η Άλκηστη Ιγνατίου γεννήθηκε στην Αρμίνου της Πάφου στις 7 Ιανουαρίου 1947.

Στα έντεκα της χρόνια, ύστερα από απόφαση των γονιών της, ήρθε στη Λευκωσία και εγκαταστάθηκε στο σπίτι της θείας της.

Δεν άργησε να οργανωθεί στην ΕΔΟΝ και να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των αγώνων.

Εργάστηκε για κάποια χρόνια στον Κυπροσοβιετικό Σύνδεσμο και αργότερα στο Χημείο του Λαϊκού Καφεκοπτείου, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Στην Ακρόπολη γνώρισε τον αγαπημένο της Αντρέα και πορεύτηκαν μαζί για πολλά όμορφα χρόνια, χτίζοντας ένα σπιτικό γεμάτο ζεστασιά, αλληλοεκτίμηση, σεβασμό και αγάπη.

Τους θυμόμαστε πάντοτε μαζί.

Στις εκδηλώσεις του Λαϊκού Κινήματος, στις πορείες, στις κινητοποιήσεις.

Η οικογένειά της ήταν το καταφύγιό της και η μεγαλύτερη δύναμή της.

Η αγάπη της για τα παιδιά και τα εγγόνια της ήταν απέραντη.

Ήταν πάντα εκεί, με μια ανοιχτή αγκαλιά, έναν καλό λόγο, μια κουβέντα παρηγοριάς και στήριξης.

Η ζωή της, όμως, δεν περιορίστηκε μόνο στην οικογένειά της.

Άνθρωπος της προσφοράς, με βαθιά ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης και της ισότητας, το 1980 εντάχθηκε στα σώματα του Γυναικείου Κινήματος της ΠΟΓΟ.

Δίπλα στην αείμνηστη Φάνη Ολυμπίου, την Καλοδότη Τζωνή, την Αντριάνα Μισιαούλη και τόσες άλλες συναγωνίστριες, κόντρα στις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής, σήκωσαν το βάρος της μαζικοποίησης της ΠΟΓΟ και του λαϊκού κινήματος.

Υπήρξε μία από εκείνες τις γυναίκες που μέσα από τις γραμμές της οργάνωσης μας αφιέρωσαν τη ζωή τους στη χειραφέτηση των γυναικών και στην προώθηση της ισότητας και της ισοτιμίας των φύλων.

Η συμβολή της στην προώθηση του περιοδικού «Κυπρία», που εξέδιδε η ΠΟΓΟ, υπήρξε πολύτιμη.

Ως μέλος του Επαρχιακού Συμβουλίου της ΠΟΓΟ Λευκωσίας – Κερύνειας και αργότερα της Επαρχιακής Γραμματείας, συνέβαλε καθοριστικά στη δράση του κινήματος.

Ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων.

Στις πορείες για την κατοχύρωση της ίσης αμοιβής για εργασία ίσης αξίας, για την κατάργηση του θεσμού της προίκας, για τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου, αλλά και για κάθε μικρή και μεγάλη διεκδίκηση των γυναικών και των εργαζομένων.

Στο κάλεσμα για τη διοργάνωση των Λαϊκών Πανηγυριών της ΠΟΓΟ, η απάντησή της ήταν πάντα η ίδια: «Φυσικά και θα είμαι εκεί, συντρόφισσες.» Αυτή ήταν η Άλκηστη. Παρούσα. Πρόθυμη. Ακούραστη.

Μέχρι και πρόσφατα, σε κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας, σε κάθε πορεία, σε κάθε κινητοποίηση, την έβλεπες κάπου μέσα στο πλήθος.

Ήρεμη, αποφασιστική.

Γιατί για εκείνη οι αγώνες δεν είχαν ηλικία.

Τα τελευταία χρόνια, μια ακόμη μεγάλη της αγάπη, πέρα από την οικογένειά της και το κίνημα, ήταν τα ταξίδια.

Δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσει νέους πολιτισμούς, νέους ανθρώπους, νέους τόπους.

Είτε με τον Κυπροκουβανικό Σύνδεσμο είτε με την ΠΟΓΟ, κάθε ταξίδι ήταν μια νέα εμπειρία που τη γέμιζε χαρά.

Δυστυχώς, φέτος δεν θα είναι μαζί μας σε ακόμη ένα ταξίδι.

Ένα ταξίδι που, όπως μου είχε πει μόλις την περασμένη εβδομάδα, όταν μιλήσαμε, περίμενε με ανυπομονησία να πραγματοποιήσει μαζί με τις φίλες και τις συναγωνίστριές της.

Σήμερα η απουσία της αφήνει ένα μεγάλο κενό.

Μαζί όμως με τη θλίψη μένει και η ευγνωμοσύνη.

Γιατί είχε την ευλογία να ζήσει μια ζωή γεμάτη αγάπη, δημιουργία, αγώνες και προσφορά.

Άφησε πίσω της μια οικογένεια που μόνο με περηφάνια μπορεί να μιλά γι' αυτήν, φίλους και συνοδοιπόρους που δεν θα την ξεχάσουν ποτέ.

Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τη μνήμη της είναι να κρατήσουμε ζωντανές τις αξίες που υπηρέτησε με όλη της την καρδιά: την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά.

Για εμάς, τις νεότερες γενιές, τα βήματα γυναικών όπως η Άλκηστη αποτελούν φάρο.

Μας θυμίζουν ότι καμία κατάκτηση δεν χαρίστηκε, ότι κάθε δικαίωμα κερδήθηκε με αγώνα και ότι έχουμε χρέος να συνεχίσουμε τον δρόμο που εκείνες άνοιξαν.

Όσο θα υπάρχουν γυναίκες που θα μπαίνουν στις γραμμές του αγώνα για την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια, η Άλκηστη θα συνεχίζει να είναι παρούσα.

Θα βρίσκεται σε κάθε μικρή και μεγάλη διεκδίκηση, σε κάθε γυναίκα που δεν συμβιβάζεται με την αδικία, σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει πως ένας καλύτερος κόσμος μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Γιατί αυτό ήταν η Άλκηστη.

Μια γυναίκα που δεν έζησε μόνο για τον εαυτό της, αλλά άφησε πίσω της ένα φωτεινό αποτύπωμα ζωής, αγώνα και προσφοράς. Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μας συντρόφισσα. Αιωνία σου η μνήμη. Λευκωσία 21 Ιουλίου 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους