Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΑΛΑΙΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ Αν είσαι άνθρωπος του Θεού, μερικοί θεωρούν πως πρέπει να είσαι κάπως... ξεχωριστός.

Φταίμε κι εμείς, γιατί κάπου εξιδανικεύουμε τη ζωή τους, προσπαθώντας να δικαιολογήσουμε το: "Ε, τώρα, δε θα γίνω και άγιος"... Λοιπόν, να ένας άνθρωπος του Θεού.

Που του δόθηκε το μέγα χάρισμα της Προφητείας.

Που έκανε τεράστια θαύματα, όπως το να μη βρέξει για τρία χρόνια... Και όμως, πέρα από αυτά, ήταν απλά ένας... άνθρωπος.

Που όταν τον άφηνε για λίγο ο Θεός μόνο του, δείλιαζε τόσο που έτρεξε να κρυφτεί στα βουνά.

Κι εκεί, με καταφύγιο μια σπηλιά, θρηνούσε γοερά την απόλυτη μοναξιά του. "Θεέ μου, απέμεινα μόνος.

Μονότατος είμαι!" Μας θυμίζει κάτι αυτή η φράση; Μήπως, η εποχή μας; Ή η ζωή μας; Ένας Προφήτης, λοιπόν, απελπίστηκε και "πήρε τα βουνά". Δεν είχε πάρει τίποτα μαζί του, καθώς έτρεχε να προλάβει να σωθεί.

Ξάπλωσε αποκαμωμένος να κοιμηθεί και να πεθάνει εκεί ήσυχα.

Και τότε, στα άθλια τα χάλια της πίστης του, ένιωσε ένα σκούντημα στα πλευρά.

Μια φωνή να προστάζει: "Σήκω και φάε και πιες, γιατί έχεις μακρύ δρόμο". Εμείς, οι "ευσεβείς" κριτες των πάντων, βέβαια, θα μιλούσαμε και χειρότερα.

Κουνώντας το κεφάλι μας με σιχασιά που ένας τάχα πιστός, τα έκανε σαλάτα. Ο Άγγελος όμως, γνώριζε πως πήγε από τον Θεό να δώσει κουράγιο σε έναν άνθρωπο.

Και γνώριζε καλά πως αυτοί είμαστε οι άνθρωποι ανά τους αιώνες.

Όλοι μας! Με ώρες καλές και ώρες δύσκολες ή και άσχημες.

Χωριζόμαστε μόνο σε δυο κατηγορίες.

Σε αυτούς που μισούν τον Θεό και αυτούς που τον αγαπούν και τον αναζητούν με λαχτάρα, όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας τους.

Του έδειξε ο Θεός σε όραμα, για να πάρει κουράγιο, ότι υπήρχαν και άλλοι χιλιάδες που πίστευαν πολύ και δεν ήταν μόνος όπως νόμιζε.

Ούτε μόνος ως άνθρωπος, επειδή ο Θεός είχε την έννοια του και ένα κοράκι του έφερνε τροφή κάθε μέρα, ούτε ως πιστός, γιατί πίστευαν χιλιάδες γύρω του, άσχετα αν ο Ηλίας δεν τους είχε ποτέ συναντήσει.

Τον αγαπώ ιδιαίτερα τον προφήτη Ηλία.

Είναι αυθεντικός, ανθρώπινος, πτωτικός και αναστάσιμος συγχρόνως, μα εκείνο το χαρακτηριστικό που αγαπώ περισσότερο και σε αυτόν και σε όλους τους αγίους, είναι πως όλα επάνω τους μιλάνε για μια τέλεια ελευθερία στην υπακοή τους και καλές προθέσεις.

Γύρω μας, φίλοι μου, υπάρχουν πολλοί άγιοι.

Κρυφοί ακόμα και από τον εαυτό τους.

Αυτοί οι καθημερινοί άνθρωποι δίπλα μας που άπειρες φορές δεν τους δώσαμε σημασία.

Που όμως, όταν πλησιάζουμε κοντά τους, κάτι γλυκαίνει την ψυχή μας ανεπαίσθητα.

Μια αίσθηση όμορφη, να θες να μείνεις εκεί και να απολαμβάνεις αυτή την απλότητα ενός αθώου.

Κι αν εμείς, από τον εγωισμό μας δεν επιθυμούμε να τους παραδεχτούμε, τα μωρά και τα ζώα τους αναγνωρίζουν από μακριά.

Άγιοι υπάρχουν παντού.

Είναι γεμάτοι λάθη, πάθη, βλακείες, φοβίες, μας νευριάζουν, μας ανατρέπουν τα καθιερωμένα, μας... Και συγχρόνως αποπνέουν μια σιγουριά πως υπάρχει Θεός.

Είναι ελεύθερες προσωπικότητες που δεν μπαίνουν σε καλούπια, αλλά ζουν απόλυτα την ορθοδοξία αγαπώντας τον Θεό της Αγάπης! Και είναι άνθρωποι αγαθής πρόθεσης και αγάπης! Έναν τέτοιο απλόν άνθρωπο, ήμουν τυχερή να γνωρίσω πριν λίγα χρόνια με την αιτία της μετακόμισής μου. Ηλίας! Μια ψυχή με άρωμα αθωότητας, ένα χαμόγελο του Θεού στη γη. Μια ύπαρξη, που ενώ έλειπα και ήρθε να φτιάξει κάτι στο σπίτι μου, τα δυο μεγαλόσωμα σκυλιά μου που δε δέχονταν μύγα να περάσει χωρίς εμένα, τον καλοσώρισαν στην αυλή ήσυχα χωρίς να γαβγίσουν και ήρεμα κάθισαν δίπλα του σαν αρνάκια.

Ένα πρόβατο και αυτός, μια ψυχή καθαρή, άκακος και βαθιά ευσεβής με την έννοια που οι υποκριτές δε γνωρίζουν.

Ένα απλός χωριάτης θα πουν πολλοί και άλλοι θα ψάχνουν κάτι να βρουν (όπως συνηθίζεται στους τάχα "άμεμπτους"), κάποιο ελάττωμα, για να πείσουν ότι "ποιος, καλέ; Αυτός; Μα αυτός, τον ξέραμε... Ω, έλα τώρα..." Φίλοι μου, οι άγιοι ζουν και κινούνται δίπλα μας.

Δεν έχουν τίποτα γαλόνια πάνω τους.

Δε φοράνε παράξενα ρούχα, δεν είναι στάσιμοι όπως στις εικόνες, δεν έχουν φωτοστέφανο, δεν έχουν ιδέα ότι κάποιος τους θαυμάζει.

Και αν το κάνεις, θα γελάσουν και θα το πάρουν για αστείο.

Είμαι τυχερή που γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο.

Ευχαριστώ τον Θεό και για αυτό το δώρο Του! Να είναι αναπαυμένος στο φως, μαζί με τον Μεγάλο Προφήτη Ηλία.

Και η οικογένειά του να έχει την ευλογία του! Τυχεροί άνθρωποι... πολύ τυχεροί! Τώρα, γιορτάζει στον ουρανό με τον Προφήτη Ηλία, εγώ όμως ποτέ δεν τον ξέχασα.

Ίσως έγινε αιτία να αγαπήσω περισσότερο και τον Μεγάλο Προφήτη.

Τον προ Χριστού Προφήτη, τον σύγχρονο, αφού πάντα η ζωή του ταιριάζει με κάθε δύσκολη εποχή, τον μελλοντικό, αφού δεν έχει πεθάνει.

Γιατί, όταν τελείωσε την αποστολή του για τότε, ανέβηκε με πύρινο άρμα στον ουρανό, ζει εκεί και στο μέλλον, όταν χρειαστεί να στερεώσει στην πίστη τους τελευταίους χριστιανούς, θα περπατήσει πάλι ανάμεσά μας και θα πεθάνει μαρτυρικά.

Χρόνια πολλά και άγια σε όλους και όλες που γιορτάζουν σήμερα. Και ο Μέγας Προφήτης ας μας εμπνέει την αγάπη εν ελευθερία! Π.Μ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους