Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΕΙΡΗΝΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ 15 Ιουλίου 2026. Ξυπνώ κατά τις 7:30 φορτισμένος (όπως κάθε χρόνο) εν αναμονή του ανατριχιαστικού ακούσματος των σειρήνων.

Πάντα η ίδια σκέψη: Τώρα τις ακούω εις ανάμνηση των γεγονότων.

Σκέψου το λαό που τις άκουσε εκείνη τη μέρα γιατί πραγματικά συνέβησαν τα γεγονότα - μεταξύ των οποίων, ο πατέρας μου, η έγκυος στον όγδοο μήνα μάνα μου, η δίχρονη τότε αδερφή μου…. Ας κάνω κι εγώ κάτι λέω.

Κάθομαι στο γραφείο στις 8:10, ανοίγω το παράθυρο, ανοίγω υπολογιστή, την κάρτα ήχου και στήνω το μικρόφωνο έξω από το παράθυρο…και ό,τι πιάσει.

Πατάω record και περιμένω με σφιγμένο στομάχι.

Σειρήνες, τα ανέμελα τζιτζίκια, ο σκύλος του γείτονα που προσπαθούσε να μιμηθεί τον ήχο των σειρήνων - η αγνότητα της φύσης στον αντίποδα της βαρβαρότητας του ανθρώπου.

Ξεκινώντας από αυτό το ηχητικό υλικό, λέω: «τώρα πες την ιστορία χωρίς να μιλήσεις.

Βρες τα ηχητικά υλικά που διηγούνται την ιστορία και βάλτα σε μια σειρά μέχρι τις 20 Ιουλίου που θα ξανακούσεις τις σειρήνες.

Όπως ακριβώς παρακολουθούσες τα γεγονότα των Παθών του Χριστού κάθε Μεγάλη Εβδομάδα.

Μόνο που αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα του Τόπου μου σταματά εδώ και 52 χρόνια στην Μεγάλη Πέμπτη μετά το Πέμπτο Ευαγγέλιο, στη Σταύρωση.

Από τις 15 Ιουλίου το πρωί μέχρι χθες βράδυ (19 Ιουλίου) στις 11, δούλευα.

Έψαχνα, άκουγα ανατριχιαστικές φωνές των ενόχων που δεν πλήρωσαν ποτέ για τα εγκλήματα τους, απεναντίας, έζησαν και ζουν με καμάρι για τα έργα τους, πολλοί απ αυτούς με θράσος δηλώνουν πως θα ξανάκαναν το πραξικόπημα. «Το πουκάμισο το θαλασσί, μια φορούσα εγώ και μια εσύ…» και… cut «διακόπτουμε το τραγούδι για να σας πούμε πως σκοτώσαμε τον Μακάριο… τον Μούσκο… τον Κάστρο της Μεσογείου… τον κόκκινο παπά… και περιμένει το κεφάλι του ο Ιωαννίδης στην Αθήνα, στη «Μητέρα» πατρίδα.

Ε βέβαια, ο υπέροχος δίσκος του Σταύρου Κουγιουμτζή «Μικρές πολιτείες» κυκλοφορεί εκείνη τη χρονιά και σαν προφήτης μας προφητεύει πως 52 χρόνια μετά ακόμα θα διερωτόμαστε «ποιός θα δικάσει τον φονια» επιτέλους;! Μετά το διάγγελμα του αχυράνθρωπου Σαμψών.

Ανατριχιαστικά ίδιο ύφος, ίδια φωνή, με τον ιδεολογικό του «συναγωνιστή» δικτάτορα Παπαδόπουλο όταν μόλις ανέλαβε κι αυτός με τη βοήθεια του στρατού… τη «σωτηρία» της χώρας.

Παράλληλα, οι εκφωνητές του κατειλημμένου απο τους πραξικοπηματίες ΡΙΚ, υποχρεωμένοι να εκφωνούν τα ανακοινωθέντα που τους δίνονταν και στο τέλος η εισβολή και η ανατριχιαστικά κυνική δήλωση του δικτάτορα και μαέστρου όλου του ολέθρου για την «παραχώρηση» της Κερύνειας στους Τούρκους, με τις εγγυήσεις του αφεντικού του προς Αμερική πλευρά (Α ρε Μόντη που δεν πίστευες πως τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας! Τώρα ξέρεις ποιοι τους έφεραν! Σίγουρα και τότε ήξερες!). Και μετά… σήμερα.

Τί μας λένε όλα αυτά; Συντηρούμε τον όλεθρο; Ένα ποίημα που έγραψα τέτοια μέρα στα 50 χρόνια από την εισβολή.

Διαλέγουμε και τασσόμαστε: Γκριζογάλανος λύκος ή Άνθρωπος;! Και μην περιμένεις την επόμενη 20ή Ιουλίου για να απαντήσεις σ’ αυτό το ερώτημα.

Κάθε μέρα απαντάμε! *** Αναμετριέσαι στα ίσια με τη σειρήνα της μνήμης: Τι έγινε, πως και γιατί… Και γίνεται η σειρήνα μια κραυγή εντός σου: κι εσύ τι θα κάνεις; πως και γιατί.

Θυμίσου, μη φοβάσαι Δράσε, μη φοβάσαι.

Μόνο μην πάψεις να λέγεσαι Άνθρωπος μη γίνεις το κτήνος που σε φόβισε το κτήνος που πολεμάς αυτό που ακόμα ουρλιάζει σαν σειρήνα πολέμου.

Γίνε τραγούδι ποίημα αγώνας δικαιοσύνη Ειρήνη να μην πάψεις να λέγεσαι Άνθρωπος κι αναμετρήσου στα ίσια με τη σειρήνα της μνήμης κάθε μέρα. @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους