💥Η πρώτη αίσθηση είναι εντυπωσιακή και θα γίνει καθηλωτική εμπειρία από τα πρώτα λεπτά της έναρξης της «Άλκηστης» του Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο, μια παραγωγή του ΕΘνικού Θεάτρου, ήδη από τη...

Πλήρες Κείμενο:

💥Η πρώτη αίσθηση είναι εντυπωσιακή και θα γίνει καθηλωτική εμπειρία από τα πρώτα λεπτά της έναρξης της «Άλκηστης» του Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο, μια παραγωγή του ΕΘνικού Θεάτρου, ήδη από τη στιγμή που η Θεοδώρα Τζήμου, με το μαύρο ύφασμα να ξεχύνεται ολόγυρα της σαν απλωμένος θάνατος, λέει «όλα τα γεννά η γη κι όλα τα παίρνει πίσω» κρατώντας στα χέρια της χορδές που απλώνονται σε όλο το μήκος του σκηνικού, χορδές που ενώνουν τον Πάνω με τον Κάτω Κόσμο, το νήμα της Ζωής με αυτό του Θανάτου. 💥Είναι από τις πιο δυνατές, πυκνές και φορτισμένες εναρκτήριες σκηνές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην Επίδαυρο.

Μια σημειολογική έναρξη που μας εισάγει σε έναν κόσμο αφήγησης τόσο μεστό και πλήρη, σαν δομημένο πάνω σε αυστηρές γεωμετρικές αρχές.

Μια έναρξη γεμάτη συμβολισμούς που προοικονομεί το ύφος και την ματιά του Δημήτρη Καραντζά πάνω στην «Άλκηστη» του Ευρυπίδη.

Η λεπτή ειρωνία του κειμένου αλλά και το ανοιχτό φινάλε αυτού του τόσο αριστοτεχνικά γραμμένου έργου γίνονται τελικά δύο σημαντικές αρετές στην προσέγγιση του Καραντζά και κατ’ επέκταση και στην ερμηνεία του Γιάννη Νιάρρου, που ως Άδμητος από τη μια δέχεται να πάρει η γυναίκα του Άλκηστη τη θέση του και να πεθάνει αντί για αυτόν και από την άλλη την πενθεί με τόσο πάθος- της λέει «αν πεθάνεις δε θα ζήσω» λες και του την πήρε ξαφνικά από κοντά του η κακή του τύχη. 💥Ο ευφυής Καραντζάς φέρνει την τραγωδία του Ευρυπίδη στο σήμερα τόσο διακριτικά, χωρίς κραυγές, χτυπητές αναφορές, περιττούς μοντερνισμούς.

Φωτίζει τα ερωτήματα που στέκουν στην εποχή μας για τα φύλα και τους κοινωνικούς ρόλους και σε καλεί να τα αφουγκραστείς, χωρίς απαντήσεις, χωρίς με το στανιό επικαιροποίηση.

Όπως χτίζει την ροή της αφήγησης, αφήνει την δύναμη του κειμένου, των εικόνων, των συμβολισμών (έχει τόσους πολλούς η προσέγγιση του) και των ερμηνειών να ανοίξουν τον δρόμο για το σήμερα, για τα σημεία των καιρών. 💥Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην εξαιρετική δουλειά που έκανε ο Παναγιώτης Μανουηλίδης στη μουσική και τις ηχητικές κατασκευές, που ούτε συνόδεψαν, ούτε απλά υπογράμμισαν την δράση αλλά έγιναν ζωντανό παλλόμενο κομμάτι της αφήγησης.

Ακόμα, στον Τάσο Καραχάλιο για την κίνηση των ηθοποιών που έδειχναν σαν να μετεωρίζονται και να προσπαθούν να ισορροπήσουν όχι το σωματικό τους βάρος αλλά την ίδια την ύπαρξη τους που βάρυναν πράξεις αδράνειας απέναντι στον θάνατο της Άλκηστης «της πιο ξεχωριστής απ’ όλες τις γυναίκες». Στην Ελίζα Αλεξανδροπούλου για τους απόκοσμους φωτισμούς.

Και βεβαίως στον Κωνσταντίνο Σκουρλέτη για το σκηνικό που θύμιζε εκ πρώτης όψεως εικαστική εγκατάσταση αλλά εξελίχθηκε ως τόπος που σηκώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά τις επιπτώσεις των αποφάσεων, ένα γλιστερό όριο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ένας κατήφορος που οδηγεί στην ηθική πτώση αλλά και στον άλλο κόσμο.

Μονη παραφωνία, οι βιομηχανικές κρήνες, που ίσως συμβόλιζαν τα ταφικά έθιμα πλύσης του νεκρού ή τα ποτάμια του Άδη, αλλά δεν πρόσθεταν κάτι στο ούτως ή άλλως ξεχωριστό σκηνικό. 💥Πολλά έχουν γραφτεί από μελετητές του έργου του Ευρυπίδη για το ανοιχτό φινάλε του με την Άλκηστη να επιστρέφει από τον Άδη αλλά να μην μιλά καθώς πρέπει να περάσουν τρεις ημέρες για να εξαγνιστεί και άρα να μην μαθαίνουμε πώς βίωσε την «ανάσταση» της.

Και πάνω σε αυτό το «κενό» μεταξύ κειμένου και ερμηνείας φτιάχνει ο Καραντζάς ένα μεγαλοπρεπές φινάλε. 💥Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε την Παρασκευή στη σκηνή όπου ξανανταμώνουν ο Άδμητος με την Άλκηστη, στο σημείο απόλυτης σιωπής όπου αυτός προσπαθεί να την αγκαλιάσει, να την «ξυπνήσει» από τον λήθαργο της- «είναι και δεν είναι…» στη ζωή όταν επιστρέφει-την ώρα που ακούγονταν δυνατά τα τζιτζίκια πέταξε μπροστά από το τραγικό ζευγάρι μια νυχτερίδα και μας χαρίστηκε μια μοναδική στιγμή «συνομιλίας» μιας θεατρικής παράστασης με τη φύση από αυτές που μόνο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου μπορούν να συμβούν.

Γιατί μόνο εκεί μπορούν οι ήχοι του φυσικού περιβάλλοντος να μοιάζουν με θεόσταλτα σημάδια σαν το αεράκι που φυσούσε κάθε τόσο και έκανε το ρούχο του Θανάτου να κυματίζει σχεδόν ανατριχιαστικά.

Αίσθημα που σφράγισε και ο λεκτικός επίλογος: «Έτσι τελείωσε κι αυτή η ιστορία, ο κόσμος συνεχίζει, ο κόσμος τελειώνει, το λουλούδι ανθίζει και μαραίνεται, ο ήλιος ανατέλλει και βυθίζεται, ο αγαπημένος αγαπά και χάνεται….όλα μοιάζουν ζωντανά, όλα μοιάζουν βία…». Exodos Magazine

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους