Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η 22χρονη γυναίκα αναγκάστηκε από τη μητριά της να μπλέξει σε μια κατάσταση που δεν ήθελε, και μέσα στην απελπισία της έτρεξε προς το αυτοκίνητο ενός αγνώστου… όμως εκείνη η στιγμή της μοίρας θα άλλαζε τη ζωή της για πάντα… Δεν ήξερε ποια πόρτα είχε ανοίξει. — Την είδε κανείς την κοπέλα; — Όχι, κυρία.

Νομίζω πως έτρεξε προς τον πίσω δρόμο.

Εκείνο το βράδυ, η βροχή δεν έπεφτε απλώς.

Χτυπούσε τη γη σαν να ήταν ο ουρανός θυμωμένος. Η Elena Vargas παραπάτησε έξω από το λασπωμένο μονοπάτι πίσω από την έπαυλη, ξυπόλητη, με πληγωμένους αστραγάλους και ένα σκισμένο ασημένιο φόρεμα κολλημένο πάνω στο τρέμον σώμα της.

Τα μαλλιά της έπεφταν μπροστά στο πρόσωπό της σε βρεγμένες τούφες.

Μια σκούρα μελανιά έκαιγε στο μάγουλό της, εκεί όπου την είχε χτυπήσει το δαχτυλίδι της μητριάς της.

Δεν έτρεχε προς τη σωτηρία.

Έτρεχε επειδή ο εφιάλτης μέσα σε εκείνο το σπίτι ακόμα είχε χέρια, φωνές, χρήματα και άντρες που την έψαχναν.

Πίσω της, ανάμεσα στα δέντρα, μια δέσμη φακού έσκισε τη βροχή.

Η ανάσα της Elena κόπηκε.

Άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομά της.

Όχι με φόβο.

Με ιδιοκτησία. — Elena! Γύρνα αμέσως πίσω πριν το κάνεις χειρότερο! Η μητριά της, Isabel Vargas, δεν ούρλιαζε ποτέ, εκτός αν είχε ήδη χάσει τον έλεγχο.

Και απόψε, η Elena είχε χαλάσει το πιο σημαντικό σχέδιο της Isabel.

Όλα επειδή αρνήθηκε να τη μεταχειρίζονται σαν ανταμοιβή.

Μία ώρα νωρίτερα, η Isabel είχε χαμογελάσει μπροστά στους καλεσμένους της, είχε ισιώσει το κολιέ της Elena με ψυχρά δάχτυλα και της είχε ψιθυρίσει πως ο κύριος Ambrose ήταν γενναιόδωρος, αρκετά ισχυρός για να σώσει την οικογενειακή εταιρεία.

Έπειτα την είχε σπρώξει σε ένα δωμάτιο του επάνω ορόφου, είχε κλειδώσει την πόρτα απ’ έξω και είχε αφήσει την Elena μόνη με έναν άντρα αρκετά μεγάλο για να είναι παππούς της.

Όταν εκείνη αντιστάθηκε, η Isabel τη χαστούκισε τόσο δυνατά που το δωμάτιο γύρισε γύρω της.

Όταν η Elena έκλαψε, η Isabel της είπε πως η ευγνωμοσύνη ακουγόταν καλύτερα στη σιωπή.

Και όταν ο ηλικιωμένος άντρας άπλωσε το χέρι του προς το ποτήρι με το κρασί δίπλα στο κρεβάτι, η Elena είδε το παράθυρο του μπάνιου.

Δεν το σκέφτηκε. Έτρεξε.

Τώρα η καταιγίδα κατάπινε τις κραυγές της καθώς έβγαινε στον άδειο δρόμο.

Ξαφνικά, εμφανίστηκαν φώτα στο βάθος.

Ένα μαύρο αυτοκίνητο βγήκε από το σκοτάδι, γρήγορο και αθόρυβο, με τα λάστιχά του να σφυρίζουν πάνω στην πλημμυρισμένη άσφαλτο. Η Elena στάθηκε στη μέση του δρόμου και σήκωσε και τα δυο της χέρια. — Σε παρακαλώ… σταμάτα… σε παρακαλώ… Τα φρένα στρίγκλισαν.

Το αυτοκίνητο γλίστρησε στο πλάι και σταμάτησε τόσο κοντά, που η ζέστη από το καπό ακούμπησε τα γόνατά της.

Για μία φρικτή στιγμή, κανείς δεν κινήθηκε.

Ύστερα η Elena όρμησε στο παράθυρο του συνοδηγού και χτύπησε το τζάμι με τις παλάμες της. — Βοηθήστε με! Σας ικετεύω! Μη με αφήσετε εδώ! Μέσα στο αυτοκίνητο, ο Matthew Carranza σήκωσε το βλέμμα του από το σκοτεινό πίσω κάθισμα.

Δεν ήταν ο τύπος του άντρα που άνοιγε την πόρτα του στο χάος.

Ήταν ο τύπος που οι άλλοι περίμεναν, φοβούνταν και υπάκουαν.

Το κομψό κοστούμι του ήταν στεγνό, η έκφρασή του αδιάβαστη, ενώ το κινητό του ακόμα έλαμπε στο χέρι του από μια κλήση που μόλις είχε τελειώσει.

Όμως η βρεγμένη νεαρή γυναίκα έξω δεν έμοιαζε με παγίδα.

Έμοιαζε με κάποιον που είχε ήδη ξοδέψει το τελευταίο του θαύμα.

Τα μάτια του Matthew πέρασαν από το μελανιασμένο πρόσωπό της στα γυμνά της πόδια και μετά στο σκοτεινό μονοπάτι πίσω της, όπου ένα φως φακού πλησίαζε.

Η φωνή του ήταν χαμηλή. — Ανοίξτε την πόρτα.

Ο οδηγός δίστασε μόνο για μια στιγμή πριν ξεκλειδώσει. Η Elena μπήκε στο πίσω κάθισμα χωρίς να ρωτήσει ποιος ήταν.

Το ζεστό δέρμα, το ακριβό άρωμα και η ήσυχη πολυτέλεια την τύλιξαν σαν κάτι από έναν άλλον κόσμο.

Χώθηκε στη γωνία, τρέμοντας τόσο πολύ που τα δόντια της χτυπούσαν.

Το αυτοκίνητο ξεκίνησε.

Μόνο όταν τα φώτα της έπαυλης χάθηκαν μέσα στη βροχή, τόλμησε επιτέλους να πάρει ανάσα. — Δεν πρέπει να με βρουν, ψιθύρισε, σφίγγοντας το σκισμένο φόρεμά της.

Αν με γυρίσουν πίσω, θα καταστραφώ. Ο Matthew έβγαλε το παλτό του και το έριξε στους ώμους της.

Τα δάχτυλά του ακούμπησαν το χέρι της, και το σαγόνι του σφίχτηκε βλέποντάς την τόσο παγωμένη. — Ποια θα σε καταστρέψει; Η Elena έκλεισε τα μάτια της, αλλά τα δάκρυα ξέφυγαν έτσι κι αλλιώς. — Η μητριά μου.

Προσπάθησε να με δώσει σε έναν από τους επιχειρηματικούς της συνεργάτες απόψε.

Είπε πως της χρωστάω.

Είπε πως, μετά από όλα όσα ξόδεψε για να με μεγαλώσει, το μόνο χρήσιμο που μου απέμεινε ήταν να κάνω ό,τι μου λέει.

Το αυτοκίνητο βυθίστηκε στη σιωπή.

Ακόμα και τα χέρια του οδηγού σφίχτηκαν στο τιμόνι. Η Elena κατάπιε με κόπο. — Όταν αρνήθηκα, με χτύπησε.

Με κλείδωσε μαζί του στο δωμάτιο.

Δραπέτευσα από το παράθυρο του μπάνιου.

Δεν έχω το κινητό μου.

Δεν έχω παπούτσια.

Δεν ξέρω καν πού βρίσκομαι. Ο Matthew την κοίταξε για πολλή ώρα, και κάτι σκοτεινό φάνηκε πίσω από την ψύχραιμη ματιά του.

Έξω, ένας κεραυνός έσκισε τον ουρανό.

Στον πλαϊνό καθρέφτη, ένα άλλο SUV βγήκε από τον ίδιο χωματόδρομο και επιτάχυνε πίσω τους. Η Elena το είδε.

Το αίμα της πάγωσε. — Είναι αυτοί, ψιθύρισε.

Τα φώτα του SUV δυνάμωσαν πίσω τους. Ο Matthew έσκυψε μπροστά και μίλησε στον οδηγό με μια φωνή τόσο ελεγχόμενη, που ήταν πιο τρομακτική από μια κραυγή. — Μην πάτε από τον κεντρικό δρόμο.

Ύστερα κοίταξε την Elena. — Κάτω.

Εκείνη κατέβηκε χαμηλά, σφίγγοντας το παλτό του στο στήθος της, μα τα μάτια της έπεσαν σε μία λεπτομέρεια που της έσφιξε το στομάχι.

Στην οθόνη του κινητού του Matthew, λίγο πριν σβήσει, είδε το όνομα της γυναίκας που τον είχε καλέσει μόλις πριν από λίγο. Isabel Vargas. Ο Matthew κατάλαβε πού κοιτούσε. Το SUV πίσω τους πλησίασε πιο γρήγορα.

Και πριν η Elena προλάβει να ουρλιάξει, πριν προλάβει να πιάσει την πόρτα, ο Matthew είπε τα λόγια που την έκαναν να καταλάβει πως δεν είχε ξεφύγει από την έπαυλη καθόλου, αλλά είχε πέσει κατευθείαν μέσα σε…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους