Νοσηλευόμουν στην Χειρουργική κλινική του Βενιζέλειου νοσοκομείου, καρφωμένος στο κρεβάτι, χιλιοτρύπητο λαγίνι από τους φλεβοκαθετήρες και τις ενέσεις, με τον ουρανό μου γεμάτο από ορούς, αντιβιώσεις...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είχε αρχίσει να νυχτώνει όταν τον φέρανε στον θάλαμο και τον ξάπλωσαν στο διπλανό κρεβάτι.

Ούτε καν την περιέργεια δεν είχα να δω ποιός ήτανε ο νέος γείτονας μου, καθώς όλο μου το είναι είχε καταληφθεί ολοκληρωτικά από τους πόνους και το αίσθημα απελπισίας που γεννούν οι πόνοι.

Μόνο όταν έφτασαν στ' αφτιά μου τα βογγητά του φιλοτιμήθηκα να γύρω το κεφάλι και να τον κοιτάξω.

Μια σαρανταριά χρονών τον έκανα, μα εμπόριε και να 'τανε μικρότερος, απλά η κακοπόδοση του να τονε μεγάλωνε.

Συμπαθητική παρουσία, που ακόμη πιο συμπαθητική την έκαναν οι σκόρπιες κουβέντες των γιατρών που είχα ακούσει: "Τέσσερα πλευρά σπασμένα και ένας σπόνδυλος" είχανε πει και τα βογκητά του επαλήθευαν τη γνωμάτευση τους.

Αλβανός ήτανε ο γείτονας μου στην πατουχιά του πόνου και της ανημποριάς.

Εργάτης σ' ένα χωριό της Πεδιάδας.

Είχε πέσει από μια ελιά που κλάδευε και τα χαράκια τον είχανε σακατέψει.

Στην παρουσία του βρήκα τον τρόπο που έψαχνα για να ξεχνώ τα δικά μου χάλια.

Όλη μου την απελπισία, τη μετέτρεψα σε συμπόνια γι' αυτόν τον άνθρωπο και το μυαλό μου άρχισε να γεννοβολά εικόνες του στα δύσβατα μονοπάτια και στα βουνολάγκαδα των ελληνοαλβανικών συνόρων, στην αγωνία του και στις μάχες του να περάσει, παράνομα, την κόκκινη γραμμή της δυστυχίας για να βρεθεί να σταλίζει σ' έναν καλύτερο τόπο, γεμάτο ελπίδες και λεύτερες ανασεμιές.

Κάτι του ψιθύρισα, μα δεν μου αποκρίθηκε.

Τα ισχυρά παυσίπονα τον είχανε ζαβλακώσει και οι αφόρητοι πόνοι παλεύανε να νικήσουνε τα παυσίπονα.

Το βράδυ του βάλανε και μάσκα οξυγόνου, ενώ πύκνωσαν οι επισκέψεις γιατρών και νοσηλευτριών πάνω από το κρεβάτι του.

Άκουγα ότι το μόνο που μπορούσαν, και επεδίωκαν, οι γιατροί, ήταν να μετριάσουν τους πόνους του.

Τίποτα περισσότερο.

Έπεσε πυκνό το σκοτάδι όταν αποφάσισα να βρώ μια χαραμάδα που θα με άφηνε να περάσω από τη σκοτεινιά των βασάνων στη χαραυγή της ανάπαυσης.

Να κοιμηθώ, επιτέλους, λαχταρούσα.

Τότε συνέβη κάτι που δεν μπορώ να θυμηθώ πώς συνέβη.

Έπεσα από το κρεβάτι και βρέθηκα στο πάτωμα, ανάμεσα στα δυο κρεβάτια.

Δεν θυμάμαι το πώς έπεσα, θυμάμαι, όμως, τον γείτονα μου τον Αλβανό χιλιοχτυπημένο φαμέγιο γονατισμένο από πάνω μου, να προσπαθεί να με σηκώσει, για να με ξαναβάλει στο κρεβάτι μου.

Θυμάμαι τον Άνθρωπο με τα τέσσερα σπασμένα πλευρά και τον λιωμένο σπόνδυλο, να 'χει πετάξει τη μάσκα οξυγόνου από το πρόσωπο του, να βογκά από τους πόνους, αλλά να μην εγκαταλείπει την προσπάθεια του να με σηκώσει.

Και πενταφάνερο ήτανε το ότι η κάθε του κίνηση πολλαπλασίαζε τους πόνους του και γιγάντωνε την απόγνωση του, μα δεν το 'βαζε κάτω.

Συνέχιζε να πονεί και να με βοηθά να σηκωθώ.

Αστροπελέκι έπεσε στο μυαλό μου και συνήλθα.

Στο μεταξύ είχαν προστρέξει μια εφημερεύουσα γιατρός και μια νοσηλεύτρια και με τηυ βοήθεια όλων ξαναβρέθηκα στο κρεβάτι, με το χέρι παραδομένο για νέο φλεβοκαθετήρα.

Ο γείτονας μου, ο Αλβανός μετανάστης, εργάτης γης και δάσκαλος Ανθρωπιάς και Ενσυναίσθησης, βρισκόταν κι αυτός στο κρεβάτι του, συνεχίζοντας τα βογκητά του, όσο οι πόνοι παλεύανε να νικήσουνε τα παυσίπονα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους