Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι αφού τα είπαμε για τους Ισπανούς, πάμε να πούμε λίγα λόγια και για την Αργεντινή και να κλείσουμε το φετινό Μουντιάλ της... μίζας και της αρπαχτής, που έλαβε τέλος.

Αυτό που - ίσως - να μη γνωρίζουν οι νεότεροι, είναι το γεγονός ότι την Αργεντινή την έκανε αγαπησιάρικη ομάδα στο πλατύ φίλαθλο κοινό (δηλαδή και εκτός χώρας), ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που εμφανίστηκε ποτέ στον πλανήτη γη και πιθανότατα στον Γαλαξία μας.

Αυτός ο γήινος, γεμάτος ανθρώπινες αδυναμίες και δαίμονες, αυτοκαταστροφικός, αλλά και μ' ένα ασίγαστο επαναστατικό πνεύμα "θεός Διόνυσος" του ποδοσφαίρου ονόματι Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα! Όχι μόνο για όσα αδιανόητα έκανε στα γήπεδα αλλά και για τη στάση του έξω απ' αυτά... Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 η Αργεντινή άρχισε να αγαπιέται πολύ και εκτός χώρας από την ποδοσφαιρική φίλαθλη κοινότητα.

Από τα όργια του "Διόνυσου" στο Μουντιάλ του '86, την αδικία του '90 που πήγε μία κακή ομάδα μόνος του στον τελικό (με συμπαραστάτες τον γκολκίπερ Γκοϊκοετσέα που έδινε προκρίσεις στα πέναλτι και τον Κλαούντιο Κανίγια με το "χρυσό γκολ" επί της Βραζιλίας) και τον καθάρισε ο Μεξικάνος ρέφερι, με αποκορύφωμα το Μουντιάλ της Αμερικής το '94 που η Αργεντινή παρουσίασε - κατά τη γνώμη μου - την καλύτερη ομάδα της όλων των εποχών! Θυμηθείτε: Ρεδόντο, Ρουτζέρι, Σενσίνι, Κανίγια, Μπατιστούτα, Ορτέγα, Κάσερες, Σιμεόνε, Ζανέτι κλπ κλπ... Εκείνη, την γεμάτη μπρίο και φαντασία ομαδάρα, για την οποία, ακόμη μετράμε πόσες πάσες άλλαξε σε δευτερόλεπτα και πως εξαφάνισε τη μπάλα μέχρι να εξαπολυθεί ο... κεραυνός που έφερε το τρίτο γκολ εις βάρος της δύστυχης εθνικής μας! Ήταν το τελευταίο γκολ του Ντιέγκο! Η τελευταία παράσταση, καθώς αμέσως μετά βρήκαν την ευκαιρία να τον καθαρίσουν οι τότε "Ινφαντίνοι", αφού πρώτα ξεζούμισαν και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τη δημοφιλία του.

Η αγάπη, λοιπόν, για την Αργεντινή τότε απογειώθηκε! Γιατί απλούστατα έμοιαζε (και ήταν το '90 και το '94) η ομάδα που πήγαινε κόντρα στο σύστημα.

Πριν την εμφάνιση του Μαραντόνα οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι η Αργεντινή όχι μόνο δεν έκανε "κλικ" στον κόσμο (παρά το ότι είχε κατα καιρούς παικταράδες), αλλά υπήρξε και αντιπαθέστατη! Ιδιαίτερα στο Μουντιάλ του '78 που διοργάνωσε το αιμοσταγές αμερικανόφερτο σίχαμα, ο δικτάτορας Βιντέλα κι έγιναν τα όργια των οργίων για να φθάσει στον τελικό με αποκορύφωμα της αθλιότητας το απροκάλυπτα καραστημένο 6-0 επί του Περού.. Τότε όλο το ποδοσφαιρικό σύμπαν των "ουδέτερων" ήταν αναφανδόν με την Ολλανδία του Κροιφ, του Νέσκενς, του Ρεπ, του Κρολ και των άλλων απίθανων "πορτοκαλί Μπιτλς" της εποχής! Την πρώτη, δηλαδή, σχολή του "ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου" που εμφανίστηκε στα γήπεδα.

Ακόμη θυμάμαι ως πιτσιρικάς στο καφενείο του χωριού που βλέπαμε τον τελικό του '78 πως πανηγυρίστηκε αυθόρμητα το γκολ στην ισοφάριση με την κεφαλιά του Νανίγκα! Με τον θρύλο του Ντιέγκο, λοιπόν, πορεύτηκε η φημισμένη Αλμπισελέστε και μετά το '94. Οι παικταράδες που ακολούθησαν στη νέα εποχή, με κορυφαίο τον Μέσι, διατήρησαν αυτή τη φλόγα της συμπάθειας στο ευρύ κοινό, μέχρι που φθάσαμε στο ματωμένο Μουντιάλ του Κατάρ! Εκεί, παρά την την κατάκτηση του τροπαίου στο συγκλονιστικό τελικό με τη Γαλλία, από τις... κελεμπίες στον Μέσι στην απονομή, άρχισε η... αποκαθήλωση σ' ο,τι αφορά τις αγάπες στο ευρύ κοινό Γιατί; Μα γιατί η Αργεντινή πλέον άρχισε να γίνεται από τα... αγαπημένα παιδιά του συστήματος λόγω ακριβώς της απήχησης που είχε αποκτήσει! Από τα... χαριεντίσματα στον Λευκό Οίκο με τον πορτοκαλί σαλεμένο κλόουν και το φαλακρό λαμογιοειδές της ΦΙΦΑ πριν την έναρξη του Μουντιάλ (την ώρα που συνεχίζονταν η γενοκτονία και τα εγκλήματα από τις βόμβες του!), από τις Ισραηλινές σημαίες στο ματς με την Αίγυπτο λόγω των δηλώσεων του προπονητή της, από τη "μούγκα" των στελεχών της στα αίσχη εις βάρος του Σομαλού διαιτητή και της αποστολής του Ιράν από τους διοργανωτές, από πολλά φανερά και μη σπρωξίματα, άρχισε να χάνει κι άλλους συμπαθούντες.

Ξέρω πολλούς παλιακούς φίλους "Αργεντίνους" που ακόμη και στον ημιτελικό ήταν με τους Αγγλους για όλους τους παραπάνω λόγους! Κι αυτό γιατί Αργεντινή αγαπήθηκε επειδή στις περιόδους που προανέφερα ήταν απέναντι κι όχι παρέα με τα αρπαχτικά.

Αγαπήθηκε γιατί ο "θεός" της, σκυλόβρισε ακόμη και τον Πάπα στο Βατικανό! Αγαπήθηκε τόσο που ακόμη και η κλεψιά με το χέρι στο ματς με την Αγγλία το '86 πανηγυρίστηκε εν εξάλλω ως επίτευγμα των καταπιεσμένων του ντουνιά!!! Αν απορείτε, λοιπόν, πως πολλοί φίλοι του ποδοσφαίρου πανηγύρισαν το γκολ του Τόρες στον χθεσινό τελικό και πως ακόμη και εκείνοι που σε άλλες εποχές γούσταραν την Αργεντινή τώρα της γύρισαν την πλάτη, η απάντηση βρίσκεται εκεί... Στο γεγονός ότι το ποδόσφαιρο, η μπαλίτσα που λατρεύουμε, δεν είναι μόνο θέαμα, "σταρ" και ρεκόρ μέσα στο γήπεδο.

Είναι και όλα τα άλλα τα απίθανα που το συνθέτουν, είναι το γύρω - γύρω.

Είναι συναίσθημα, είναι συμβολισμοί, είναι η αδιάκοπη μάχη του δίκιου με το άδικο, είναι ο αντικατοπτρισμός της κοινωνίας... Θ.Κ. https://www.youtube.com/watch?v=4vashrNoXTE

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους