Original Post

Πλήρες Κείμενο:

'' Ο Γιώργος διηγείται: Ο Γιάννης Τσαρούχης ενθουσιάστηκε με το άνοιγμα του θεάτρου Λυκαβηττού.

Λάτρευε τις πρωτοποριακές δράσεις.

Πίστευε πως ο χώρος βοηθά στην ανανέωση και την εμπνευσμένη εφευρετικότητα.

Ήθελε πολύ να εργαστεί μαζί μας. Στον Λυκαβηττό έβρισκε τον ιδανικό χώρο να εφαρμόσει την έμπνευση του για το αρχιτεκτόνημα του.

Του ανέθεσα το σκηνικό της ''Ελένης'' του Ευριπίδου.

Ώρες επέμενε να μου περιγράφει το Ανάκτορο που είχε οραματιστεί για κατοικία της Ελένης του Μενελάου, στην Αίγυπτο.

Τον ρώτησα πόσο θα στοίχιζε και είπε: ''περίπου 600.000 δραχμές''! Κοκκάλωσα.

Η τιμή, για τα μέτρα της εποχής ήταν αστρονομική, όταν λ.χ. για τα ακριβότερα σκηνικά του Ε.Θ. που έφτιαχνε ο Κλώνης στην Επίδαυρο, δεν ξόδευαν παραπανω από 200.000 δραχμές.

Του απάντησα πως η τιμή είναι υπερβολική και θα το σκεφθώ.

Με έκοψε απότομα και, γρήγορα, πρόσθεσε: '' Τι να σκεφθείς, μωρέ Γιώργο.

Είπαμε να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα εκεί πάνω.

Πότε θα ξανασυναντήσω ένα τόσο τρελλό ζευγάρι σαν τον Μαρινάκη και την Συνοδινού για να κάνω το όνειρο μου.!'' Με είχε συνεπάρει με τη συγκίνηση που μιλούσε.

Δέχτηκα και άρχισα να πληρώνω λογαριασμούς που κατέφθαναν βροχή.

Μόνο οι κολώνες του ανακτόρου στοίχισαν 75.000 δραχμές γιατί ήταν αντίγραφα των κιόνων του Παρθενώνα.

Έτσι, ο Γιάννης πραγματοποίησε το όνειρο του κι έφτιαξε το ωραιότερο σκηνικό που έχει γίνει ποτέ για παράσταση αρχαίου δράματος.

Ερχόταν ο Ιωάννης Γεωργάκης, πρόεδρος τότε του Ε.Ο.Τ. στις πρόβες.

Τού 'λεγε ο Γιάννης: ''Φτιάξτε επιτέλους αυτό το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού να πάει η δουλειά μας και πάρα έξω...Η Ελλάδα, αν μιλά μόνο με τον πολιτισμό της δεν χρειάζεται τίποτε άλλο...'' Ποτέ άλλοτε δεν ξανάγινε σε υπαίθριο θέατρο παρόμοιας τέχνης σκηνικό. Ο Γιάννης συνεργάστηκε με τον Γιώργο Μαρινάκη, τον γοήτευσε, τον έπεισε πως αξίζει να ξοδέψει χρήματα για να κατασκευαστεί κτίσμα αρχιτεκτονικού μεγαλείου της ελληνιστικής εποχής.

Η διάθεση ήταν: θα ξοδέψετε κάτι παραπάνω, αλλά θα το ευχαριστηθούμε όλοι! Τις ενδυμασίες έκανε η Χλόη Γεωργάκη-Ομπολένσκυ, που ηταν μαθήτρια του Τσαρούχη στο Παρίσι και της Lila de Nobilis... Η εργασία της Χλόης αποτέλεσε έκπληξη για τα ελληνικά δεδομένα ως προς τα υλικά και την κατασκευή που άγγιζαν τα όρια της τελειότητας στη λεπτομέρεια κάθε ενδυμασίας.

...( στη γενική δοκιμή της ''Ελένης'' είχαμε μια έκπληξη: εξαφανίστηκε ο Τσαρούχης.

Η έκπληξη ήταν αναμενόμενη γιατί ο Γιάννης σε όλες τις πρεμιέρες κατείχετο από πανικό και αντιδρούσε με φυγή.

Οι δημοσιογράφοι ήρθαν θορυβημένοι.

Μας έδωσαν αντίγραφο μιας επιστολής, την οποία ο Τσαρούχης είχε μοιράσει νωρίς το απόγευμα στις εφημερίδες.

Μεταξύ άλλων έγραφε: Ο φωτισμός είναι το υψηλότερο σημείο μιας σκηνογραφικής δημιουργίας.

Όταν πέσει στα χέρια ειδικού η τεχνικού, και όχι στα χέρια ενός ποιητή και καλλιτέχνη, το παιχνίδι έχει χαθεί.

Το αριστούργημα του Φειδίου, φωτισμένο από το ''Ήχος και Φως'' δείχνει καθαρά τι καταστροφές μπορεί να κάνει σε μια σκηνογραφία η λύσσα των τεχνικών.

Στις δοκιμές της ''Ελένης'', στο θέατρο Λυκαβηττού, κάποιο μυστηριώδες πρόσωπο, διηύθυνε τα του φωτισμού.

Η κ. Συνοδινού βλέποντας την καταφανή μου ανησυχία, είπε ότι ο κ. Τζων Στεφανέλλης τα είχε αναλάβει όλα ως επίσημος ελεγχτής του Τουρισμού, και ότι θα ήταν αδύνατον να αποφύγει έναν έλεγχο γενικό για κάθε συμμετέχοντα στο Φεστιβαλ.

Τα σχόλια είαι περιττά.

Μου επέβαλαν ένα είδος περίεργης δικτατορίας εκ μέρους ενός υπαλλήλου της Λυρικής Σκηνής, ο οποίος απο παρελθούσες συνεργασίες μας μου είχε αφήσει εντυπώσεις κακής θελήσεως και τεχνικής ανεπαρκείας.

Την επομένην η πρεμιέρα μας είχε αληθινή αίγλη...'' ...απόσπασμα απο το βιβλίο της Άννας Συνοδινού '' Πρόσωπα και Προσωπεία'' 1999.

Σήμερα συμπηρώνονται 37 χρόνια απο τον θάνατο του Γιάννη Τσαρούχη.

Στις φωτογραφίες δύο ζωγραφικές μακέτες του Τσαρούχη για το σκηνικό της ''Ελένης'' του Ευριπίδη που ανέβηκε στις 10 Ιουνίου 1966 στο νεο'ι'δρυθέν (1965) υπαίθριο θέατρο Λυκαβηττού, από τον θίασο ''Ελληνική Σκηνή Άννα Συνοδινού'' σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους