Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ "ΑΝΘΙΖΕΙ" ΣΤΟ ΕΓΧΩΡΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ Στο πολιτικό σύστημα ανθίζουν οι μεγαλοστομίες, η επιτήδευση, η υποκρισία και το ψέμα, με τους...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ "ΑΝΘΙΖΕΙ" ΣΤΟ ΕΓΧΩΡΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ Στο πολιτικό σύστημα ανθίζουν οι μεγαλοστομίες, η επιτήδευση, η υποκρισία και το ψέμα, με τους περισσότερους πολιτικούς να ενδιαφέρονται πως να εξασφαλίσουν περιθώρια πολιτικής επιβίωσης.

Ανίκανοι να εισδύσουν στην ομαδική ψυχολογία, να συλλάβουν και να αναλύσουν τις ανεκδήλωτες ή ανεπαρκώς εκδηλούμενες ροπές του πλήθους, ώστε να γίνουν οδηγοί προς την κατάκτηση ανωτέρων μορφών κοινωνικής βίωσης.

Και όμως η Ελληνική σκέψη, η Ελληνική φιλοσοφία, είδε, φανέρωσε και συζήτησε όλες τις πλευρές της ανθρώπινης υπόστασης.

Και κατόρθωσε να βαδίσει και να οδηγήσει προς τη δημοκρατία και στις υψηλές ηθικές και πολιτικές αντιλήψεις, που κοσμούν και εκπλήσσουν την ανθρώπινη διανόηση όλων των εποχών.

Και αξίζει στη χρονική αυτή θέση, με ό,τι βιώνουμε ως κοινωνία, να λεχθούν λίγα λόγια για την Ελληνική σκέψη.

Και που παρά τον κίνδυνο που περικλείει η περιαυτολογία της εθνικής υπερηφάνειας, αποτελεί καθήκον για την ίδια την αλήθεια.

Και ακόμη περισσότερο προσφορά προς το ιδανικό και σε μια διδασκαλία, που καθοδήγησε και εξύψωσε την ανθρώπινη συνείδηση στη μεγάλη ιδέα της αρμονίας και του μέτρου, που τη συγκροτούν ψυχικές αφιερώσεις και ορμές, έξω από κάθε υλική έμπνευση και υπολογισμό.

Γιατί, αν κυριαρχούσε η Ελληνική σκέψη στην άσκηση της πολιτικής, δεν θα είχαμε εθνικές παραισθήσεις και αναδιπλώσεις, υποχωρήσεις και πολιτικές κυβιστίσεις, ακόμη και προδοσίες.

Και οι Πρέσπες, για παράδειγμα, απλώς θα παρέμειναν μια όμορφη περιοχή που δεν θα συνδεόταν με την παραχώρηση της ίδιας της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Η Ελληνική σκέψη είχε να κάνει πάντα με τις έντονες εκδηλώσεις της ευθύνης για τον ανθρώπινο προορισμό.

Και αξίζει να ειπωθεί ότι το Ελληνικό πνεύμα δεν άρχισε με την άνθιση της φιλοσοφίας.

Άρχισε φυσιολογικά και ολοκληρωμένα με τον ποιητικό λόγο.

Ο ποιητικός λόγος του Ομήρου δίδαξε και τα κοινωνικά θεμέλια του κόσμου.

Και η ποίηση του Ησίοδου την πρώτη κοσμική έμπνευση και σύνδεση του ανθρώπου με τις εξωτερικές δυνάμεις, για την καταγωγή και την προέλευσή του.

Το πνευματικό βίωμα του ανθρώπου αρχίζει με το μύθο,την ποίηση.

Όλα αυτά αποτελούν τη διαίσθηση.

Με την καθαρή διαίσθηση προσεγγίζει ο άνθρωπος τον κόσμο.

Είναι το όνειρο που τον καθοδηγεί.

Το όνειρο σιγά-σιγά ξεδιαλύνεται και γίνεται λόγος, αποδεικτική σχέση , σταθερός και θεμελιωμένος δεσμός, πειστικός σ' όλους τους λογισμούς και τις εκδηλώσεις.

Και μαζί με τον άνθρωπο εξελίσσονται και οι έννοιες σαν ώριμα παράγωγα του πνευματικού αγρού με τη διαρκή αποκάλυψη και ολοκλήρωση στο φως, που αφομοιώνεται από την ανθρώπινη συνείδηση, με την προέλευση του χρόνου και του στοχασμού.

Διατρέχοντας κάποιοι τις παραπάνω αράδες εν μέσω θέρους και με τον ήλιο να πέφτει κατακόρυφα και να μας πυρπολεί, ίσως χαρακτηρίσουν τον γράφοντα "γραφικό" και "αφελή", που του αρέσει να περιπλανάται στα δώματα του Δον Κιχώτη, και με τις απόψεις του να ευελπιστεί "από μια τίγρη να γίνει χορτοφάγος". Η άποψή τους καταγράφεται.

Η αμφισβήτηση για τον γράφοντα αποτελεί μια στέρεα ψυχολογική μαρτυρία.

Όχι ωστόσο και η μικροψυχία, σε καιρούς μάλιστα αφελέστατους, όπου ζούμε την πτώχευση των ιδεών καταμεσής της αφθονίας της ελαφρότητας και της ασημαντολογίας.

Έξαλλου, είμαστε μια χώρα πολύ μικρή για να έχουμε το δικαίωμα της μικροψυχίας.

Και ο γράφων ως "μικρός", το μόνο που μπορεί να κάνει για να αντισταθμίσει τις διαστάσεις που του λείπουν, είναι να δείχνει μακρόθυμος, και να ξεπερνάει τους όποιος χαρακτηρισμούς για τις απόψεις του, να αδιαφορεί για τα likes στα κείμενά του, και να επιμένει να "εκτίθεται" και να εκθέτει αυτό που πιστεύει.

Για τον γράφοντα η έκθεση των απόψεών του, όσο κι αν ενοχλούν ή αντιμετωπίζονται με την "αριστοκρατική" άνεση της ειρωνείας της "βλαχομπαρόκ" αντίληψης κάποιων, είναι ένα είδος στοχαστικής διαφυγής από την πνιγμονή της εγχώριας πραγματικότητας.

Και γιατί δεν επαναπαύεται στα υποκατάστατα των εξ' επαγγέλματος επιφορτισμένων για τη μοίρα των Ελλήνων: Κάθε λογής μύθοι, ψέματα, ψευδαισθήσεις, ισάριθμες διαφυγές και έωλες ελπίδες.

Θα ήταν για τον γράφοντα αλύτρωτη αγγαρεία η σιωπή, η αποσύνδεσή του με την έννοια της κοινωνικής ανάγκης, όσο κι αν η φωνή του είτε δεν φτάνει στο σύνολο, είτε όταν φτάνει, μοιάζει ενοχλητική, γκρινιάρικη ή και "γραφική".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους