Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα: - Δεν έχω δει την Οδύσσεια του Νόλαν και θα αργήσω να την δω. - Έχω διαβάσει όμως άπειρες κριτικές που μουρχονται η μία μέρα την άλλη, καθώς επίσης και τα καθεστώτα ιστορικότητας του Χαρτόγκ, από όπου και ο όρος «παροντισμός». - Ετσι, παρακαλώ ενημερώστε με όσοι έχετε δει την ταινία για το πώς ο Νόλαν στην ταινία του αντιμετωπίζει το παρελθόν και αν αυτός ο τρόπος διαφέρει από τον σημερινό. - Γράψτε μου ό,τι μπορείτε σχετικά.

Πως αντιμετωπίζει τον Χρόνο στα Ομηρικά έπη ο Χαρτόγκ: - Ο Χαρτόγκ παρουσιάζει στα Ομηρικά έπη ένα «ηρωικό καθεστώς ιστορικότητας», όπου ο χρόνος δεν οργανώνεται ως γραμμική πρόοδος αλλά ως κοινό, μνημονικό και παραδειγματικό παρελθόν. - Το ομηρικό καθεστώς είναι αυτό του «ηρωικού παρελθόντος», όπου το σημαινόμενο παρελθόν είναι μοναδικό, σχεδόν μυθικό, και λειτουργεί ως κοινός ορίζοντας μνήμης. - Οι ραψωδοί και οι Μούσες λένε «τι είναι, τι θα είναι, τι ήταν», άρα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνδέονται ακόμη σε μια ενιαία ποιητική τάξη, όχι σε ιστοριογραφική ανάλυση. - Ο Οδυσσέας δεν ακούει απλώς ένα τραγούδι· βιώνει το χάσμα ανάμεσα στον εαυτό του ως ήρωα του παρελθόντος και στον εαυτό του ως παρόντα ακροατή, κάτι που ο Χαρτόγκ διαβάζει ως «συνάντηση με την ιστορικότητα». - Η αφήγηση των κατορθωμάτων της Τροίας λειτουργεί σαν γέφυρα: ο ήρωας ξανασυνδέει τον παρόντα εαυτό του με τον παρελθόντα εαυτό του μέσω της διήγησης. - Γι’ αυτό ο Χαρτόγκ θεωρεί τον Οδυσσέα όχι μόνο ήρωα αλλά και πρόδρομο του ιστορικού: είναι ταξιδιώτης, αφηγητής και φορέας μνήμης. - Στη δική μας σημερινή «παροντιστική» ανάγνωση, τείνουμε να διαβάζουμε τα Ομηρικά έπη με βάση το άμεσο παρόν: τα αντιμετωπίζουμε ως λογοτεχνικό κείμενο, πολιτισμικό μνημείο ή υλικό για αναπαράσταση της ταυτότητας, συχνά αποσπώντας τα από το δικό τους χρονικό καθεστώς. - Ο Χαρτόγκ, αντίθετα, επιμένει ότι τα έπη ανήκουν σε έναν κόσμο όπου το παρελθόν δεν είναι «ιστορία» με τη νεωτερική έννοια, αλλά ζωντανό πεδίο ηρωικού παραδείγματος και συλλογικής αναγνώρισης. - Για τον Χαρτόγκ, τα Ομηρικά έπη δεν είναι απλώς κείμενα για το παρελθόν· είναι τόπος όπου το παρελθόν γίνεται παρόν μέσα από την αφήγηση, ενώ η σημερινή παροντιστική ματιά κινδυνεύει να τα διαβάσει μόνο ως πολιτισμικό αντικείμενο του σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους