Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από χθες συρρέουν στο προφίλ μου ορδές ακροδεξιών σιωνιστικών ζόμπι. Ακούστε, νεκρόφιλα καθάρματα: Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι ο θάνατος ακινητοποιεί τα πάντα, παγώνει τις λέξεις, απονοηματοδοτεί και συρρικνώνει τον χώρο και τον χρόνο.

Μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δίνη της ματαιότητας, διακόπτοντας απότομα τη φυσική ροή της ζωής.

Δεν μπορώ να διανοηθώ –όχι να μπω στη βιωματική θέση, αλλά ούτε καν να την προσεγγίσω νοητά– τι σημαίνει να είσαι εγκλωβισμένος στη Γάζα και να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο.

Ακόμη και η σκέψη ότι κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να συμβεί σε κάποιον αγαπημένο μου με παραλύει.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, κάθε μεγάλη αθλητική στιγμή χρωματίζει με τον πιο οξύ τρόπο την αντίθεση ανάμεσα σε δυο κόσμους.

Από τη μια, γήπεδα γεμάτα πανηγυρισμούς, σημαίες, τραγούδια και εικόνες συλλογικής χαράς, από την άλλη, άνθρωποι που στερούνται ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα να ζήσουν, να θρηνήσουν τους νεκρούς τους ή να ονειρευτούν το αύριο.

Η νίκη της Ισπανίας στο ποδόσφαιρο ήταν μια στιγμή αθλητικής επιτυχίας.

Για πολλούς, όμως, αποτέλεσε και ένα παγκόσμιο ηχείο ότι ο αθλητισμός δεν μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε όσα συμβαίνουν στη Γάζα.

Καμία κατάκτηση τροπαίου, καμία γιορτή και καμία εικόνα ενότητας δεν μπορεί να επισκιάσει τον ανθρώπινο πόνο, ούτε να μετατρέψει τη σιωπή απέναντι σε χιλιάδες θύματα σε ουδετερότητα.

Βλέπω πλέον δυο κόσμους να συνυπάρχουν με μια αβυσσαλέα απόσταση μεταξύ τους.

Ο ένας είναι ο κόσμος της αλληλεγγύης, εκείνος που στέκεται δίπλα στα θύματα ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους και υπερασπίζεται την αξία κάθε ανθρώπινης ζωής.

Ο άλλος είναι ο κόσμος της επιλεκτικής ευαισθησίας, που χειραγωγεί έννοιες, αποφεύγει να κατονομάσει τις ευθύνες όταν αυτό είναι πολιτικά άβολο και μετατρέπει τον ανθρώπινο πόνο σε αντικείμενο συμψηφισμών.

Η υπεράσπιση των Παλαιστινίων αμάχων δεν είναι αντισημιτισμός.

Η καταδίκη των παραβιάσεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου δεν είναι πράξη μίσους απέναντι σε έναν λαό ή μια θρησκεία.

Είναι στοιχειώδης συνέπεια απέναντι στην αξία της ανθρώπινης ζωής.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να μετρούν τον θάνατο με δυο μέτρα και δυο σταθμά, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που επιλέγουν την αλληλεγγύη και σε εκείνους που επιλέγουν τη σιωπή.

Και καμία αθλητική νίκη, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν μπορεί να σβήσει την υποχρέωσή μας να υψώνουμε τη φωνή μας απέναντι στην ανθρώπινη τραγωδία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους