Οι ιστορίες των ηρώων μας που έπεσαν στην τουρκική εισβολή κατά των ορδών του Αττίλα, είναι συγκλονιστικές.. πολλές φορές επισκεπτόμενος τις οικογένειες τους για να μιλήσω μαζί τους και να μάθω...

Πλήρες Κείμενο:

Οι ιστορίες των ηρώων μας που έπεσαν στην τουρκική εισβολή κατά των ορδών του Αττίλα, είναι συγκλονιστικές.. πολλές φορές επισκεπτόμενος τις οικογένειες τους για να μιλήσω μαζί τους και να μάθω πληροφορίες για να ετοιμάσω είτε επικήδειο για την κηδεία των οστών τους μετά την ανεύρεση και την ταυτοποίηση τους είτε επιμνημόσυνο λόγο για το ετήσιο εθνικό μνημόσυνο τους, άκουσα λεπτομέρειες που ειλικρινά με έχουν σημαδέψει.. μαρτυρίες απίστευτου θάρρους και ανδρείας, αγάπης προς την πατρίδα, σε ένα πόλεμο από πριν προδομένο και άνισο.. Διαβάστε ένα μέρος ομιλιών που είχα εκφωνήσει για τον απίστευτο ηρωισμό των στρατιωτών του 361 Τ.Π. Χριστάκη Αλεξάνδρου Ιωάννου και Παναγιώτη Αδάμου και του Ευέλθοντα Ιωαννίδη της 173 Μοίρας Αντιαρματικού Πυροβολικού.. Θυσιάστηκαν για να σωθούν οι συμπολεμιστές τους.. Στις 20 Ιουλίου 1974 και με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής, ο 18χρονος Χριστάκης Αλεξάνδρου Ιωάννου, μαζί με άλλους άνδρες του 361 Τ.Π., επάνδρωναν φυλάκια στην περιοχή Δικώμου, σε μια περιοχή ειδικής στρατιωτικής σημασίας.

Συγκεκριμένα, η 2η διμοιρία του 2ου Λόχου στην οποία υπηρετούσε και ο Χριστάκης, επάνδρωνε το ύψωμα ‘ΟΧΙ’, πλησίον της Άσπρης Μούττης.

Την επομένη μέρα 21 Ιουλίου 1974, γύρω στις 3.00 μετά το μεσημέρι, οι τούρκοι επιτέθηκαν από την Άσπρη Μούττη για κατάληψη του υψώματος ‘ΟΧΙ’. Μπροστά στην υπεροπλία του εισβολέα και στον κίνδυνο που αντιμετώπιζαν οι άνδρες του, ο διμοιρίτης σύμφωνα με μαρτυρίες, διέταξε απαγκίστρωση, διαταγή την οποία προσπάθησαν να διαδώσουν με φωνές, οι στρατιώτες μεταξύ τους.

Ωστόσο ο Χριστάκης, μαζί με ένα άλλο συμπολεμιστή του, το δεκανέα Παναγιώτη Αδάμου από την Τύμπου, συνέχιζαν από το πολυβολείο να χτυπούν τους Τούρκους οι οποίοι ενισχύονταν συνεχώς, με το μοναδικό πολυβόλο Μπράουνιγκ 0.50, για να δώσουν την ευκαιρία στους συμπολεμιστές τους, να απομακρυνθούν.

Στρατιώτες της ίδιας διμοιρίας που είχαν απομακρυνθεί, ανέφεραν ότι συνέχισαν να ακούουν το πολυβόλο του Χριστάκη και του Παναγιώτη να βάλλει, και σχημάτισαν την εντύπωση ότι βρίσκονταν μαζί τους και άλλοι συμπολεμιστές τους.

Δυο από τους απομακρυνθέντες, επιχείρησαν μάλιστα να επιστρέψουν στο ύψωμα ‘ΟΧΙ’, οπότε είδαν σε αυτό τούρκους στρατιώτες οι οποίοι, μόλις τους αντιλήφθηκαν άρχισαν να βάλλουν εναντίον τους.

Το πολυβόλο του Χριστάκη και του Παναγιώτη, συνέχισε να βάλλει κατά των τούρκων, μέχρι που τελικώς σίγησε μετά από μια τελευταία ριπή διαρκείας που έριξε.

Οι τούρκοι, μη μπορώντας να καταλάβουν το ύψωμα ‘ΟΧΙ’ λόγω των πυρών του Χριστάκη και του Πανίκου, ανεβαίνουν σε αυτό από την αφύλακτη νότια πλευρά του και ρίχνουν στο πολυβολείο χειροβομβίδες.

Στη συνέχεια, υψώνουν την τουρκική σημαία.

Από εκείνη την ώρα, κανείς δεν είδε ξανά τον Χριστάκη και το δεκανέα συμπολεμιστή του Πανίκο.

Ως πραγματικοί ήρωες, με θάρρος απίστευτο, με απαράμιλλο ηρωισμό, έμειναν εκεί, στο πολυβολείο τους, έβαλλαν συνεχώς κατά των Τούρκων εισβολέων, για να γλιτώσουν οι συμπολεμιστές τους.

Πολέμησαν μέχρι τέλους και έγραψαν το όνομα τους με ολόχρυσα γράμματα, στις σελίδες ανδρείας των επικών μαχών κατά του Αττίλλα.

Από εκείνη την ώρα, ο Χριστάκης Αλεξάνδρου Ιωάννου και ο Παναγιώτης Αδάμου, θεωρούνται αγνοούμενοι.

Οι συμπολεμιστές τους, θυμούνται ότι, το πολυβόλο του Χριστάκη και του Πανίκου, κράτησε για λίγο την τουρκική προέλαση, δίνοντας χρόνο στους υπόλοιπους να απαγκιστρωθούν, ουσιαστικά σώζοντας τη ζωή τους.

Ένας απο αυτούς είπε τη δική του μαρτυρία: ‘Γυρίζουμεν πίσω μας τζιαι είδαμεν Τούρκους.. στα 20 μέτρα; Στα 10 μέτρα; Εκείνοι οι δυο έμειναν μέσα στο πολυβολείο.

Μετά ακούστηκε έκρηξη και το πολυβόλο εσίγησε’. Οι γονιοί του Χριστάκη και ο αδελφός του Ανδρέας, έφυγαν από τη ζωή, χωρίς να τον αποχαιρετήσουν, χωρίς να τον δουν για τελευταία φορά, έφυγαν με το μαράζι και την πίκρα της προσμονής και της ελπίδας.

Στις 14 Αυγούστου 1974, ολόκληρη η περιοχή της Μιας Μηλιάς δέχτηκε μεγάλη και συντονισμένη επίθεση από τα τουρκικά στρατεύματα από τις Χαμίτ Μάντρες προς τη περιοχή Κόννος λίγο έξω από το χωριό όπου μαχόταν ο Ευέλθοντας Ιωαννίδης της 173 Μοίρας Αντιαρματικού Πυροβολικού με το αντιαρματικό του, με την υποστήριξη μεγάλου αριθμού αρμάτων μάχης και της πολεμικής αεροπορίας.. Οι μάχες που ακολούθησαν ήταν σκληρές και άνισες.. Παρά την υπεροχή των τουρκικών στρατευμάτων, ο Ευέλθων και οι υπόλοιποι συστρατιώτες του, συνέχισαν να αμύνονται σθεναρά ακόμη και όταν τα τουρκικά άρματα μάχης βρίσκονταν πολύ κοντά στις θέσεις τους.. Όταν έσπασε η αμυντική γραμμή, οι τούρκοι εισήλθαν στη Μια Μηλιά γύρω στις 8.30 π.μ. αλλά στην περιοχή του Κόννου εξακολουθούσαν να ακούγονται πυροβολισμοί.. Η προσοχή των τούρκων στράφηκε προς τα εκεί αλλά οι πυροβολισμοί εξακολουθούσαν να ακούγονται μέχρι και τις 11.. Στη μάχη εκείνη, όπως ομολόγησαν οι Τούρκοι, χάθηκαν αρκετοί στρατιώτες τους, συνεπεία της δράσης του Ευέλθοντα Ιωαννίδη, ο οποίος πολέμησε με ανδρεία και θάρρος, όπως μαρτυρούν οι συμπολεμιστές του.. Βλήμα όλμου έπεσε κοντά στο αντιαρματικό που χειρίζετο ο Ευέλθων, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει κρίσιμα.. Ακολούθησαν οδηγίες για οπισθοχώρηση.. Ο Ευέλθων παρέμεινε στο χώρο καλύπτοντας τους συναδέλφους του.. Οι ίδιοι οι τούρκοι στρατιώτες κατέθεσαν αργότερα, ότι μη μπορώντας να τον αντιμετωπίσουν με τους όλμους και τα άρματα μάχης, ζήτησαν από την αεροπορία τους να τον βομβαρδίσουν.. Η μάχη κράτησε για ώρες.. Ο Ευέλθων μόνος του γέμιζε και έβαλλε κατά των τουρκικών αεροπλάνων, τα οποία δεν μπορούσαν να τον εξουδετερώσουν παρόλες τις βυθίσεις που διενεργούσαν.

Ακόμα και όταν οι τούρκοι στρατιώτες έφτασαν τόσο κοντά του που είχαν οπτική επαφή, αυτός δεν το έβαλε στα πόδια για να γλυτώσει τη ζωή του.. Παρέμεινε εκεί συνεχίζοντας να πολεμά.

Όταν κάποτε σίγησε το αντιαρματικό, έσπευσαν τούρκοι στρατιώτες, οι οποίοι διεπίστωσαν με έκπληξη, πως εκεί βρισκόταν μόνο ένας στρατιώτης.. Καθόταν νεκρός στο αντιαρματικό, όπου προφανώς και κτυπήθηκε, χωρίς καμιά προσπάθεια να το εγκαταλείψει.. Τα οστά του, που ταυτοποιήθηκαν το 2008 μαρτυρούν ότι δέχθηκε σφαίρες στους δύο μηρούς και στο δεξί χέρι και θραύσματα από όλμο σε όλο το κορμί ενώ το κράνος του έφερε μια μεγάλη και δύο μικρότερες οπές.. Οι μαρτυρίες της θυσίας του Ευέλθοντα είναι αδιάσειστες κυρίως από ένα τουρκοκύπριο βοσκό ο οποίος βρέθηκε στην περιοχή και είχε δει με τα μάτια του την απίστευτη μάχη που έδινε μόνος.. Μέχρι και οι ίδιοι οι τούρκοι αναγνώρισαν την ανδρεία του γι’αυτό και όταν τον βρήκαν νεκρό, με οδηγίες του Διοκητή τους, τον έθαψαν, τιμής ένεκεν αναγνωρίζοντας την ηρωική του θυσία, με το όπλο του στον ώμο και το κράνος στο κεφάλι και κάτω από το αντιαρματικό του.. Οι ιστορίες της θυσίας των ηρώων Χριστάκη Αλεξάνδρου Ιωάννου, Παναγιώτη Αδάμου και Ευέλθοντα Ιωαννίδη, δεν υπάρχουν σε κανένα σχολικό βιβλίο και τις φωτογραφίες τους δεν θα τις δεις σε κανένα σχολικό ή δημόσιο κτίριο..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους