Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή τη φορά ο Καραντζάς κατέβηκε στην Επίδαυρο με το κύρος και την πεποίθηση ώριμου σκηνοθέτη, κατασταλαγμένου όχι μόνο ως προς τις επιδιώξεις αλλά και τις δυνάμεις του.

Ολόκληρη η ορχήστρα -και στην ουσία ολόκληρη η σκηνή- μετατρέπεται, με την επιβλητική εργασία του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, τη συμβολή στη μουσική και τις ηχητικές κατασκευές του Παναγιώτη Μανουηλίδη, σε ένα τεράστιο μουσικό όργανο, ένα σκάφος με χορδές, που το κρούουν οι θεοί και οι άνθρωποι γίνονται τα πλήκτρα του.

Λαμπρό το επιτελείο των ηθοποιών. Η Ηρώ Μπέζου και ο Γιάννης Νιάρρος συγκροτούν ένα ζευγάρι που θα μπορούσε ίσως να ζήσει απλά και ευτυχισμένα, αν η Ανάγκη και οι θεϊκές βουλές δεν το έριχναν σ’ έναν παράλογο κόσμο.

Στη μία άκρη ο Απόλλων του Κώστα Νικούλι: κομψός, απόμακρος, σχεδόν αδιάφορος.

Στην άλλη ο διαρκώς παρών Θάνατος της Θεοδώρας Τζήμου, να μιλά με τη φωνή των ποιητών και των αιώνων. Ο Φέρης του Κωνσταντίνου Αβαρικιώτη κουβαλά την κοινή λογική του ανθρώπου που αδυνατεί να υπερβεί τη φύση του.

Ένας χαριτωμένος γλεντζές είναι ο Ηρακλής του Γιώργου Ζυγούρη, χωρίς ηρωική λεοντή, μα με τη θετική σκέψη του ήρωα που νικά το σκοτάδι.

Πολύ καλοί στους ρόλους των υπηρετών η Δήμητρα Βλαγκοπούλου και ο Αινείας Τσαμάτης.

Εκτός των άλλων είδαμε έναν Χορό με νόημα και λόγο παρουσίας: Αντώνης Αντωνόπουλος, Ελισσαίος Βλάχος, Δημήτρης Καυκάς, Γιώτα Κουιτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννης Μπάστας, Μαρία Μοσχούρη, Αγγελος-Προκόπης Νεράντζης και Γιώργος Σκαρλάτος.

Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη και οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου επιχειρούν να διακρίνουν τη επιβλητική θεϊκή φύση από την τετριμμένη φύση των ανθρώπων. Κριτική του Γρηγόρη Ιωαννίδη | Εφημερίδα των Συντακτών

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους