Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν η κόλαση είναι κυριολεκτική φωτιά... τότε έχω μερικές ερωτήσεις Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις ανθρώπινες «μεταθανάτιες εμπειρίες», τα οράματα και τις προσωπικές αφηγήσεις.

Για έναν χριστιανό, το θεμέλιο της πίστης δεν είναι οι εμπειρίες ανθρώπων, αλλά η Αποκάλυψη του Θεού μέσα στην Εκκλησία, όπως τη ζει και τη διδάσκει η ίδια μέσα στους αιώνες.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να ειρωνευτώ κανέναν.

Το γράφω γιατί πιστεύω πως όσοι κρατούν στην καρδιά τους την εικόνα των φλογών και των καζανιών δεν το κάνουν από κακία, αλλά επειδή έτσι τους τη δίδαξαν και μια δίδαξη που κρατά αιώνες δεν αλλάζει με ένα άρθρο, αλλά ίσως αλλάζει με μερικές ερωτήσεις που αξίζει να τις κάτσουμε να σκεφτούμε μαζί.

Μετά τη Δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν όλοι οι άνθρωποι.

Αυτό ομολογούμε κάθε Κυριακή στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». Δεν είναι γνώμη θεολόγου είναι κοινή ομολογία κάθε πιστού.

Το σώμα όμως που θα αναστηθεί δεν θα είναι το φθαρτό σώμα που έχουμε σήμερα.

Ο απόστολος Παύλος είναι ξεκάθαρος: «Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία» Αφού λοιπόν το σώμα θα είναι άφθαρτο, γεννώνται εύλογα ερωτήματα, όχι από απιστία, αλλά από συνέπεια προς αυτό που ήδη πιστεύουμε: - Πώς μπορεί ένα άφθαρτο σώμα να καίγεται από υλική φωτιά; - Πώς μπορεί να καταστρέφεται από φλόγες, αφού είναι πλέον άφθαρτο; - Πώς μπορεί να τρυπιέται από τρίαινες ή άλλα όργανα βασανισμού; - Πώς μπορεί να λιώνει, να καίγεται ή να ακρωτηριάζεται, όταν η ίδια η Αγία Γραφή μιλά για αφθαρσία; Δεν είναι ρητορικά τεχνάσματα.

Είναι ερωτήματα που γεννά η ίδια η πίστη μας, όταν την πάρουμε στα σοβαρά ως το τέλος.

Υπάρχει κι ένα δεύτερο ερώτημα, εξίσου φυσικό.

Αφού μετά τη Δευτέρα Παρουσία θα υπάρξουν «καινός ουρανός και καινή γη», τι είδους υλική φωτιά είναι αυτή που συνεχίζει να καίει αιώνια, μέσα σε έναν κόσμο που δεν είναι πια αυτός που ξέρουμε; Μέσα στο σύμπαν ή έξω από αυτό; Δεν το ρωτώ για να φέρω κάποιον σε αδιέξοδο· το ρωτώ γιατί η ίδια η ερώτηση δείχνει πως μιλάμε για κάτι που ξεπερνά τις κατηγορίες του υλικού κόσμου, όχι για μια φωτιά σαν κι αυτή που ανάβει σε ένα τζάκι.

Κάποιος θα πει: υπάρχουν και πατερικά κείμενα, ακόμη και αγιορείτικη παράδοση, που μιλούν για φωτιά με πιο κυριολεκτικό τόνο.

Αυτό είναι αλήθεια, και δεν χρειάζεται να το κρύψουμε.

Η πατερική γραμματεία δεν είναι μονολιθική· υπάρχουν Πατέρες πιο εικονιστικοί και άλλοι πιο κυριολεκτικοί στη γλώσσα τους.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένας κοινός πυρήνας πίσω από τις εικόνες.

Και ο πυρήνας αυτός είναι ο εξής: η φωτιά, όποια κι αν είναι η φύση της, δεν είναι ξένη προς τον Θεό είναι η ίδια Του η παρουσία, βιωμένη διαφορετικά.

Ο ίδιος ο Χριστός μιλά με εικόνες, παραβολές και συμβολισμούς για να φανερώσει πνευματικές πραγματικότητες που δεν χωρούν σε ανθρώπινες λέξεις.

Η φωτιά της Γραφής δεν είναι αναγκαστικά μια χημική φλόγα.

Είναι η εμπειρία της παρουσίας του Θεού.

Ο ίδιος ο Θεός χαρακτηρίζεται στην Αγία Γραφή ως «πυρ καταναλίσκον». Δεν σημαίνει ότι ο Θεός είναι υλικό πυρ, αλλά ότι η άκτιστη παρουσία Του φωτίζει, καθαρίζει και ζωοποιεί εκείνον που Τον αγαπά, ενώ γίνεται αφόρητη για εκείνον που αρνείται την αγάπη Του ακριβώς όπως είπαμε και στο πρώτο κείμενο: το ίδιο φως, δύο διαφορετικοί τρόποι να το δεχτεί κανείς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ ότι ο Θεός απολαμβάνει να βασανίζει τους ανθρώπους με φωτιές, καζάνια και δαίμονες που κρατούν τρίαινες.

Αυτές οι εικόνες γεννήθηκαν κυρίως στη δυτική μεσαιωνική φαντασία και πέρασαν στη λαϊκή θρησκευτικότητα, όχι στην πατερική θεολογία στον πυρήνα της.

Ας είναι ξεκάθαρο: τίποτα από όσα είπαμε δεν σημαίνει ότι η κόλαση είναι λιγότερο πραγματική ή λιγότερο τρομερή.

Το αντίθετο.

Η πραγματική κόλαση δεν είναι η απουσία του Θεού.

Είναι η παρουσία της άπειρης Αγάπης Του, την οποία μια ψυχή που έχει κλειστεί αιώνια στον εγωισμό της αδυνατεί πλέον να δεχθεί ως χαρά.

Αυτό δεν είναι μια πιο «ήπια» εκδοχή της κόλασης για να ησυχάσουμε τη συνείδησή μας.

Είναι, αντίθετα, πιο βαθύ και πιο τραγικό από κάθε εικόνα φλογών: γιατί σημαίνει ότι κανείς δεν χάνεται επειδή ο Θεός τον απέρριψε, αλλά επειδή ο ίδιος δεν άντεξε πια να δεχτεί την αγάπη που ποτέ δεν έπαψε να του προσφέρεται.

Γι' αυτό δεν γράφω αυτό το κείμενο για να «κερδίσω» μια συζήτηση.

Το γράφω γιατί όσο πιο καθαρά δούμε τι πραγματικά διακυβεύεται όχι τιμωρία απ' έξω, αλλά η δική μας ικανότητα να αγαπήσουμε τόσο πιο σοβαρά θα πάρουμε τον δρόμο που οδηγεί στο Φως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους