Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📌Αφιέρωμα στον Περικλή Κοροβέση: Ο έρωτας ως πράξη ελευθερίας 📍Σαν σήμερα, 20 Ιουλίου 1941, γεννήθηκε ο Περικλής Κοροβέσης.

Ο αγωνιστής της δημοκρατίας, ο συγγραφέας των «Ανθρωποφυλάκων», ο βουλευτής της Αριστεράς, ο αρθρογράφος με τη διαρκή διάθεση αμφισβήτησης.

Μα πάνω απ’ όλα, ο άνθρωπος που έγραψε για τον έρωτα όχι σαν ρομάντσο, αλλά σαν υπαρξιακή πράξη, σαν μια αληθινή μορφή αντίστασης. 📍Ο Κοροβέσης δεν έβλεπε τον έρωτα ως καταφύγιο, αλλά ως άσκηση ελευθερίας, απώλειας, υπέρβασης του εαυτού.

Στα δοκίμιά του, στις σκόρπιες ποιητικές φράσεις, στα άρθρα του, συναντά κανείς έναν λόγο για τον έρωτα που δεν χαρίζεται στο εύκολο συναίσθημα.

Αντίθετα, αναμετριέται με το δύσκολο: την απογύμνωση του εγώ, το μοίρασμα, το ρίσκο. «Ο έρωτας δεν είναι να συμπληρώνεις το εγώ σου.

Είναι να το διαλύεις.» Σε τούτη τη φράση συνοψίζεται όλη του η φιλοσοφία.

Ο έρωτας, όπως και η πολιτική, δεν είναι παιχνίδι κατοχής, αλλά δοκιμασία αμοιβαίας ελευθερίας. 📍Σε άλλο σημείο σημειώνει: «Στον έρωτα, όπως και στην επανάσταση, πρέπει να χάσεις για να κερδίσεις.» Για τον Κοροβέση, ό,τι αξίζει κουβαλά μέσα του την απώλεια.

Και μόνο όποιος τολμά να χάσει, τολμά να ζήσει. 📍Στο μικρό, διακριτικό, ποιητικό του ύφος, βρίσκουμε φράσεις σαν κι αυτή: «Σε αγάπησα με τα χέρια δεμένα, κι ήξερα πως η αγάπη ήταν να σου λύσω τα δικά σου.» Η αγάπη δεν είναι αλυσίδα.

Είναι το χέρι που λύνει, όχι που δένει. 📍Στο δοκίμιό του «Η αγάπη και ο θάνατος», γράφει: «Αυτό που αγαπάμε πιο πολύ, το χάνουμε.

Γι’ αυτό αγαπάμε: για να μάθουμε να αποχωριζόμαστε.» 📍Δεν ωραιοποιούσε, δεν εξιδανίκευε.

Ο έρωτας, για εκείνον, ήταν το σχολείο της απώλειας, της ωρίμανσης, της αποδοχής.

Ήταν η πιο ανθρώπινη μορφή αναμέτρησης με την αλήθεια. 📍Κι όταν μιλούσε για το σώμα, το έκανε με απλότητα και αλήθεια: «Το σώμα θυμάται αυτά που το μυαλό ξεχνά.» 📍Η μνήμη δεν κατοικεί μόνο στο μυαλό.

Κατοικεί και στο κορμί, στα βλέμματα, στις σιωπές, στις χαρακιές που αφήνει ο έρωτας πάνω μας. 📍Ένας άνθρωπος που έμεινε ελεύθερος Ο Περικλής Κοροβέσης μέχρι το τέλος της ζωής του δεν υπήρξε ποτέ συμβιβασμένος.

Ήταν κριτικός απέναντι σε όλους, ακόμα και στον ίδιο του τον πολιτικό χώρο.

Αλλά ίσως εκεί που υπήρξε πιο ειλικρινής και τρυφερός ήταν όταν μιλούσε για τον έρωτα. 📍Γιατί, όπως έλεγε κι ο ίδιος: «Ο μόνος έρωτας που αξίζει, είναι αυτός που σου μαθαίνει πως η καρδιά σου δεν είναι δική σου.» 📍Σήμερα, θυμόμαστε τον Περικλή Κοροβέση όχι μόνο για τη συμβολή του στη δημοκρατία, αλλά και για εκείνη τη σπάνια ποιότητα ανθρώπου που τόλμησε να αγαπήσει — και να στοχαστεί πάνω στην αγάπη —χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς φόβο, χωρίς στερεότυπα. 📍Ένας άνθρωπος ελεύθερος, που μας έδειξε πως το πιο ριζοσπαστικό πράγμα στον κόσμο, τελικά, είναι να παραμένεις τρυφερός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους