Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω κάποια πράγματα που για μένα είναι αυτονόητα τώρα που είναι καλοκαίρι και δεν υπάρχουν αγωνιστικές υποχρεώσεις Και τονίζω το «για μένα», γιατί προφανώς δεν είναι για όλους.

Και χωρίς να διεκδικώ και κανένα «αλάθητο» Βέβαια, αν κάποιος με παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια, θα έπρεπε ήδη να έχει καταλάβει ότι αυτό κάνω πάντα.

Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Κάτι που στο δικό μου μυαλό, κι αυτό αυτονόητο είναι 😉 Πιστεύω λοιπόν ότι και η ΠΑΕ και η ΚΑΕ κάνουν επικοινωνιακά λάθη. Προσοχή Λάθη που κάποιες φορές επηρεάζουν και το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά κυρίως τον τρόπο που σκεφτόμαστε όλοι εμείς οι απλοί φίλαθλοι που αγαπάμε την ιδέα του Ολυμπιακού.

Κάποιες φορές, μάλιστα, αυτά τα λάθη κάνουν καλό μόνο στους αντιπάλους που οι ίδιες οι διοικήσεις μας θέλουν να τους κερδίσουν περισσότερο κι απ όσο το θέλουμε εμείς.

Δεν θα μου βγάλει όμως κανείς από το μυαλό ότι το περσινό πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο το χάσαμε μόνοι μας.

Και το χάσαμε γιατί άρχισαν ξανά οι γνωστοί «ψίθυροι», απ τους ίδιους γνωστούς κύκλους να ροκανίζουν την καρέκλα του Μεντιλίμπαρ.

Και δεν είναι η πρώτη φορά Τα ίδια είχαν κάνει και όταν προπονητή είχαμε τον Πέδρο Μάρτινς Το ίδιο ακριβώς συνέβει τα προηγούμενα χρόνια στο μπάσκετ, όταν κάποιοι έφερναν διαρκώς τον Σπανούλη στη θέση του Μπαρτζώκα.

Το μοτίβο είναι το ίδιο και δεν είναι τυχαίο.

Δημιουργείται η εντύπωση ότι ακόμη και οι ίδιες οι διοικήσεις δεν είναι απολύτως βέβαιες για τις επιλογές τους στους προπονητές.

Και αυτή η αμφιβολία, όταν βγαίνει προς τα έξω, αποδυναμώνει πρώτα απ’ όλα τον ίδιο τον προπονητή και επηρεάζει και την αγωνιστική εικόνα των ομάδων μας.

Και μη μου πει κανείς ότι αυτή η αμφισβήτηση ξεκινάει από τη βάση.

Όποιος το πιστεύει αυτό, απλώς δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα.

Ξέρω πολύ καλά ότι θα δεχτώ επιθέσεις από ανθρώπους που στηρίζουν με πάθος τις διοικήσεις.

Που προσωπικά τιμώ και σέβομαι απόλυτα.

Θεωρώ τον Βαγγέλη Μαρινάκη τον μεγαλύτερο παράγοντα που γέννησε αυτή η χώρα και τους αδερφούς Αγγελόπουλους προέδρους που κοσμούν τον χώρο του μπάσκετ και τον Ολυμπιακό (Και το γράφω γνωρίζοντας πως θα με βρίζουν ίσως και οι τρεις) Όμως κάποιες «αλήθειες» κάποιος πρέπει να τις λέει.

Κι αν τελικά δεν είναι αλήθειες, το κρίμα στον λαιμό μου.

Προσέξτε όμως κάτι.

Δεν χρησιμοποιώ το πιο κουραστικό κλισέ της ελληνικής δημοσιογραφίας, το «μακάρι να κάνω λάθος», για να έχω αύριο το δικαίωμα να πω «εγώ τα έλεγα». Δεν με ενδιαφέρει αυτό.

Σήμερα θα μιλήσω μόνο για γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί.

Όχι για να δικαιωθώ στο μέλλον, αλλά μήπως και δεν επαναληφθούν στο μέλλον.

Ό,τι έγινε με τον Γουόκαπ ήταν άκομψο.

Ό,τι γίνεται με τον Τζολάκη είναι επίσης άκομψο.

Άκομψος ήταν και ο χειρισμός στην υπόθεση της μεταγραφής του Όσο.

Οι διοικήσεις κάνουν λάθη.

Είναι φυσιολογικό.

Όποιος δουλεύει κάνει και λάθη.

Και αυτή δεν είναι μια κλισέ φράση.

Είναι η ωμή πραγματικότητα.

Δεν γίνεται όμως οι επιτυχημένες επιλογές να πιστώνονται μόνο στη διοίκηση και οι αποτυχημένες να χρεώνονται μόνο στον εκάστοτε προπονητή.

Δεν είναι κομψό να λες στον προπονητή «με αυτό το μπάτζετ φτιάξε ομάδα» και μετά να μην τον καλύπτεις επειδή έφερε έναν Σίκμα.

Δεν είναι κομψό να μην μπορείς να πουλήσεις έναν από τους δύο αριστερούς μπακ επειδή είναι και οι δύο ξένοι εκτός ευρωπαικής ένωσης και στη συνέχεια να παρουσιάζεται στον κόσμο πως τον Όσο τον «έκοψε» ο Μεντιλίμπαρ, όταν ο ίδιος θα αναγκαζόταν να δουλέψει με τρεις ποδοσφαιριστές στην ίδια θέση.

Προσωπικά, όλα αυτά τα θεωρώ επικοινωνιακά λάθη.

Και θέλω να είμαι ξεκάθαρος.

Δεν πιστεύω ότι οι διοικήσεις έχουν κακή πρόθεση.

Ούτε ότι λειτουργούν εις βάρος του Ολυμπιακού Προς Θεού Το αντίθετο μάλιστα.

Πιστεύω ότι θέλουν το καλό του συλλόγου και πως, αν κάνουν 1-2 λάθη, τα κάνουν επειδή κι αυτές αποτελούνται από ανθρώπους και αποκλείεται να τα κάνουν όλα τέλεια.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επισημαίνονται κάποια λάθη.

Και υπάρχει κάτι ακόμα που πραγματικά με προβληματίζει και με στεναχωρεί.

Βλέπω τους δημοσιογράφους των άλλων ομάδων και απορώ.

Μόνο αυτοί αγαπούν τις ομάδες τους; Μόνο αυτοί σέβονται τους προπονητές και τους αθλητές τους; Οι δικοί μας τι ακριβώς ρόλο παίζουν; Πιστεύουν πραγματικά ότι κάνουν καλό στον σύλλογο όταν κάθε μα κάθε φορά ψάχνουν να βρουν τον «εχθρό» μέσα στον ίδιο τον Ολυμπιακό; Γιατί οι δημοσιογράφοι των άλλων ομάδων ψάχνουν πάντα τον αντίπαλο έξω από τα τείχη. Στην ΕΠΟ, στη διαιτησία, στην EuroLeague, παντού εκτός από τη δική τους ομάδα.

Οι δικοί μας, αντίθετα, πολλές φορές έχουν πρώτο στόχο τους ίδιους τους προπονητές και τους αθλητές του συλλόγου που υποτίθεται υπηρετούν. Γιατί; Δεν λέω να μη γίνεται κριτική.

Η κριτική είναι απαραίτητη.

Ούτε λέω να γίνουν σαν αυτούς που βρίζουμε.

Λέω όμως, πως μια μεγάλη ομάδα και κατ επέκταση οι επιφορτισμένοι με την επικοινωνία της ομάδας, οφείλει να προστατεύει δημόσια τους ανθρώπους που η ίδια επέλεξε.

Και πιστεύεις σε έναν προπονητή, τον στηρίζεις μέχρι τέλους.

Όταν πάψεις να τον πιστεύεις τον απολύεις.

Δεν προετοιμάζεις το έδαφος για να τον απολύσεις για μια διετία.

Αν πιστεύεις σε έναν ποδοσφαιριστή, δεν τον εκθέτεις με την πρώτη δυσκολία.

Δεν τον εκθέτεις ακόμα κι αν δεν τον πιστεύεις.

Κι αν θεωρείς πως έκανες λάθος επιλογή, τότε αναλαμβάνεις κι εσύ το μερίδιο της ευθύνης.

Όλα αυτά για μένα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Και αυτό, θεωρώ πως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού.

Η επικοινωνιακή πολιτική.

Πως δηλαδή ενώ ΣΑΡΩΝΟΥΜΕ ΚΟΥΠΕΣ γουστάρουμε και την εσωστρέφεια.

Και δεν χρειαζόμαστε καμία εσωστρέφεια.

Χρειαζόμαστε έναν οργανισμό που να προστατεύει τους ανθρώπους του προς τα έξω και να λύνει τα όποια προβλήματά του προς τα μέσα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας ο Ολυμπιακός δεν κερδίζει όταν δικαιώνεται ένας δημοσιογράφος, ένας παράγοντας ή ένας φίλαθλος.

Κερδίζει μόνο όταν όλοι όσοι τον υπηρετούν εκπέμπουν το ίδιο μήνυμα και τραβούν προς την ίδια κατεύθυνση Και όλα αυτά τα θεωρώ αυτονόητα… ΥΓ. Κληρωθήκαμε με την ομάδα που τερμάτισε τρίτη στο ολλανδικό πρωτάθλημα και έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ολλανδίας Και βγαίνουν αμέσως οι «ολυμπιακάρχες» με τα μικρόφωνα και λένε πως αν δεν αποκλείσουμε τη Ναϊμέγκεν θα είναι καταστροφή-αποτυχία-ντροπή Λένε πως δεν θ αξίζουμε κιόλας για τίποτα αν αποκλειστούμε Και τα λένε για να είναι έτοιμοι να «φάνε» τον προπονητή Δεν τα λένε επειδή αγαπούν Τα λένε επειδή κάποιοι προπονητές δεν είναι σαν κι αυτούς που ΕΛΕΓΧΟΥΝ (για να μην πω τίποτα πιο βαρύ) Άλλοι καθημερινά βγαίνουν και λένε πως ο Γουόκαπ τελείωσε και συμπληρώνουν «εκτός και αν… γιατί όλα γίνονται» Και καθημερινά ο κόσμος ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΤΑΙ Και στεναχωριέται γιατί ΤΙΣ ΠΟΝΑΕΙ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΚΥΡΙΟΙ;;; Ή μήπως δεν είναι αυτονόητο;;;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους