Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τα έπη του Ομήρου, όλοι οι αιώνες προτιμούσαν κατά πολύ την Ιλιάδα.

Τα χειρόγραφα στα οποία μας έχει παραδοθεί, για παράδειγμα, είναι υπερδιπλάσια εκείνων της Οδύσσειας.

Αυτό αλλάζει με τον 20ό αιώνα, πράγμα όχι τυχαίο.

Οι συγγραφείς που ξανάπιασαν τον οδυσσεϊκό μύθο, ο Καζαντζάκης, ο Τζόυς κ.ά., πραγματεύθηκαν στο έργο τους με διάφορους τρόπους το γήρας και την παρακμή του Δυτικού πολιτισμού. Η Ιλιάδα είναι ένα έργο νεαρό, αντιπροσωπεύει την ακμή ενός πολιτισμού, το ηρωϊκό κλέος ως μίτος νοηματοδοτικός της ζωής είναι εδώ ακόμη αρυτίδωτο. Στην Οδύσσεια, αντίθετα, ο κουρασμένος Δυτικός επέλεξε να δει (και πώς να κάνει αλλιώς;) την παραμυθία μιας καινούργιας αρχής - τίποτα δεν έχει ακόμη τελειώσει, ακόμη κι ένας γερασμένος ήρωας μπορεί να ελπίζει.

Με τους στίχους του Τέννυσον (μτφρ. Μ. Σιγούρου): Αρκετά κατορθώσαμε, μα πάντα πολλά μένουν ακόμα, για να γίνουν, κι αν δυνατοί δεν είμαστε σαν πρώτα στα παλιά χρόνια, που δικά μας ήταν γη κι ουρανός, είμαστε ακόμη κάτι, γιατί καρδιές ανδρείες δε θ' αλλάξουν κι αν ο καιρός κι η μοίρα τις κουράσουν, μα στο έργο σταθερή και στον αγώνα βαθιά τους ζωντανή θέληση μένει, που δύναμη καμιά δεν τη δαμάζει.

Χωρίς να έχω δει ακόμη την ταινία του Νόλαν, νομίζω ότι αυτή η Οδύσσεια, όπως τη βλέπει η δύουσα Δύση, είναι ταιριαστή επιλογή για έναν σκηνοθέτη που ειδικεύεται στους τσακισμένους ήρωες και στις επίμονες επιστροφές.

Όμως πολύ περισσότερο θα μ' ενδιέφερε μια εξωδυτική ματιά στον μύθο.

Λέει άραγε κάτι, και τι, ο Όμηρος στον Ινδό, τον Ιρανό, τον Κινέζο; Παρά την κεκτημένη ψευδαίσθηση ότι ο λογοτεχνικός κανόνας είναι ένας κατάλογος λίγο πολύ σταθερός, σε ένα μετα-, εξω- ή και αντι-δυτικό μέλλον, ελάχιστα έργα της δυτικής παράδοσης θα περισωθούν. Τον Όμηρο, λ.χ., ήδη ο λατινικός Μεσαίωνας όταν πήρε διαζύγιο από την ελληνική γλώσσα τον είχε λησμονήσει. Ποιες θα είναι οι τύχες του αύριο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους