Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή την Ημέρα Νέλσον Μαντέλα, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι αποτίει φόρο τιμής στον «Μαντίμπα» (είναι το φυλετικό, τιμητικό όνομα του Νέλσον Μαντέλα), με μια συγκλονιστική ομιλία υπενθυμίζοντάς μας ότι «η δικαιοσύνη πρέπει να είναι χειροπιαστή και η αλληλεγγύη καθολική». Στη εμβληματική αυτή ομιλία υπενθυμίζει ποιοι ήταν οι πολέμιοι του Μαντέλα, οι οποίοι υποκριτικά αργότερα μετά θάνατο τον αναγνώρισαν και υπογράμμισε τις αντιστοιχίες με το σήμερα και ιδιαίτερα με τη στάση μας απέναντι στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού. «Και καθώς θυμόμαστε τον άνθρωπο Μαντέλα, ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, θα θέσουμε στον εαυτό μας ένα πιο δύσκολο ερώτημα: ποιον αντιμετωπίζουμε σήμερα με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο Μαντέλα πριν η ιστορία τον ανακηρύξει μεσσία; Για κάθε έπαινο που χρησιμοποιούμε τώρα για να περιγράψουμε τον Μαντέλα, ποιος περιγράφεται σήμερα με τον τρόπο που τον περιέγραψε τότε ο Τεντ Κόπελ; Ποιος άλλος έχει δει την ανθρωπιά του να εξαρτάται από όρους, έχει ακούσει ότι η ελευθερία του μπορεί να περιμένει; Ποιος άλλος ηγείται ενός αγώνα που θα δοξάσουμε εκ των υστέρων, αλλά που στο παρόν υφίσταται διασυρμό; Ποιος άλλος χρειάζεται την αλληλεγγύη μας;» αναρωτήθηκε με νόημα για να προσθέσει πως: «Όμως η δικαιοσύνη δεν μετριέται από τη θέση που παίρνουμε αφού η ιστορία έχει εκδώσει την ετυμηγορία της.

Μετριέται από τη θέση που παίρνουμε ενώ η ετυμηγορία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη» Ανατρέχει στην ιστορική τηλεοπτική συνέντευξη του 1990, εκεί που του έστησαν ενέδρα με ντροπιαστικές ερωτήσεις εκείνοι που τον λογάριαζαν ως τρομοκράτη.

Το κείμενο που μοιράστηκε με το κοινό ο Μαμντάνι αναδεικνύει τη δύναμη του ηγέτη που προτίμησε να ρισκάρει την εξουσία του παρά να προδώσει τις αρχές του, καλώντας μας να αναλογιστούμε ποιον αντιμετωπίζουμε σήμερα με τον ίδιο άδικο τρόπο που η ιστορία αντιμετώπισε τον Μαντέλα πριν τον αγιοποιήσει, θέτοντας τα πιο καίρια ερωτήματα για τους ηγέτες του σήμερα αλλά και για τους λαούς.

Ολόκληρη η ομιλία του «Είναι εξαιρετικό προνόμιο να βρισκόμαστε μαζί για να τιμήσουμε τον Μαντίμπα και το Ίδρυμα του.

Για 27 χρόνια, αυτός ο οργανισμός επιμένει ότι η παρακαταθήκη του Μαντέλα δεν ανήκει στα μουσεία, αλλά στα κινήματα για την ελευθερία.

Γι’αυτό, θα ήθελα να τιμήσω έναν άνθρωπο του οποίου η κληρονομιά ζει στα εκατομμύρια των ανθρώπων που ενέπνευσε. Ο Μαντέλα ζει σε κάθε διαμαρτυρία για δικαιοσύνη, σε κάθε κάλεσμα για δημοκρατία, σε κάθε πορεία με ένα δίκαιο αίτημα.

Ζει σε κάθε υποβαθμισμένη γειτονιά και παραγκούπολη όπου η αξιοπρέπεια παραμένει ακόμα απλώς ένα όνειρο, και ζει σε κάθε άνθρωπο που παλεύει γι’ αυτή την αξιοπρέπεια, που δουλεύει όλη μέρα και επιστρέφει στο σπίτι με φαγητό για τους πεινασμένους και φάρμακα για τους αρρώστους. Ο Μαντίμπα ζει κάθε φορά που κάποιος γίνεται μάρτυρας της καταπίεσης, της στέρησης ή της δυστυχίας και δεν την αποδέχεται ως μοιραία, αλλά ως κάτι που ο καθένας μας μπορεί να πολεμήσει.

Τόσοι πολλοί από εμάς βρισκόμαστε εδώ που είμαστε σήμερα –και μπορούμε να αντιληφθούμε το δίκαιο ως κάτι εφικτό– μόνο επειδή ο Μαντίμπα μας έδειξε τον δρόμο.

Από κάθε άποψη, ο Μαντέλα ήταν ο πρώτος.

Ο πρώτος μαύρος πρόεδρος του νότου (ο Μαμντάνι χρησιμοποιεί τoν όρο Mzansi, που στη γλώσσα Κόσα σημαίνει Νότος» και χρησιμοποιείται ως αργκό για τη Νότια Αφρική). Ο πρώτος αρχηγός κράτους της Νότιας Αφρικής που εκλέχθηκε σε δημοκρατικές εκλογές, όταν τον ψήφισαν Νοτιοαφρικανοί κάθε χρώματος.

Αλλά για ένα πεντάχρονο παιδί το 1996 στο Κέιπ Τάουν, που έβλεπε το πρόσωπό του σε πανό που κυμάτιζαν στις προσόψεις των κτιρίων, αντιπροσώπευε μια εντελώς διαφορετική πρωτιά. Ο Μαντέλα ήταν ο πρώτος πρόεδρος που γνώρισα ποτέ – ένας άνθρωπος που, όπως φαινόταν, είχε τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. ***To βίντεο στο 1ο σχόλιο… (Πηγή: tvxs.gr)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους