Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το εργατικό κόμμα στην Αγγλία μετράει 126 χρόνια (ιδρύθηκε το 1900). Το συντηρητικό κόμμα είναι σχεδόν 200 ετών, αφού ιδρύθηκε το 1834.

Είναι φυσικό λοιπόν να αλλάζουν ηγεσίες (ακόμα και πρωθυπουργούς) “εν κινήσει”, όπως έγινε σήμερα με την εντολή σχηματισμού που έλαβε ο Andy Burnham από το βασιλιά Καρολο, στα μέσα της τρέχουσας κοινοβουλευτικής θητείας.

Αν και γεγονός δεν συνιστά ακριβώς δείγμα πολιτικής υγείας για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, δείχνει όμως δύο σημαντικά στοιχεία: 1. Την ισχυρή πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση και λειτουργία των κομμάτων στη βάση ιδεών και αξιών και όχι προσώπων και 2. Την ισχυρή και αταλάντευτη λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος στη χώρα.

Ενα σημαντικό στοιχείο ενίσχυσης των δύο αυτών χαρακτηριστικών είναι πως οι πρωθυπουργοί που αποχωρούν, παραμένουν για ένα διάστημα βουλευτές στα κόμματα τους, υπηρετώντας τη χώρα τους και την παράταξη τους, χωρίς προσδοκίες ή προσπάθειες επανάκαμψης τους στην πρωθυπουργία. Στην Ελλάδα, από τους 4 εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς, ένας έφτιαξε κόμμα και απέτυχε να εκλεγεί και επέστρεψε στο κόμμα του, ένας δημιούργησε ήδη κόμμα και διαλύει ό,τι είχε απομείνει από το κόμμα που κάποτε ήταν αρχηγός, ένας ετοιμάζεται να φτιάξει κόμμα που θα αμφισβητήσει (για άλλη μια φορά) το κόμμα στο οποίο συμμετείχε και ηγήθηκε και ο τέταρτος βρίσκεται σε μια συνεχή τριβή με την ηγεσία του κόμματος του, αμφισβητώντας τη σημερινή ηγεσία του.

Οι τρεις μάλιστα από αυτούς υποχρεώθηκαν σε παραίτηση μετά από βαριά εκλογική ήττα ενόσω ήταν πρωθυπουργοί (ο ένας έχασε και ως αντιπολίτευση άλλη μια φορά) ενώ ο τέταρτος ουσιαστικά εγκατέλειψε την πρωθυπουργία αφού έχασε την στήριξη του κόμματος του κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Αυτο μας δείχνει πως δυστυχώς δύο πράγματα: 1. Ότι η πολιτικές δομές στη χώρα είναι ανίσχυρες και χωρίς βάθος αρχών και λειτουργίας και 2. Τα πρόσωπα διακατέχονται από εγωκεντρική λογική, χωρίς αναφορά στην παράταξη τους ή στην πατρίδα.

Το αποτέλεσμα είναι πως από το σύνολο των κομματικών που υπάρχουν σήμερα στη βουλή ή διεκδικούν την ψήφο των πολιτών στις επόμενες εκλογές, μόνον 3 -ΝΔ,ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ- (τέσσερα αν μετρήσει κάνεις και ΣΥΡΙΖΑ που τεχνικά δεν ξέρω αν είναι ακόμα «κόμμα») έχουν διαχρονική παρουσία και έχουν επιβιώσει αλλαγής ηγεσίας.

Όλα τα υπόλοιπα (και δεν είναι λίγα) είναι «κόμματα» που ιδρύθηκαν σε προσωπική βάση και στερούνται οποιουδήποτε βάθους πολιτικής, ιδεολογικής αλλά και λειτουργικής συγκρότησης.

Ταυτόχρονα από τους 300 βουλευτές που εκλέχθηκαν στις τελευταίες εκλογές, 3 έχασαν την έδρα και δεν αντικαταστάθηκαν, 6 παραιτήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από αναπληρωματικούς και πάνω από 40 εξελέγησαν με άλλο κόμμα και σήμερα είναι είτε ανεξάρτητοι, είτε μεταπήδησαν σε άλλο κόμμα.

Εχουμε ακόμα και βουλευτές που βγήκαν με ένα κόμμα, έφτιαξαν ενδιαμέσως άλλο στη βουλή (χωρίς να έχει συμμετάσχει στις εκλογές) και μετά διέλυσαν κι αυτό το κόμμα και έγιναν ανεξάρτητοι.

Τέλος το κόμμα που εξελέγη ως αξιωματική αντιπολίτευση, ουσιαστικά διαλύεται και αξιωματική αντιπολίτευση έγινε το τρίτο κόμμα.

Είναι προφανές πως η ουσία της λαϊκής εντολής από τις εκλογές του 2023 έχει αλλοιωθεί σημαντικά.

Βουλευτές, κόμματα, παρατάξεις, κοινοβουλευτική σειρά έχουν μεταβληθεί και φαίνεται πως θα μεταβληθούν ακόμα περισσότερο.

Είναι αναγκαίο να υπάρξει σύντομα μια επαναδιατύπωση της λαϊκής εντολής, με βάση την παρούσα κατάσταση.

Κατά τη γνώμη μου, η επαναδιατύπωση αυτή πρέπει να έχει δύο χαρακτηριστικά: 1. Την πολιτική αλλαγή και την ανάγκη σταθερότητας για τη χώρα 2. Την αναφορά σε κόμματα αξιών και διαχρονικής πολιτικής παρουσίας στη χώρα και όχι σε ευκαιριακές και προσωποκεντρικες επιλογές, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, χωρίς πρόγραμμα και κυρίως με εκφραστές ανθρώπους που καταδικάστηκαν ήδη για την πολιτική τους

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους