Original Post

Πλήρες Κείμενο:

CARLO VIVE Υπάρχουν μέρες που δεν περνούν. Η 20ή Ιουλίου δεν είναι ημερομηνία.

Είναι ουλή.

Το ημερολόγιο γράφει 2001.

Η μνήμη αρνείται να γράψει «παρελθόν». Στη Γένοβα, εκεί όπου χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια απέναντι στην αλαζονεία της ισχύος, ένας εικοσιτριάχρονος στάθηκε μέσα στη δίνη της ιστορίας.

Δεν ήξερε ότι λίγα δευτερόλεπτα αρκούν για να χωρίσουν μια ζωή από έναν μύθο. Στην Piazza Alimonda, μέσα στον καπνό, στις κραυγές και στη σύγχυση, ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ο Κάρλο Τζουλιάνι έπεσε.

Το όχημα των καραμπινιέρων πέρασε από πάνω του και έφυγε.

Εκείνη τη στιγμή δεν σταμάτησε μόνο μια καρδιά.

Ράγισε η ψευδαίσθηση ότι η εξουσία φοβάται περισσότερο την αδικία παρά εκείνους που την αμφισβητούν.

Κάποιοι θέλησαν να πουν πως ήταν απλώς ένα περιστατικό.

Μα οι λαοί ξέρουν να ξεχωρίζουν τα περιστατικά από τις πληγές.

Και αυτή η πληγή δεν έκλεισε ποτέ.

Γιατί ο Κάρλο δεν είναι το σύμβολο ενός θανάτου.

Είναι η υπενθύμιση ότι υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να γονατίσουν μπροστά στον φόβο.

Ότι υπάρχουν συνειδήσεις που δεν αγοράζονται.

Ότι υπάρχουν βλέμματα που δεν χαμηλώνουν.

Ο φασισμός δεν εμφανίζεται μόνο με τις σημαίες του.

Εμφανίζεται κάθε φορά που ζητά από τους ανθρώπους να συνηθίσουν την ταπείνωση του διπλανού τους.

Κάθε φορά που βαφτίζει την καταστολή «αναγκαιότητα», την αδικία «τάξη» και τη σιωπή «υπευθυνότητα». Και απέναντί του στέκεται πάντα το ίδιο πείσμα.

Η μνήμη.

Η αλληλεγγύη.

Η αδιάλλακτη πίστη πως κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να σκύβει το κεφάλι.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οι δρόμοι άλλαξαν.

Οι κυβερνήσεις άλλαξαν.

Οι στολές άλλαξαν.

Μα εκείνος ο Ιούλης συνεχίζει να ανασαίνει.

Σε κάθε άνθρωπο που αρνείται να συνηθίσει την αδικία.

Σε κάθε φωνή που επιμένει πως η ελευθερία δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα.

Σε κάθε καρδιά που πιστεύει ότι ένας κόσμος χωρίς μίσος, χωρίς φασισμό και χωρίς καταπίεση δεν είναι όνειρο αφελών, αλλά ο μόνος κόσμος που αξίζει να διεκδικείται.

Δεν θυμόμαστε τον Κάρλο για να μετρήσουμε τον θάνατο.

Τον θυμόμαστε για να μετρήσουμε όσα δεν κατάφερε να σκοτώσει εκείνη η σφαίρα.

Την αξιοπρέπεια.

Την αλληλεγγύη.

Την ελευθερία της συνείδησης.

Τη μνήμη που αρνείται να σωπάσει.

Γιατί υπάρχουν ονόματα που δεν χαράζονται μόνο πάνω σε μάρμαρα.

Χαράζονται στις συνειδήσεις.

Και όσο θα υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που θα σηκώνει το βλέμμα απέναντι στον φόβο, που θα υπερασπίζεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στον αυταρχισμό και τον φασισμό, το όνομα του Κάρλο δεν θα γίνει ποτέ παρελθόν. CARLO VIVE

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους