Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ημέρα σοβαρών αναρτήσεων #2: Ξεπλένοντας το ισπανικό ποδόσφαιρο (ανάρτηση του Paraskevas Perakis) Μπορεί η εμφάνιση της Αργεντινής στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου να ήταν απογοητευτική, αυτό όμως που πραγματικά ήταν εξοργιστικό, ήταν το πανηγυράκι που στήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα για να “ξεπλύνει” το ισπανικό ποδόσφαιρο, παρουσιάζοντας – μέσες άκρες – την εθνική Ισπανίας ως υπερασπίστρια της Παλαιστίνης.

Δεν είναι και δύσκολο θα πεις κανείς στην εποχή της άκρατης αναπαραγωγής ψευδών ειδήσεων και εικόνων να πάρει διαστάσεις… μόδας ένα αφελές επιχείρημα.

Και είναι ακόμα πιο εξοργιστικό, όταν αναπαράγεται από ανθρώπους με καταγεγραμμένες κοινωνικές ευαισθησίες.

Στη φανέλα λοιπόν της εθνικής ομάδας της Ισπανίας, έσπευσαν κάποιοι να βρουν τον υπερασπιστή της Παλαιστίνης.

Εύκολο και πολύ… εμπορικό, ιδιαίτερα αν διαβάζεις επιλεκτικά την ιστορία.

Για την Παλαιστίνη, η Ισπανική κυβέρνηση μιλά σωστά για το δικαίωμα ενός λαού να αποκτήσει δικό του κράτος.

Για τους Βάσκους, όμως, το ερώτημα της ανεξαρτησίας επιτρέπεται…. να συζητείται μόνο εφόσον δεν αμφισβητεί την προκαθορισμένη «αδιάλυτη ενότητα» του ισπανικού στέμματος.

Εύλογα, θα παρατηρήσει κάποιος ότι σήμερα οι Βάσκοι δεν ζουν υπό τις ίδιες συνθήκες με τους Παλαιστινίους.

Το πολιτικό ερώτημα όμως είναι γιατί το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για την πολιτική του υπόσταση θεωρείται αυτονόητο όταν αφορά μια μακρινή χώρα, αλλά απορρίπτεται ως αντισυνταγματικό όταν αφορά έναν λαό μέσα στο ίδιο το ισπανικό έδαφος.

Όχι και τόσο… σοσιαλισμός θα μπορούσε να πει κανείς.

Έχει κανείς όρεξη να σκαλίσει και κάτι πιο βαθιά κοινωνικό; Το ισπανικό ποδόσφαιρο ενσαρκώνει το μοντέλο της νεοαποικιακής εξόρυξης ταλέντου.

Ένα δίκτυο παγκόσμιας στρατολόγησης ταλέντων, ένα παιδομάζωμα από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική.

Γι' αυτό άλλωστε στο Ισπανικό πρωτάθλημα ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα οι ισπανοί ποδοσφαιριστές που άγγιξαν τα όρια του μύθου.

Μέχρι κι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής τους άλλωστε, ο Ντι Στέφανο, Αργεντίνος ήταν! Να πάμε και στο προϊόν ισπανικό ποδόσφαιρο; Η LaLiga κατηγορείται - ιδιαίτερα από το 2014 και μετά - επιθυμεί ένα γήπεδο απολύτως ελεγχόμενο και φιλικό προς το τηλεοπτικό προϊόν: γεμάτες αλλά πειθαρχημένες εξέδρες.

Με πρόσχημα εγκληματικές ενέργειες, μετέφερε το κέντρο βάρους από την αντιμετώπιση συγκεκριμένων εγκληματικών πράξεων στον έλεγχο της ίδιας της εξέδρας.

Τσουβάλιασε τους Ultras επιχειρώντας να πείσει ότι ένα πανό, ένα τύμπανο, μια ομαδική μετακίνηση ή ένα συντονισμένο σύνθημα μπορούσαν να αποτελέσουν ένδειξη ενός «προβληματικού» πυρήνα, ακόμη και χωρίς αποδεδειγμένη βίαιη συμπεριφορά.

Να πάμε τέλος και στο παραμύθι του σιωνιστή Μέσσι; Η απόδοση πολιτικής ταυτότητας σε έναν άνθρωπο απαιτεί τουλάχιστον μια δική του σαφή δήλωση ή μια σταθερή και αναγνωρίσιμη πολιτική δράση.

Στην περίπτωση του Μέσι δεν υπάρχει τίποτε από τα δύο.

Υπάρχουν κυρίως φωτογραφίες αποκομμένες από το πλαίσιό τους, άλματα λογικής και παραποιημένο περιεχόμενο που χρησιμοποιήθηκε.

Υπάρχουν και εμπορικές συμφωνίες με ισραηλινές εταιρείες.

Αν είστε αυτής της λογικής, ψάξτε λίγο στο σπίτι σας.

Θα πρέπει αφενός να πετάξετε τα μισά αντικείμενα που χρησιμοποιείτε ή ρούχα που φοράτε, αφετέρου να διαλέξετε τον τίμιο και δύσκολο δρόμο της αυτάρκειας.

Ούτε πούρα με τον Φιντέλ κάπνιζε λοιπόν ο Μέσι, ούτε ψηλά τη σημαία των Ζαπατίστας κράτησε όπως ο Ζανέτι.

Είναι όμως πιστός, λάτρης ενός αθλήματος που για μια χώρα όπως η Αργεντινή είναι τρόπος ζωής κι όχι stories στο Instagram.

Και γι’ αυτό άλλωστε λίγες ώρες μετά τον τελικό, όσοι αγαπάνε πραγματικά το ποδόσφαιρο, ασχολούνται με τον τελευταίο χορό του Μέσι με τη φανέλα της Αργεντινής κι όχι με την κατάκτηση του Μουντιάλ από την Ισπανία. (Στη φωτογραφία, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βασκωνίας το 1979 σε αγώνα με Ιρλανδούς).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους