20 Ιουλίου 1974 – 20 Ιουλίου 2026 Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία, η μνήμη παραμένει ζωντανή, όχι ως άσκηση ιστορικής αναπόλησης, αλλά ως διαρκής υπενθύμιση ότι...

Πλήρες Κείμενο:

20 Ιουλίου 1974 – 20 Ιουλίου 2026 Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία, η μνήμη παραμένει ζωντανή, όχι ως άσκηση ιστορικής αναπόλησης, αλλά ως διαρκής υπενθύμιση ότι η παραβίαση του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να μετατρέπεται, με την πάροδο του χρόνου, σε πολιτική κανονικότητα.

Η συνεχιζόμενη κατοχή περίπου του 37% του κυρίαρχου εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η διατήρηση ισχυρής στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στα κατεχόμενα, ο εκτοπισμός χιλιάδων πολιτών, οι αγνοούμενοι, καθώς και οι διαρκείς περιορισμοί στην άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων συνιστούν μια από τις μακροβιότερες εκκρεμότητες ασφάλειας και νομιμότητας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το Κυπριακό δεν αποτελεί αποκλειστικά μια ελληνοτουρκική διαφορά.

Πρόκειται πρωτίστως για ζήτημα παράνομης χρήσης βίας, στρατιωτικής κατοχής και προστασίας της διεθνούς έννομης τάξης.

Η απαγόρευση της χρήσης βίας, ο σεβασμός της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, καθώς και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελούν θεμελιώδεις αρχές του σύγχρονου διεθνούς δικαίου και δεν μπορούν να εφαρμόζονται επιλεκτικά.

Η διεθνής κοινότητα έχει τοποθετηθεί με σαφήνεια.

Τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαιώνουν διαχρονικά την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, απορρίπτουν κάθε απόπειρα απόσχισης και καθιστούν σαφές ότι ενέργειες όπως το άνοιγμα τμήματος της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων αντιβαίνουν στις δεσμεύσεις που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.

Ταυτόχρονα, η ιστορική αλήθεια επιβάλλει να αναγνωρίζουμε και τις ευθύνες της ελληνικής δικτατορίας.

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 υπήρξε ένα βαθιά αντιδημοκρατικό και εθνικά ολέθριο γεγονός, το οποίο αποδυνάμωσε την Κυπριακή Δημοκρατία και δημιούργησε τις προϋποθέσεις που αξιοποίησε η Τουρκία για να προχωρήσει στην εισβολή.

Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας δεν μειώνει τη διεθνή ευθύνη της Τουρκίας· αντιθέτως, αποδεικνύει ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της εθνικής ασφάλειας.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, απαιτείται μια νέα στρατηγική προσέγγιση.

Όχι ρητορική που αναπαράγει αδιέξοδα, αλλά μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που αξιοποιεί πλήρως το ευρωπαϊκό κεκτημένο, το διεθνές δίκαιο, τη διπλωματία, τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων και τις σύγχρονες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Η επιδίωξη μιας λειτουργικής και βιώσιμης λύσης, στη βάση των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, δεν αποτελεί μόνο πολιτική επιλογή.

Αποτελεί προϋπόθεση σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ασφάλειας και αποκατάστασης των δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να οικοδομείται πάνω στη μνήμη μόνο.

Οφείλει να στηρίζεται στη γνώση, στη θεσμική συνέπεια και στη στρατηγική σκέψη. Η Κύπρος δεν χρειάζεται συμβολικές διακηρύξεις.

Χρειάζεται σοβαρότητα, αξιοπιστία και μια ισχυρή ευρωπαϊκή στρατηγική που θα υπηρετεί το διεθνές δίκαιο και την ειρήνη.

Γιατί η υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι μόνο εθνική υπόθεση. Είναι υπόθεση δημοκρατίας, κράτους δικαίου και διεθνούς νομιμότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους