Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα κάδρο που δεν κρεμμάστηκε ακόμη... Του συνεργάτη μας Αντρέα Μαύρου.

Ρίξε θεέ μου μια βροχή, κατακλυσμός να γίνει, τζιαι τους καμούς μου της καρκιάς, σβήσε τους ούλους μονομιάς, π' αφταίνουν σαν καμίνι.

Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την τραγική ημέρα του Ιούλη.

Πενήντα δύο χρόνια συμφοράς που πικρά χάραξε την μοίρα ενός λαού.

Πρώτη φορά στην τρισχιλιετή ιστορία του αυτός ο λαός αναγκάστηκε να ξεριζωθεί από τα χώματα των προγόνων του.

Κατακτητές έχουν περάσει πάρα πολλοί απ' αυτόν τον τόπο.

Όσοι όμως κι' αν πέρασαν κανένας δεν τα κατάφερε να εκδιώξει τον λαό από τον τόπο που γεννήθηκε.

Ναι τον έχουν υποδουλώσει, ναι τον έχουν σκλαβώσει αλλά ποτέ δεν τον έχουν ξεριζώσει από την πατρώα γη. Πόσο πραγματικά θλιβερή είναι η μοίρα μας... Και να, σήμερα εδώ και τόσα χρόνια μετράμε την τραγική ερημιά μας.

Κοιτάμε τις ακόμη αιμάσσουσες πληγές μας.

Και ένα θυμωμένο Πενταδάκτυλο να μας μουντζώνει με τα πέντε δάκτυλά του.

Που όσα και να είχε δάκτυλα με άλλα τόσα και πάλι θα μας μούντζωνε.

Γιατί για όλα όσα έχουν συμβεί, την περισσότερη ευθύνη πρωτίστως την φέρουμε εμείς.

Και τώρα μας έμεινε στα χέρια ένα κουρελιασμένο σημαιάκι του "Δεν ξεχνώ" ξεψυχισμένα να το ανεμίζουμε πέρα-δώθε... 20 Ιουλίου 2026...Πονάς σήμερα Κύπρος μου αγαπημένη.

Πονάς που βέβηλα πόδια μαγαρίσανε το άγιο σου χώμα.

Που βάρβαρες ορδές έχουν πατήσει και ξεσκίσει στα δύο το άμοιρό σου σώμα.

Μόνη σου και ανυπεράσπιστη ήπιες της προδοσίας το ποτήρι και ανέβηκες τον τραγικό σου γολγοθά.

Όμως μετά από τόσα χρόνια ακούγονται ακόμη της προσφυγιάς τα κλάματα, των χαμένων και αγνοουμένων θυμάτων σου της εισβολής.

Των βασσανισθέντων και βιασθέντων θυμάτων από τις 'ειρηνοποιές' στρατιές του Αττίλα... Μα όμως πάλι σήμερα ξεχειλίζει από μέσα μου το πείσμα μου, αυτό το βατυλιώτικο γινάτι μου να μην παραδωθώ στου χρόνου τα δεσμά.

Να μην απεμπολήσω τα αγαπημένα χώματά μας.

Να μην πλανηθώ από κίβδηλες ευημερίες και εφησυχασμούς.

Ότι κι' αν ζήσω μακριά από σένα Βατυλή μου θαρρώ πως είναι ψεύτικο, όσο επιτηδευμένο και φτιασιδωμένο μου παρουσιάζεται.

Βαθιά μέσα μου ξεπετάγονται δυνάμεις που αντιστέκονται.

Που μάχονται να πολεμήσουν την ακαταμάχητη στου χρόνου τη ροή, την λησμονιά... Κάπου βαθιά μέσα στα σεντούκια της ψυχής μου έχω φυλαγμένα κάποια κρυμμένα μυστικά.

Υπάρχει ένα κάδρο που γράφει με κεφαλαία γράμματα "ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ", υπάρχει ένα τραγούδι που δεν έχει ακουσθεί ακόμη με τίτλο "Θ' ανταμώσουμε ξανά". Υπάρχει ένα όνειρο που δεν λέει να τελειώσει... Περιμένω την στιγμή που θα καρφώσω στον τοίχο του σπιτιού μου στην Βατυλή, αυτό το κάδρο που δεν αναρτήθηκε ποτέ.

Περιμένω την στιγμή που θ' ακουστεί σε κάποιο κέντρο του χωριού μου, αυτό το τραγούδι που δεν ακούστηκε ακόμη.

Περιμένω πότε θα τελειώσει αυτό το ελπιδοφόρο και ατελείωτο όνειρό μου και μετουσιαστεί στην ανείπωτή μου αλήθεια... στο αληθινό και λατρευτό μου όνειρο, 'ΕΊΜΑΙ ΚΟΝΤΆ ΣΟΥ' Βατυλή μου...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους