Οι τριακοσαίοι και ο Αη Λίας. Σήμερα είναι μια ημέρα που συναισθηματικά βαραίνει μέσα στη ψυχή μου. Συνδέεται με τις παιδικές μνήμες μας, τις παραδόσεις μας, τις οικογενειακές και κοινωνικές...
Οι τριακοσαίοι και ο Αη Λίας. Σήμερα είναι μια ημέρα που συναισθηματικά βαραίνει μέσα στη ψυχή μου.
Συνδέεται με τις παιδικές μνήμες μας, τις παραδόσεις μας, τις οικογενειακές και κοινωνικές συνήθειες της εποχής μας που ζήσαμε παιδιά.
Τρία είναι τα πιο σημαντικά πράγματα,που με συνδέουν από μικρό παιδί με το χωριό, πέρα από τους αξιαγάπητους ανθρώπους του, η Αγία Παρασκευή, η Παναγία Καστρί και ο Άη Λίας.
Η πρώτη γιατί όταν έφυγα από το χωριό η μάνα μου, μου έδωσε μια μικρή οβάλ εικόνα της Αγίας Παρασκευής που ακόμη την κρατάω από τότε σαν φυλακτό μου.
Η δεύτερη γιατί της Παναγίας το δεκαπενταύγουστο το χωριό είναι σαν να φωταγωγείται και όλοι τρέχουν στο μεγάλο συναπάντημα στην Παναγία πράγμα που επί πενήντα χρόνια το θεωρώ σαν υπόσχεση και τάμα ότι ποτέ το χωριό δεν ξεχνιέται όταν υπάρχει αυτή η μεγάλη ημέρα για να μας θυμίζει ότι πρέπει με οποιοδήποτε τρόπο να το επισκεπτόμαστε,αναβιώνοντας τις υπέροχες μνήμες μας που μας. πρόσφεραν τα ξέγνοιαστα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας.
Σήμερα όμως είναι του Αγίου Ηλία και γιορτάζουν οι Τριακοσιαίοι, η συνοικία του χωριού, που στο πιο ψηλό σημείο μετά τα τελευταία σπίτια, ανεβαίνοντας από την πλατεία στο βουνό και σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων,με κατεύθυνση βορειοανατολική σε ένα πλάτωμα της πλαγιάς του βουνού, ανάμεσα από μεγάλες πέτρες, πουρνάρια, ρίγανη και ασφάκες, μέσα στην ερημιά του τοπίου που αγναντεύει τον κάμπο, είναι κτισμένο το πανέμορφο και περήφανο, γιατί δεσπόζει στο τοπίο, εκκλησάκι του, που γιορτάζει σήμερα όπως και όλος ο συνοικισμός του.
Στους τριακοσαίους που είναι τα σπίτια, της συνοικίας του χωριού, σκαρφαλωμένα αμφιθεατρικά, στο βορειοανατολικό κομμάτι του, στην ανηφόρα που ο κοινοτικός δρόμος αρχίζει από την πλατεία και καταλήγει στο υψηλότερο σημείο του χωριού με σπίτια, πάνω στο βουνό, του Αη Λιός ήταν γιορτή, που δικαιωματικά του άνηκε.
Ασπρισμένες αυλές και ανοικτές πόρτες, με τις μανάδες μας καλοντυμένες, να περιμένουν τον κόσμο, να του προσφέρουν ότι καλύτερο διέθεταν από γλυκίσματα, καραμέλες και ποτά, δροσερό νερό, για να ξεδιψάσουν από τη ζέστη και ένα καλό λόγο και ευχές, για το ευχάριστο γεγονός, που κάθε χρονιά ήταν το πιο σημαντικό κοινωνικό και θρησκευτικό γεγονός, για το συνοικισμό.
Εμείς τα μικρά παιδιά, περιμέναμε με λαχτάρα την ημέρα της γιορτής, να φορέσουμε καινούρια και καθαρά ρούχα, κοντομάνικο πουκάμισο, κοντό παντελόνι και πάνινα παπούτσια με άσπρο σοσόνι.
Πηγαίναμε νωρίς στην εκκλησία, πριν ο ήλιος γίνει απειλητικός με τις ζεστές ακτίνες του και η πεζοπορία στην ανηφόρα βασανιστική και επίπονη.
Ο παπάς συλλειτουργούσε με τον παπά του Γαλατά και με το βαρύ ρουχισμό των ράσων τους, ιδροκοπούσαν, περιμένοντας την ώρα του αγιασμού για να ραντίσουν το εκκλησίασμα, που υπομονετικά στεκόταν στο προαύλιο με τον ήλιο να το κατακαίει και να δροσιστούν οι ίδιοι και οι εκκλησιαζόμενοι, τινάζοντας το αγίασμα σε όλους με τον βασιλικό, που τον βουτούσαν μέσα στο γυάλινο δοχείο, προσφέροντάς μας προσωρινή ανακούφιση.
Ο παπάς, δεινός ρήτορας από το Θεσπρωτικό, που υπηρετούσε στο Γαλατά, έλεγε σε άπταιστη καθαρεύουσα, επίτηδες για να μας προκαλέσει τη θυμηδία μας, αλλά και ως προτροπή να τελειώνουμε γρηγορότερα: «Χριστιανοί, βιασθείτε, ο ήλιος δριμύς, επίπονος και επιμένων, καταπίπτει επί των κεφαλών ημών, προκαλώντας θερμική αποπληξία και ψυχική και σωματική δυσφορία» και έραινε συνεχώς με το αγίασμα τον κόσμο, για να τον ανακουφίσει από τη ζέστη.
Εμείς περιμέναμε να λήξει η εκκλησία, να πάρομε αντίδωρο και να σκαρφαλώσουμε σε ένα μεγάλο απέναντι από το πλάτωμα, που είναι η εκκλησία, βράχο, για να φωτογραφηθούμε όλα τα αγόρια μαζί, απαθανατίζοντας τη στιγμή, κοντά στο γκρεμό, με φόντο τον κάμπο και τα πανύψηλα, καταπράσινα δένδρα, που ξεπρόβαλλαν μέσα από τη μαγευτική κοιλάδα, που πανοραματικά απλωνόταν κάτω από το ύψωμα στα πόδια του γκρεμού, φθάνοντας μέχρι τα πρώτα σπίτια του χωριού, που φαινόντουσαν μακριά, μέσα στο τοπίο, λουσμένα στο ζεστό ήλιο, σαν μικρά, ασπρισμένα σπιρτόκουτα τυλιγμένα στο πράσινο. Χρόνια Πολλά σε όλες τις εορτάζουσες και όλους τους εορτάζοντες σήμερα, ημέρα αποκορύφωσης του καλοκαιριού.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους