Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Διαμάντι - Μέρος 1ο - Περπατούσε μέρες τώρα στην έρημο.

Ήταν ταλαιπωρημένος.

Χρειαζόταν νερό και φαγητό.

Αντί γι’ αυτά βρήκε ένα τεράστιο διαμάντι.

Είχε ζαλιστεί από τον ήλιο και τη δίψα και άθελά του είχε βγει από το παλιό μονοπάτι, το πατημένο για εκατοντάδες χρόνια από τις καμήλες.

Η δικιά του το έσκασε πριν τρία βράδια, ενώ εκείνος κοιμόταν.

Περπατούσε μισοκοιμισμένος με το στόμα ξερό από δίψα.

Είχε λίγο ακόμα νερό στο μοναδικό του φλασκί αλλά το φύλαγε. (Τα υπόλοιπα φλασκιά τα είχε πάρει μαζί της η καμήλα.) Ξύπνησε απότομα… Όλο του το σώμα τραντάχτηκε και ένας οξύς πόνος βρόντηξε το κεφάλι του σαν κουδούνα, από κάτι σκληρό που κλώτσησε κατά λάθος με το πόδι του.

Έσκυψε και χάιδεψε το πονεμένο πόδι, μορφάζοντας άσχημα.

Ύστερα, παρατήρησε την σκληρή, κοφτερή μύτη που προεξείχε από την άμμο και γυάλιζε.

Βάλθηκε αμέσως να ξεθάψει το αντικείμενο και, όταν τελείωσε, είχε στα χέρια του το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου.

Σκούπισε την άμμο και θαύμασε το πολυγωνικό σχήμα που αντανακλούσε τον ήλιο με λάμψη εκτυφλωτική.

Αμέσως ένιωσε μια νέα ζωντάνια στο αίμα του.

Το έβαλε στην πάνινη θήκη του και το κρέμασε στην πλάτη.

Ύστερα συνέχισε πάλι το δρόμο του για τον πολιτισμό, αυτή τη φορά με περίσσιο πείσμα.

Η έξαψή του στο απροχώρητο.

Έφτασε σε ένα χωριό.

Στην είσοδο στεκόταν ένας γέροντας σοφός.

Πρέπει να ήταν σοφός.

Είχε ξυπόλητες πατούσες και μακριά κατάλευκη γενειάδα. «Δεν κάνεις τίποτα μ’ αυτό.», του είπε. «Πέτα το πριν σε σκοτώσει.» «Ο βρωμόγερος θέλει να μου το πάρει!», σκέφτηκε.

Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε το χωριό γεμάτο από ζωή, ανθρώπους που κυκλοφορούσαν στο δρόμο με πράγματα στα χέρια, ανθρώπους που αντάλλασσαν προϊόντα, μαγαζάκια με κάθε λογής αγαθά.

Ήθελε να αγοράσει μια καινούργια καμήλα, φλασκιά, για να τα γεμίσει νερό και φαγητό.

Και ακόμη χρειαζόταν κατάλυμα για τη νύχτα.

Έπρεπε να πληρώσει.

Είχε ένα τεράστιο διαμάντι μαζί του.

Στο πρώτο μαγαζί που σταμάτησε, ζήτησε να αγοράσει καμήλα. «Έχεις λεφτά, για να πληρώσεις;», ρώτησε καχύποπτος ο έμπορος, διότι αντίκρυσε όψη ταλαιπωρημένη και φθαρμένα ρούχα. «Έχω αυτό εδώ το διαμάντι…», ανταποκρίθηκε εκείνος, βγάζοντας το διαμάντι και ακουμπώντας το στον πάγκο. «Θα μου δώσεις αυτό για μια καμήλα;», γούρλωσε τα μάτια του ο έμπορος. «Όχι, βέβαια! Η αξία του είναι για πολλές χιλιάδες καμήλες και όχι για μία!» «Τότε πώς θα με πληρώσεις;» «Δεν ξέρω! Κάποιον τρόπο δε θα βρούμε; Με αυτό το διαμάντι είμαι πάμπλουτος.

Είναι δυνατό να μην μπορώ να αγοράσω μια καμήλα;» «Εξακολουθώ να έχω την απορία πώς θα με πληρώσεις.» «Λοιπόν, κοίταξε: θα μπορούσα να σου δώσω το διαμάντι.

Εσύ ως αντάλλαγμα θα πρέπει να μου δώσεις την καμήλα και, ακόμη, χρήματα ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα που να αντιστοιχούν στο υπόλοιπο της αξίας του διαμαντιού.» «Μου ζητάς επομένως τα ρέστα σου από το διαμάντι.

Μα εγώ δεν έχω τόσο μεγάλη περιουσία, για να σου τα δώσω.

Ίσως τόσα χρήματα να μην έχει ούτε ο πλουσιότερος του κόσμου.» «Μα για σκέψου: μόλις αποκτήσεις αυτό το διαμάντι, ίσως να είσαι εσύ ο πλουσιότερος του κόσμου!» «Μα θα έπρεπε να ήμουν ήδη ο πλουσιότερος του κόσμου, για να στο ανταλλάξω.

Κι αν το αποκτήσω, το όφελος ποιό θα είναι; Να μην μπορώ να αγοράσω ούτε μια καμήλα;» Έφυγε απελπισμένος από τη συνομιλία με τον ξεροκέφαλο έμπορο... (συνεχίζεται...) Το διήγημα "Το διαμάντι" περιλαμβάνεται στη συλλογή "Ο ερημίτης του Ραχμαντάν και άλλες ιστορίες", εκδόσεων Ιωλκός. Διαθέσιμο εδώ: https://www.politeianet.gr/el/products/9789606402333-dhmos-xrusos-iolkos-o-erhmiths-tou-raxmadan-kai-alles-istories Πληροφορίες εδώ: https://o-erimitis-tou-rachmadan.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους