Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα το μακρινό 1974, η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, πρόσθεσε μια ακόμη μαύρη σελίδα στο βιβλίο της ιστορίας.

Οι στίχοι του Κωστή Παλαμά γραμμένοι δεκαετίες πριν, μοιάζουν να ξεπερνούν τον χρόνο.

Μιλούν για την δύναμη της μνήμης και του δεσμού του ανθρώπου με τον τόπο όπου πρωτοαντίκρυσε το φως.

Αποκτούν μια συγκλονιστική επικαιρότητα όταν ακούγονται με αφορμή την αποτρόπαια εισβολή.

Η μελοποίηση του ποιήματος χάρισε στους στίχους μεγαλύτερη δυναμική.

Για χιλιάδες Κύπριους πρόσφυγες "Το σπίτι που γεννήθηκα" δεν είναι μια ποιητική εικόνα, αλλά μια πληγή άσβεστη στο διάβα των καιρών.

Ειναι ένας φόρος τιμής σε όσους ξεριζώθηκαν, σε όσους χάθηκαν και σε όσους εξακολουθούν να κρατούν ζωντανή την μνήμη της κατεχόμενης πατρίδας.

Όμως το σπίτι της ψυχής δεν καταλαμβάνεται ούτε αλλοιώνεται από τον χρόνο και την κατοχή.

Παραμένει πάντα εκεί να προσκαλεί, να περιμένει, να ελπίζει... Ας ακούσουμε λοιπόν από τον Διονύση μας αυτό το τραγούδι όχι μόνο σαν μια σπουδαία μελοποίηση ενός μεγάλου ποιητή, αλλά σαν ένα προσκύνημα στην πολύπαθη Κύπρο.

Για όσους χάθηκαν, για όσους περίμεναν και περιμένουν και για όσους δεν έπαψαν να πιστεύουν πως η μνήμη είναι μια δυνατή μορφή αντίστασης. 🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους