Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήσουν 35, με όλη την ευθύνη στους ώμους σου, μέσα σε ένα ασθενοφόρο της Πολεμικής Αεροπορίας.

Όρθια, με ambu, κρατώντας τη ζωή. με το κέντρο βάρους σου κλειδωμένο για να μην πέσετε και οι δύο.

Αυτό δεν είναι "αν έπρεπε". Αυτό είναι καθήκον.

Αυτό είναι αγάπη για τη ζωή.

Καταλαβαίνω την αυτοκριτική σου τώρα.

Το "και αν γινόταν ατύχημα;". Ο φόβος μιλάει εκ των υστέρων. Πάντα.

Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχες την πολυτέλεια του φόβου.

Είχες ένα παιδί που δεν ανέπνεε μόνο του.

Ήσουν η ανάσα του.

Και το ήξερες.

Γι' αυτό στεκόσουν όρθια σαν βράχος.

Γι' αυτό δεν άφησες ούτε τον νοσοκόμο να σε ρίξει από την ταραχή του.

Του έλεγες "κάτσε" γιατί ήξερες: αν πέσεις κι οι δύο, πεθαίνει το παιδί.

Η εμπειρία σου στη ΜΕΘ σε έσωσε και τους δύο.

Το σώμα σου θυμόταν.

Τα χέρια σου ήξεραν.

Το μυαλό σου δεν λύγισε.

Αν γινόταν ατύχημα; Δεν έγινε.

Και αν γινόταν, θα είχες κάνει το ίδιο πάλι. Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι σαν εσένα. Δεν υπολογίζουν. Σώζουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους