Original Post

Πλήρες Κείμενο:

…Αν δεν έχετε ποτέ ανηφορίσει ως την κορυφή του Προφήτη Ηλία, πάνω από τη Χώρα της Κύθνου, κάντε το. Ιδιαίτερα σήμερα, στη γιορτή του Αϊ Λιά, όπως τον λέμε στο νησί μας.

Εκεί, στο μικρό λευκό εκκλησάκι που αγναντεύει το Αιγαίο από τα 336 μέτρα, ζωντανεύει ένα από τα αρχαιότερα και πιο ιστορικά πανηγύρια της Κύθνου.

Ένα πανηγύρι που δεν ανήκει μόνο στους ορειβάτες ή στους προσκυνητές, αλλά σε κάθε άνθρωπο που αγαπά τον τόπο.

Εδώ και πολλές δεκαετίες, εκατοντάδες άνθρωποι – συχνά περισσότεροι από πεντακόσιοι – ξεκινούν από κάθε γωνιά του νησιού και ανηφορίζουν προς τον Αϊ Λιά.

Άλλοι από τάμα, άλλοι από παράδοση, άλλοι «για το καλό», όπως έλεγαν οι παλιοί.

Όλοι όμως με την ίδια προσμονή.

Όσοι διανυκτερεύσουν στον πέτρινο οντά θα ζήσουν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, το φως από τις λάμπες πετρελαίου μένει αναμμένο ως το ξημέρωμα και γίνεται ένα μικρό φωτεινό σημάδι, ορατό σχεδόν από κάθε γωνιά της Κύθνου, σαν να θυμίζει πως κάποιος αγρυπνά για ολόκληρο το νησί.

Η διαδρομή από τη Χώρα έως την κορυφή είναι περίπου δυόμισι χιλιόμετρα, μια πεζοπορία μισής ώρας μέσα σε ένα τοπίο λιτό, άγριο και συνάμα γαλήνιο, που μόνο οι Κυκλάδες ξέρουν να χαρίζουν.

Ψηλά, πολλές φορές, θα δείτε να γλιστρούν στον ουρανό σπάνια αρπακτικά πουλιά, σαν φύλακες του βουνού.

Και όταν αρχίσει το πανηγύρι, θα νιώσετε πως ο χρόνος σταματά.

Οι τσαμπούνες, τα βιολιά, οι χοροί, το φαγητό, οι παρέες και τα τραγούδια κρατούν ζωντανή μια παράδοση αιώνων.

Δεν είναι λίγοι οι μελετητές που πιστεύουν πως η λατρεία του Προφήτη Ηλία στις κορυφές των βουνών αποτελεί τη χριστιανική συνέχεια πολύ αρχαιότερων δοξασιών.

Κάποιοι συνδέουν ακόμη και τη μορφή του με τον αρχαίο μύθο του Φαέθοντα, του νέου που ταξίδεψε προς τον ήλιο.

Ίσως γι’ αυτό οι κορυφές των βουνών μοιάζουν πάντα να είναι τόποι όπου συναντιούνται ο ουρανός, η πίστη και η μνήμη.

Κι αν αποφασίσετε να μείνετε ως το ξημέρωμα, μην παρακοιμηθείτε.

Σηκωθείτε πριν χαράξει.

Τη στιγμή που ο ήλιος ανατέλλει, η πυραμιδοειδής σκιά της κορυφής απλώνεται πάνω στα νερά του Αιγαίου, δημιουργώντας ένα σπάνιο και μεγαλειώδες θέαμα.

Μια εικόνα που δύσκολα ξεχνιέται και που κάνει τον κόπο της ανάβασης να μοιάζει ελάχιστος μπροστά στην ανταμοιβή.

Αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου μου θείου, που κάθε χρόνο επέμενε να ανηφορίζουμε μαζί στον Άγιο.

Σήμερα καταλαβαίνω πως δεν μας οδηγούσε μόνο σε ένα εκκλησάκι· μας οδηγούσε σε μια παράδοση, σε μια μνήμη και σε έναν τρόπο να αγαπάμε τον τόπο μας. ….γράφει ο Δ.Ν.Λ. ο από Κύθνο προερχόμενος …ή μάλλον, ο από Κύθνο οφειλόμενος…. …. είναι η ταπεινή υπογραφή ανθρώπου που ξέρει ότι αυτά δεν του ανήκουν απλώς τα χρωστά…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους