Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο θυμός που έκρυβε έναν φόβο Έχω θυμώσει αρκετές φορές με ανθρώπους.

Όχι επειδή ήταν κακοί.

Ούτε επειδή με αδίκησαν.

Αλλά επειδή, ενώ διέκρινα μέσα τους πλευρές που εκτιμούσα βαθιά, τους έβλεπα να κάνουν επιλογές που, στα δικά μου μάτια, έμοιαζαν να περιορίζουν αυτές ακριβώς τις πλευρές.

Ανθρώπους με ευγένεια που γίνονταν σκληροί.

Ανθρώπους με ευαισθησία που κρύβονταν πίσω από τον κυνισμό.

Ανθρώπους με χαρίσματα που έμοιαζαν να συμβιβάζονται με λιγότερα από όσα πίστευα ότι μπορούσαν να εκφράσουν.

Και αυτό με θύμωνε.

Για χρόνια πίστευα ότι ο θυμός μου γεννιόταν από την απογοήτευση.

Ότι δεν άντεχα να βλέπω ανθρώπους να αφήνουν ανεκμετάλλευτα όσα πολύτιμα διέκρινα μέσα τους.

Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, άρχισα να υποψιάζομαι ότι αυτή δεν ήταν όλη η αλήθεια.

Ο θυμός μου δεν αφορούσε μόνο εκείνους.

Αφορούσε και εμένα.

Γιατί κάθε φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο να μικραίνει τον εαυτό του, ερχόμουν αντιμέτωπη με έναν δικό μου φόβο.

Μήπως κάποτε κάνω κι εγώ το ίδιο.

Μήπως, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίσω να προδίδω τις αξίες που πιστεύω ότι με συγκροτούν.

Μήπως συνηθίσω μια ζωή που δεν θα ανταποκρίνεται σε αυτό που βαθιά θεωρώ αληθινό.

Μήπως, χωρίς να το καταλάβω, συμβιβαστώ με μια μικρότερη εκδοχή του εαυτού μου.

Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν περίμενα.

Ο θυμός μου προς τους άλλους έκρυβε έναν φόβο για μένα.

Δεν ξέρω αν πράγματι έβλεπα τους άλλους τόσο καθαρά όσο νόμιζα.

Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να έκανα λάθος.

Ίσως αυτό που θεωρούσα δυνατότητά τους να ήταν περισσότερο δική μου ελπίδα παρά μια πραγματικότητα που εκείνοι δεν είχαν ακόμη αναγνωρίσει.

Εκείνο όμως που γνωρίζω είναι ότι αυτός ο θυμός με οδήγησε σε ένα ερώτημα που αφορούσε πρωτίστως εμένα.

Πόσο εύκολο είναι να προδώσει κανείς τον εαυτό του; Όχι με μια μεγάλη πράξη.

Αλλά με μικρούς καθημερινούς συμβιβασμούς.

Με επιλογές που επαναλαμβάνονται.

Με φόβους που γίνονται συνήθεια.

Με σιωπές που κάποτε παύουν να μας ενοχλούν.

Από τότε, όταν συναντώ ανθρώπους που μοιάζουν να ζουν κάτω από τις δυνατότητές τους, προσπαθώ να θυμάμαι δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι η ταπεινότητα.

Δεν γνωρίζω ολόκληρη την ιστορία τους.

Δεν ξέρω ποιες μάχες δίνουν ούτε τι κόστος έχει για εκείνους κάθε επιλογή.

Το δεύτερο, όμως, δεν θέλω να το εγκαταλείψω.

Δεν θέλω να πάψω να πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι πάντοτε περισσότερος από τη μικρότερη εκδοχή που δείχνει στον κόσμο.

Ότι δεν εξαντλείται από τους φόβους του.

Δεν εξαντλείται από τις αποτυχίες του.

Δεν εξαντλείται από τις στιγμές που ξεχνά ποιος μπορεί να γίνει.

Ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη μας να μην είναι να σώσουμε τους άλλους από αυτή τη λήθη.

Ίσως να είναι να παραμένουμε άγρυπνοι απέναντι στις στιγμές κατά τις οποίες αρχίζουμε κι εμείς να πιστεύουμε ότι είμαστε μόνο η μικρότερη εκδοχή του εαυτού μας.

Όχι επειδή δεν θα προδώσουμε ποτέ όσα θεωρούμε αληθινά μέσα μας.

Αλλά επειδή ακόμη και τότε δεν θα έχουμε εξαντληθεί από την προδοσία μας. Θα εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα της επιστροφής. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους