Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, παίρνουμε το ίδιο μονοπάτι για τον εσπερινό του Προφήτη Ηλία.

Κι όμως, κάθε φορά μοιάζει αλλιώτικο.

Σαν να αλλάζει μαζί μας.

Στην ανάβαση, το φως απλώνεται ζεστό πάνω στα βράχια και οι μυρωδιές από θυμάρι και ξερό χορτάρι γεμίζουν τον αέρα, σαν να θέλουν να σου θυμίσουν κάτι παλιό, κάτι δικό σου.

Στη μέση της διαδρομής, πάντα θα βρεθεί ένας γνώριμος· μια καλησπέρα, δυο κουβέντες και εκείνη η απλή χαρά της συνάντησης που δεν χρειάζεται πολλά.

Κι ύστερα, στην κατάβαση, όταν το φως αρχίζει να σβήνει, η Χώρα ανάβει σιγά σιγά, σαν να παίρνει φωτιά από μέσα της.

Και τότε, για μια στιγμή, όλα μοιάζουν ήσυχα και γεμάτα μαζί.

Στο ξωκλήσι σε περιμένει πάντα η ίδια γλυκιά αίσθηση.

Κόσμος μαζεμένος, πρόσωπα αγαπημένα, αγκαλιές που κρατούν λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται.

Μετά τον εσπερινό, οι καφέδες αχνίζουν στα χέρια, ο άρτος μοιράζεται απλά, χωρίς βιασύνη, σαν μια μικρή, σιωπηλή ευλογία που περνά από τον έναν στον άλλον.

Κάθεσαι, λες τα νέα σου, γελάς, θυμάσαι.

Κι όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβεις, σε γεμίζουν.

Φέτος όμως, η πιο όμορφη εικόνα δεν ήταν το φως ούτε η θέα.

Ήταν ο μικρός μας, που τα κατάφερε και ανέβηκε όλη τη διαδρομή μαζί μας.

Κουράστηκε, μα δεν σταμάτησε.

Και τότε καταλαβαίνεις πως κάποιες παραδόσεις δεν είναι μόνο για να τις κρατάς.

Είναι για να τις δίνεις παρακάτω, σαν λίγο αλάτι στη ζωή, για να μη χάσει ποτέ τη γεύση της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους