Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μπορούμε να κάνουμε κάποιους παραλληλισμούς της ανάλυσης του Kindleberger για το 1929 και τη δεκαετία του 1980 με το σήμερα.

Το 1929 η Αγγλία ήταν μια έκπτωτη υπερδύναμη, με τις ΗΠΑ να την έχουμε ξεπεράσει και να έχουν μετατραπεί στη νέα ηγεμονική δύναμη, που όμως δεν είχαν συνειδητοποιήσει ακόμη ποια είναι τα καθήκοντα της ηγεμονικής δύναμης για τη σταθεροποίηση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Τη δεκαετία του 1980, ο Kindleberger θεωρούσε ότι πλέον οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε καθοδική πορεία κι έβλεπε ως ανερχόμενες υπερδυνάμεις την Ιαπωνία και την ΕΟΚ, κι ανησυχούσε για το έαν κάποια απ’ αυτές θ’ αναλάβει τον ρόλο του σταθεροποιητή όταν θα ξεσπάσει η επόμενη κρίση ή θα επαναληφθεί μια νέα εκδοχή της κρίσης του 1929.

Σήμερα, πολλοί θεωρούν ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε καθοδική πορεία με την Κίνα να τις έχει ήδη ξεπεράσει, ή θα το κάνει σύντομα.

Οι προβλέψεις της δεκαετίας του 1980 για την πτώση των ΗΠΑ απ’ την παγκόσμια ηγεμονία και την ανάδυση της Ιαπωνίας ή της ΕΟΚ αποδείχτηκαν λαθεμένες: λίγα μόλις χρόνια αφότου ο Kindleberger έγραψε τις παρακάτω γραμμές, η Ιαπωνία πέρασε μια οξεία κρίση απ’ την οποία ακόμη και σήμερα δεν έχει ανακάμψει, με την έννοια ότι η οικονομία της δεν έχει ξαναφτάσει στο προ-κρίσης επίπεδο.

Όσο για την ΕΕ, ήταν τελικά οι ΗΠΑ που έπαιξαν ξανά τον ρόλο του σταθεροποιητή του παγκόσμιου καπιταλισμού και διέσωσαν το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (καθώς κι άλλων κρατών) κατά την κρίση που ξεκίνησε το 2008.

Δεν θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται εν έτει 2026 σε κάποια καθοδική πορεία, ούτε θεωρούμε ότι η Κίνα, ξανά εν έτει 2026, έχει πλησιάσει το επίπεδο της παγκόσμιας ηγεμονίας: προς το παρόν, δεν μπορεί καν να θεωρηθεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη της Ασίας.

Μολαταύτα, δεν σημαίνει ότι η συγκυρία δεν μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο ατύχημα.

Μπορεί οι ΗΠΑ να μην έχουν επιδείξει κάποια πρόθεση ν’ απολέσουν οικειοθελώς την ηγεμονία τους και τον ρόλο του σταθεροποιητή που απορρέει απ’ αυτή, όμως βλέπουμε κάποια κοινά στοιχεία με το 1929.

Όπως και τότε, οι ΗΠΑ περνάνε σήμερα μια φάση προστατευτισμού επιβάλλοντας δασμούς προς όλα τα κράτη και πρωτίστως την Κίνα, η οποία βρίσκεται σε μια κατάσταση ύφεσης κι αποπληθωρισμού.

Δηλαδή, ενάντια στις προειδοποιήσεις του Kindleberger, δεν προσφέρουν την αγορά τους ν’ απορροφήσει ξένα εμπορεύματα τα οποία βρίσκονται υπό πίεση, κάτι που θ’ αποτελούσε μια μορφή χρηματοδότησης της κινεζικής οικονομίας που βρίσκεται υπό πίεση.

Κι αυτό το παράδειγμα προστατευτισμού των ΗΠΑ έχουν αρχίσει ν’ ακολουθούν κι άλλα κράτη προσπαθώντας να κλείσουν τις αγορές τους προς την Κίνα (πχ, βλέπε Μεξικό, ΕΕ). Αυτό ενέχει το ρίσκο της περαιτέρω όξυνσης της ύφεσης της Κίνας και της διάδοσης των προβλημάτων πέρα των κινεζικών συνορών: το ρίσκο μιας αλυσιδωτής αντίδρασης που θα χτυπήσει τους πάντες παγκοσμίως.

Και τι θα γίνει αν μια τέτοια αλυσιδωτή αντίδραση συμβεί μέσα στα επόμενα χρόνια με τις αμερικανικές κυβερνήσεις να συνεχίζουν ν’ ακολουθούν τα συνθήματα «Make America Great Again» και «America First»; Τι θα γίνει αν, πχ, κάποιο κράτος ζητήσει διάσωση απ’ τις ΗΠΑ ως δανειστής εσχάτης ανάγκης κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής περιόδου κι η αμερικανική κυβέρνηση για ψηφοθηρικούς λόγους αρνηθεί να «δώσει τα χρήματα των Αμερικανών φορολογούμενων για να διασώσει ένα οικονομικά ανεύθυνο ξένο κράτος» πυροδοτώντας ένα φαινόμενο ντόμινο; Σίγουρα, η συντριπτική πλειοψηφία των οχημάτων που κινείται καθημερινά στους δρόμους δεν τρακάρει, όμως είναι στατιστικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα συμβεί ένα ατύχημα».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους