Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο αληθινός ηρωισμός έγκειται στους φαινομενικά ασήμαντους τρόπους με τους οποίους οργανώνει κανείς τη ζωή του, προκειμένου να επιβιώσει σε καταστάσεις παράλογες χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά του.» — Slavoj Žižek Συμφωνώ.

Οι μεγαλύτεροι ήρωες του κόσμου δεν είναι πάντα εκείνοι που γράφει η ιστορία.

Είναι εκείνοι που, ενώ η ζωή τούς πληγώνει, συνεχίζουν να αγαπούν.

Η μητέρα που ξενυχτά δίπλα στο άρρωστο παιδί της.

Ο πατέρας που, παρότι εξαντλημένος, γυρίζει σπίτι και βρίσκει λίγη δύναμη ακόμη για μια αγκαλιά.

Ο ηλικιωμένος που προσεύχεται σιωπηλά για τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Ο άνθρωπος που σηκώνεται το πρωί χωρίς διάθεση, αλλά δεν εγκαταλείπει το καθήκον του.

Ο σύζυγος που επιλέγει να συγχωρήσει αντί να εκδικηθεί.

Η γυναίκα που, ενώ κουβαλά τις δικές της πληγές, δεν παύει να σκορπά τρυφερότητα.

Αυτοί δεν θα γίνουν πρωτοσέλιδα.

Δεν θα πάρουν βραβεία.

Ίσως κανείς να μη μάθει ποτέ το όνομά τους.

Κι όμως, αυτοί κρατούν ακόμη τον κόσμο όρθιο.

Γιατί το φως δεν νικά πάντα το σκοτάδι με θόρυβο.

Πολύ συχνά το νικά με μια απλή πράξη αγάπης που κανείς δεν πρόσεξε. Ο Χριστός δεν άλλαξε τον κόσμο με τη δύναμη της εξουσίας.

Τον άλλαξε με την ταπείνωση, την υπομονή, τη συγχώρεση και την αγάπη.

Ίσως λοιπόν ο αληθινός ηρωισμός να μην είναι να κάνεις κάτι που θα θυμούνται όλοι.

Ίσως να είναι να συνεχίζεις κάθε μέρα να πιστεύεις, να αγαπάς, να δημιουργείς και να ελπίζεις μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές σε καλεί να απελπιστείς.

Γιατί κάθε άνθρωπος που αρνείται να αφήσει το σκοτάδι να γίνει η γλώσσα της καρδιάς του, γίνεται, χωρίς να το καταλαβαίνει, μια μικρή Ανάσταση μέσα στην ιστορία αυτού του κόσμου. -π.Λίβυος-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους