Original Post

Πλήρες Κείμενο:

52 χρόνια μετά. Η μαύρη επέτειος της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου έχει σταδιακά μετατραπεί σ ένα μνημόσυνο βαριεστημένων πολιτειακών εκπροσώπων –όσοι ακόμα επιλέγουν να παραστούν- με άνευρες επαναλήψεις και αναφορές στο διεθνές δίκαιο και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όμως τα γεγονότα του Ιούλη του 74 ήταν η τραγική κατάληξη ενός κραταιού εθνικο- απελευθερωτικού αγώνα απέναντι στην Αγγλική αποικιοκρατία και ο οριστικός ενταφιασμός της Μεγάλης Ιδέας για την ενσωμάτωση των κατακτημένων Οθωμανικών εδαφών στον Εθνικό κορμό.

Για όσα επακολούθησαν των γεγονότων του 74 στο κοινωνικό σώμα του Ελληνισμού και διαμόρφωσαν την πολιτική ταυτότητα της ύστερης μεταπολιτευτικής γενιάς –εμού μη εξαιρουμένου-, αξίζει να διαβαστεί η εμπεριστατωμένη εργασία του φίλου και συναγωνιστή Τάσος Χατζηαναστασίου για το αντι-κατοχικό κίνημα, από τις ηρωικές γυναίκες της Κύπρου έως τους μοτοσικλετιστές και τις δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού από το Τουρκικό Κράτος και τους εγκάθετους του.

Ο αγώνας της διατήρησης της μνήμης ενάντια στη συλλογική λήθη έχει σήμερα ιδιαίτερη σημασία.

Όχι μόνο γιατί πρέπει να γνωρίζει η νέα γενιά που θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον Τουρκικό αναθεωρητισμό με σκληρό τρόπο αλλά και γιατί αποτελεί το πιο σημαντικό διαπραγματευτικό μας όπλο σε μια ιστορική φάση που η ισχύς και η συναλλαγή κυριαρχούν στην διεθνή διπλωματία.

Υπενθυμίζουμε λοιπόν σε φίλους και συμμάχους που αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Ερντογάν τον επιστήθιο φίλο τους και στην Τουρκία τον αξιόπιστο σύμμαχο, ότι –εκτός πολλών άλλων- αυτή κατέχει παρανόμως Ευρωπαϊκό έδαφος, δεν αναγνωρίζει Κράτος –μέλος της Ε.Ε παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα και απειλεί με casus beli ένα ιστορικό μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους