Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η καταγωγή μου, εκτός των μικρασιατών γονιών μου που ήρθαν πρόσφυγες μετά το διωγμό, είναι η γειτονιά μου. Στην Κοκκινιά.

Εκεί όπου μεγάλωσα με αρχές.

Είδα την Αθήνα στα δεκατρία μου.

Μέχρι τότε ήμουν στη Λαχαναγορά, στα Λεμονάδικα, εκεί που ο πατέρας μου κατάφερε να γίνει αφεντικό με ταμπέλα στο μαγαζί του.

Έβλεπε το όνομά του τα βράδια, όταν έσβηναν τα φώτα, και καμάρωνε.

Ήθελε να βάλει εκεί και το γιο του.

Άρχισε να κάνει παιδιά.

Ήταν όλα κορίτσια.

Με έταξε στον Άγιο Απόστολο και ο Άγιος έκανε το θαύμα του.

Όταν γεννήθηκα ο πατέρας μου έφτιαξε κάρτες για το μαγαζί: ''Χαρ. Ι. Βοσκόπουλος και Υιός'' Αυτός ήμουν εγώ, δέκα ημερών παιδί.

Έφτιαξε και νέα ταμπέλα στο μαγαζί.

Φρόντισε να με στείλει στο καλύτερο σχολείο, στο Saint Paul, στον Πειραιά.

Μεγαλώνοντας με έπαιρνε μαζί του στη Λαχαναγορά αλλά και στην επαρχία, για να μάθω τη δουλειά.

Όμως έβλεπα πως δε μου πήγαινε.

Είχα δει στην Κοκκινιά, μαζί με τους γονείς μου μια παράσταση, τα γνωστά μπουλούκια της εποχής, και τρελάθηκα. ''Θεέ μου, αυτή τη δουλειά θέλω να κάνω'', σκέφτηκα... Γύρω στα δεκαπέντε, δεν άντεξα και του το είπα.

Πίστευα πως θα με σφάξει.

Θεατρίνος ο γιος του Λαχαναγορίτη; Αντίθετα εκείνος, μου ζήτησε να βάλω τα καλά μου ρούχα και με πήγε χωρίς να το ξέρω, στο Εθνικό Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη, που είχε και θεατρικό τμήμα.

Επιστρέφοντας μου είπε: ''Για να μη μου πεις κάποια μέρα ότι δε σε άφησα να κάνεις αυτό που ήθελες.'' Αυτό μου είπε ο πατέρας μου και τον ευγνωμονώ.

Σας ορκίζομαι ότι ακόμη και τώρα, που είμαι ογδόντα χρονών, κάθε φορά που βγαίνω στη σκηνή τον φέρνω στο μυαλό μου και του λέω: ''Κοίτα τώρα!..'' Τόλης Βοσκόπουλος Σαν σήμερα, πριν πέντε χρόνια, έφυγε από τη ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους