Original Post

Πλήρες Κείμενο:

52 χρόνια από την τραγωδία της Κύπρου: Η Ιστορία απαιτεί μνήμη, όχι λήθη Συμπληρώνονται 52 χρόνια από το μαύρο καλοκαίρι του 1974 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Μισός αιώνας κατοχής, διχοτόμησης και ανοιχτών πληγών για τον ελληνισμό.

Η επέτειος αυτή δεν είναι μια τυπική «επίσημη» μέρα για ευχές και τυπικά μνημόσυνα.

Είναι η στιγμή να ειπωθούν οι αλήθειες που κάποιοι βολεύονται να ξεχνιούνται: Το «Κείται Μακράν» και η εγκατάλειψη: Η Κύπρος δεν έπεσε από μόνη της.

Προδόθηκε από τη χούντα των Αθηνών και εγκαταλείφθηκε από μια Δεξιά που θεώρησε τότε ότι τα σύνορα της Ελλάδας σταματούν στην Αθήνα, αφήνοντας έναν λαό απροστάτευτο στον «Αττίλα». Η τομή του Ανδρέα: Χρειάστηκε να φτάσει το 1982 και η επίσκεψη του Ανδρέα Παπανδρέου στην Κύπρο για να ακουστεί για πρώτη φορά από Έλληνα πρωθυπουργό το αδιαπραγμάτευτο: «Η Κύπρος δεν κείται μακράν». Εκείνος έσπασε τα ταμπού της σιωπής και άνοιξε τον Φάκελο της Κύπρου, φέρνοντας στο φως τις ευθύνες της προδοσίας.

Το χρέος μας: Η Κύπρος παραμένει η μοναδική διχοτομημένη πρωτεύουσα στην καρδιά της Ευρώπης.

Η λύση δεν μπορεί να είναι η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής, ούτε η λογική του «ξεχασμένου» νησιού.

Η μνήμη είναι όπλο.

Και η διεκδίκηση μιας ελεύθερης, ενωμένης Κύπρου, χωρίς κατοχικά στρατεύματα και ξένες εγγυήσεις, παραμένει το αδιαπραγμάτευτο εθνικό μας χρέος. #Κυπριακό #1974 #ΔενΞεχνώ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους