Σαν σήμερα συμπληρώνονται 52 χρόνια από την έναρξη του Αττίλα Ι, της πρώτης φάσεως της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Ο Αττίλας Ι σηματοδοτεί την μετάβαση στην σύγχρονη περίοδο του Κυπριακού...

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 52 χρόνια από την έναρξη του Αττίλα Ι, της πρώτης φάσεως της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Ο Αττίλας Ι σηματοδοτεί την μετάβαση στην σύγχρονη περίοδο του Κυπριακού προβλήματος, με την Ελλάδα όχι πια σε θέση ισχύος, αντιμετωπίζοντας απομονωμένους θύλακες Τουρκοκυπρίων, αλλά ευρισκόμενη απέναντι στην κατοχή σχεδόν της μισής νήσου.

Αυτές οι μέρες είναι μερικές από τις μελανότερες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, όπου προσωπικά πάθη και πολιτικές μηχανορραφίες αφήσαν να ξεδιπλωθεί πλήρως το πραγματικό πρόσωπο του Τούρκου· βιασμοί, βασανισμοί, εκτελέσεις, με αποτέλεσμα την σχεδόν ολοκληρωτική εθνοκάθαρση του βορείου τμήματος του νησιού.

Με αρχή σαν σήμερα, η Κύπρος θυσιάστηκε συνειδητά από την στρατιωτική κα πολιτική ηγεσία στον βωμό της αποκαταστάσεως της Δημοκρατίας και της εξυπηρετήσεως των συμφερόντων των «συμμάχων» μας.

Σήμερα είναι, όμως, και μια ακόμη υπενθύμιση του απαράμιλλου θάρρους και ικανότητας της Ελληνικής φυλής.

Όπου εκείνοι οι επίορκοι αξιωματικοί δεν κατάφεραν να βάλουν το χέρι τους, γράφθηκαν με χρυσά γράμματα μάχες εφάμιλλες με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιτυχίες των Ελλήνων, από τα υψώματα του Κοτζά Καγιά και του Αγίου Ιλαρίωνα, στην Λευκωσία, στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ., στους ουρανούς του Αιγαίου.

Μια χούφτα ανδρείων, προδωμένη από ηγέτες που είχαν επιλέξει από πριν να την εγκαταλείψουν, όπου συνάντησε τους Τούρκους εισβολείς τους κατάφερε τρομερές καταστροφές και δυσανάλογες απώλειες, ώσπου λύγισε (και όχι παντού) από την αριθμητική τους υπεροχή.

Όσο είναι σήμερα μέρες αποφράδες, τόσο είναι και μέρες δόξης, του Μπικάκη, του Κατούντα, του Γλεντζέ, του Σταυρουλόπουλου, και των άλλων γενναίων, οι οποίοι είχαν συνείδηση, κατά τα λόγια του ήρωα λοχαγού Σταυριανάκου, και δήλωναν: «Δεν θα υποχωρήσουμε, είμαστε Έλληνες και πολεμάμε για την Ελλάδα.» Οι μάχες της Κύπρου είναι μία υπενθύμιση για όλους που αμφιβάλλουν και μοιρολατρούν· ο Έλληνας είναι μαχητής, και αν υπάρχουν 8 φορές περισσότεροι Τούρκοι, δεν μας ενδιαφέρει, διότι ο καθένας μας αξίζει 10 από αυτούς.

Κάθε 20 Ιουλίου είναι μια ημέρα μαύρης μνήμης, όπου διοργανώνονται πένθιμες εκδηλωσούλες (για όποιον δεν είναι πολύ απασχολημένος με τις διακοπές του) και που τετριμμένα ακούγονται τα «Δεν ξεχνώ». Εμείς τιμούμε και φέτος την μνήμη των ηρώων και μαρτύρων της Μεγαλονήσου, αλλά δεν μένουμε στο «Δεν ξεχνώ», ούτε αποδεχόμαστε την οποιαδήποτε συζήτηση για συμβιβασμό επειδή έχουν περάσει 4 ή 5 ή 10 δεκαετίες.

Έχουμε πάντα μέσα μας τα αθάνατα λόγια του Κωστή Παλαμά «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι, στοιχειό, καὶ σὰν ἀπάτητο, μὲ ζῇ καὶ μὲ προσμένει.» Σαν απ’ αρχής ανέγγιχτη η Βόρεια Κύπρος περιμένει καρτερικά να μας δεχθεί όπως πρώτα, έτοιμη να πετάξει το ξένο σώμα που δεν μπόρεσε κι ούτε θα μπορέσει ποτέ να ριζώσει πάνω της.

Μας περιμένει καρτερικά, δίπλα στο αυτονόητο «Δεν ξεχνώ» να προσθέσουμε το «Θα γυρίσω», «Θα εκδικηθώ», και να επιστρέψουμε κυματίζοντας την Γαλανόλευκη στην Αμμόχωστο, στην Μόρφου, στην Κερύνεια.

Εμείς, ως Έλληνες Εθνικιστές, δεσμευόμαστε από αυτές τις ιερές υποσχέσεις, και κόντρα σε όλους τους ηττοπαθείς και τους οσφυοκάμπτες βροντοφωνάζουμε και θα συνεχίζουμε να βροντοφωνάζουμε: Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΕΜΕΙ Η ΓΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους