Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, στον ιερό χώρο του Τύμβου της Μακεδονίτισσας, καταθέσαμε, εκ μέρους του ΑΚΕΛ και των Οργανώσεων του Λαϊκού Κινήματος, στεφάνια, λουλούδια της τιμής και ευγνωμοσύνης στους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την ελευθερία, τη δημοκρατία της πατρίδας μας απέναντι στην τουρκική εισβολή.

Η 20ή Ιουλίου δεν είναι απλώς μια επέτειος.

Είναι μια ανοιχτή πληγή για την Κύπρο, μια μέρα μνήμης, χρέους και ευθύνης.

Μια μέρα που μας θυμίζει ότι η κατοχή συνεχίζεται, ότι χιλιάδες πρόσφυγες δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους, ότι οικογένειες εξακολουθούν να κουβαλούν τον πόνο της απώλειας και της αγωνίας.

Για μένα, η σημερινή μέρα έχει και μια ιδιαίτερη προσωπική διάσταση.

Είναι η μέρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα έχοντας κάθε χρόνο για «γενέθλιο ξυπνητήρι» τις σειρήνες της εισβολής.

Με μνημόσυνα, επιμνημόσυνους λόγους και στιγμές περισυλλογής αντί για γιορτές.

Ίσως γι’ αυτό έμαθα από μικρός ότι η σημερινή ημέρα δεν ανήκει σε κανέναν προσωπικά.

Ανήκει στη μνήμη των ηρώων μας, στους αγνοούμενους, στους πρόσφυγες και στον διαρκή αγώνα για μια πατρίδα ελεύθερη, επανενωμένη και ειρηνική.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη υπόσχεση που οφείλουμε να κρατούμε ζωντανή: να μην ξεχάσουμε ποτέ και να μην συμβιβαστούμε ποτέ με την κατοχή. Υ.Γ. Μέσα σε αυτή τη φορτισμένη ημέρα, δέχθηκα αμέτρητες ευχές, τηλεφωνήματα και μηνύματα μέσω Messenger, Instagram, SMS και άλλων μέσων.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους από τα βάθη της καρδιάς μου.

Η αγάπη και η εκτίμησή σας με συγκίνησαν πραγματικά.

Σας ζητώ συγγνώμη που δεν κατάφερα να απαντήσω προσωπικά στον καθένα και στην καθεμιά.

Ελπίζω να δεχθείτε αυτή τη δημόσια ευχαριστία ως μια ειλικρινή αγκαλιά προς όλους σας.

Ειλικρινά τα δικά σας λόγια μου θύμισαν πόση δύναμη δίνουν οι ανθρώπινες σχέσεις, η φιλία και η συντροφικότητα. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Να είστε όλοι καλά, με υγεία, δύναμη και ελπίδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους